Για τα τέλη Ιουνίου (με πιθανότερη ημερομηνία, όπως έγινε γνωστό σήμερα το πρωί, την 29η του μηνός), ανανεώθηκε το «ραντεβού» της κυβέρνησης με τους επικεφαλής της τρόικας.

Οι εκπρόσωποι των δανειστών μεταβαίνουν, μαζί με τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, στις συνεδριάσεις του Eurogroup και του Ecofin στο Λουξεμβούργο και θα επανέλθουν για έναν νέο γύρο διαπραγματεύσεων, καθώς, σύμφωνα με υψηλόβαθμο παράγοντα του υπουργείου Οικονομικών, «όλα είναι ανοικτά».

Το διακύβευμα σε αυτόν τον έλεγχο – με δεδομένο ότι η δόση των 3,3 δισ. ευρώ του Ιουνίου είναι εξασφαλισμένη-, αποτελεί ένα «πακέτο» 8,1 δισ. ευρώ (4,1 δισ. ευρώ από την ευρωζώνη, 1,8 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ και 2,2 δισ. ευρώ από SNPs – καταβολή κερδών από ελληνικά ομόλογα). Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει κυρίως να ξεπεραστούν οι «σκόπελοι» του νέου δημοσιονομικού κενού για το 2013- 2014, που δημιουργείται από την «τρύπα» στον ΕΟΠΥΥ και τα ασφαλιστικά ταμεία. Σύμφωνα με στελέχη της τρόικας, η «τρύπα» στον ΕΟΠΥΥ μπορεί και να ανέλθει σε 2,5 δισ. ευρώ, ενώ από το οικονομικό επιτελείο υποστηρίζουν ότι δεν υπερβαίνει τα 800 εκατ. ευρώ. Για τον συγκεκριμένο λόγο, άλλωστε, ειδική επιτροπή της τρόικας έχει «εγκατασταθεί» στο υπουργείο Υγείας, με τα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, πάντως, να απορρίπτουν τη λήψη νέων μέτρων.

Ενστάσεις φέρεται να εγείρουν οι εκπρόσωποι των δανειστών και στο σκέλος των εσόδων, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι αμφισβητείται η πρόβλεψη της κυβέρνησης για εισπράξεις 3,17 δισ. ευρώ από τον νέο ενιαίο φόρο στα ακίνητα το 2014, καθώς το προτεινόμενο σύστημα θεωρείται από την τρόικα «πολύπλοκο και αβέβαιο ως προς το αποτέλεσμά του». Φαίνεται δε, ότι υπάρχουν και εισηγήσεις για συνέχιση της σημερινής διαδικασία είσπραξης του τέλους μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.

Επίσης, η κυβέρνηση εμμένει να μην εφαρμόσει το μέτρο της επιβολής εισφοράς επί του τζίρου των επιχειρήσεων υπέρ του ΟΑΕΕ, που θα εξασφάλιζε 600 εκατ. ευρώ τη διετία 2013- 2014, με την τρόικα να ζητεί ισοδύναμες παρεμβάσεις. Ενώ, πρέπει να εισπραχθούν και 400 εκατ. ευρώ από την τελευταία δόση του Έκτακτου Ειδικού Τέλους Ακινήτων για το 2013, που θα καταβληθεί το 2014.

Στο σκέλος των δαπανών, υπάρχει μια επιπλέον «τρύπα» της τάξης των 200 εκατ. ευρώ, από τη μη εφαρμογή στις συντάξεις των απόστρατων του νέου μισθολογίου. Στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, αναφέρουν ότι όλα τα προαναφερθέντα μπορούν να καλυφθούν από τις μεγαλύτερες επιστροφές στον χώρο των φαρμάκων και τα υψηλότερα κατά περίπου 200 εκατ. ευρώ έσοδα από τον ΦΑΠ της διετίας 2011- 2012, ενώ, εάν χρειασθεί, θα χρησιμοποιηθεί και το αποθεματικό του προϋπολογισμού, ύψους 1,1 δισ. ευρώ. Ως εκ τούτου, υποστηρίζουν, δεν τίθεται θέμα λήψης νέων μέτρων για την περίοδο 2013- 2014.

Όμως, τα συγκεκριμένα προβλήματα σε έσοδα και δαπάνες φαίνεται ότι απομακρύνουν την, έστω και πιλοτική για ένα εξάμηνο, μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση, από το 23% στο 13%. Αντίθετα, υπάρχει πάντα η επίσημη πρόταση από το ΔΝΤ για την κατάργηση των μειωμένων κατά 30% συντελεστών ΦΠΑ, οι οποίοι ισχύουν στα νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να μην προκαλούνται, κατά το Ταμείο, απώλειες εσόδων.

Φυσικά, στις διαπραγματεύσεις περιλαμβάνονται πάντα και τα προαπαιτούμενα της αναδιάρθρωσης του δημόσιου τομέα (διαθεσιμότητα 12.500 δημοσίων υπαλλήλων και απολύσεις) και της ολοκλήρωσης της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, καθώς και οι αποκρατικοποιήσεις.

Σημειώνεται ότι, η κυβέρνηση προσδοκά να έχει ολοκληρώσει τον νέο έλεγχο έως τις 8 Ιουλίου και την τότε συνεδρίαση του Eurogroup, προκειμένου να μην υπάρξει πρόβλημα στη ροή των δόσεων προς τη χώρα.

Πηγή: kerdos.gr

[quote_text color=”#000000″ text_color=”#ffffff”]H ελληνική κρίση αποδείχθηκε τριπλή καταστροφή. Για τους Έλληνες, για τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύθηκε και για τη δημοσιονομική πολιτική παντού. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η τεράστια μείωση του ΑΕΠ μπορεί να μην ανακτηθεί ποτέ. Είναι μία θλιβερή ιστορία.[/quote_text]

«Πριν από 2.500 χρόνια η Ελλάδα διαμόρφωσε τη δυτική σκέψη. Πιο πρόσφατα, διαμόρφωσε τον τρόπο αντίδρασης στην οικονομική κρίση. Η Ελλάδα υπέστη μία καταστροφή και ο φόβος των άλλων χωρών ότι θα ακολουθήσουν, δικαιολόγησε τη λιτότητα. Το αποτέλεσμα ήταν μία ασθενική ανάκαμψη από την ύφεση της κρίσης, κυρίως στην Ευρωζώνη και τη Μ. Βρετανία. Αλίμονο, η Ελλάδα αντιμετώπισε την λάθος κρίση στη λάθος στιγμή», αναφέρει ο Μάρτιν Γουλφ στο άρθρο του στην εφημερίδα Financial Times.

Στη συνέχεια παραθέτει σε μορφή περίληψης τις «αποτυχίες που καταγράφηκαν στην κρίσιμη αξιολόγηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για το πρόγραμμα της Ελλάδας που συμφωνήθηκε το Μάιο του 2010» για να καταλήξει ότι:

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποτίθεται ότι δανείζει σε μια χώρα μόνο αν το χρέος της έχει γίνει βιώσιμο. Το χρέος της Ελλάδας δεν ήταν. Αντί για να κάνει το χρέος βιώσιμο, το πρόγραμμα απλώς επέτρεψε σε πολλούς ιδιώτες πιστωτές να διαφύγουν αλώβητοι, μέχρι που, στο τέλος, επιβλήθηκε μείωση του χρέους στους ιδιώτες πιστωτές. Ωστόσο, το ελληνικό δημόσιο χρέος παραμένει, αναμφισβήτητα, υπερβολικά υψηλό: το ΔΝΤ προβλέπει ότι το 2020 θα είναι σχεδόν το 120% του ΑΕΠ. Αυτό το υπερβολικό χρέος θα καταστήσει δύσκολο για την Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές και την οικονομική ευεξία. Μια βαθύτερη μείωση του χρέους εξακολουθεί να είναι απαραίτητη», τονίζει ο Γουλφ και προσθέτει:

«Όλα αυτά μας λένε θλιβερά πράγματα για την πολιτικοποίηση του ΔΝΤ και την ανικανότητα της Ευρωζώνης να δράσει προς το συμφέρον των πιο αδύναμων χωρών. Αλίμονο, η ελληνική κρίση έχει δύο παγκόσμια αποτελέσματα:

Πρώτον, μέσα στην Ευρωζώνη, το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που αντιμετώπισε προβλήματα έδωσε βαρύτητα στην άποψη των βορειοευρωπαίων ότι η κρίση ήταν δημοσιονομική. Η Ελλάδα, πράγματι, ήταν περίπτωση αξιοσημείωτης δημοσιονομικής σπατάλης, με καθαρό δημόσιο χρέος που ξεπερνούσε το 100% του ΑΕΠ ακόμη και προ κρίσης. Σε άλλα κράτη, ωστόσο, η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική: ο ιδιωτικός δανεισμός ήταν η ρίζα της κρίσης στην Ιρλανδία, την Ισπανία και – σε μικρότερο βαθμό – στην Πορτογαλία. Το δημόσιο χρέος της Ιταλίας ήταν υψηλό, αλλά όχι λόγω πρόσφατης σπατάλης. Αποφασίζοντας ότι η κρίση ήταν κατά κύριο λόγο δημοσιονομική, οι αξιωματούχοι αγνόησαν την αλήθεια, ότι η βασική αιτία της αποδιοργάνωσης ήταν ο ανεύθυνος διακρατικός δανεισμός, για τον οποίο οι χορηγοί της πίστωσης είναι αδιαμφισβήτητα εξίσου υπεύθυνοι με εκείνους που έπαιρναν τα δάνεια. Εάν είχε γίνει κατανοητή η ευθύνη και των δύο πλευρών –δανειστών και οφειλετών– τότε τα ηθικά επιχειρήματα για τη διαγραφή χρεών θα ήταν πιο σαφή.

Δεύτερον, η ελληνική κρίση φόβισε τους πολιτικούς παντού. Αντί να επικεντρώσουν τις προσπάθειές στην αντιμετώπιση της κατάρρευσης του χρηματοοικονομικού κλάδου και στη μείωση του υπερβολικού ιδιωτικού χρέους, που ήταν οι βασικές αιτίες της κρίσης, επικεντρώθηκαν στα δημοσιονομικά ελλείμματα. Αυτά όμως, ήταν κυρίως σύμπτωμα της κρίσης, αν και -εν μέρει- θα μπορούσαν επίσης να είναι η κατάλληλη πολιτική απάντηση σε αυτή».

«Το πιο θλιβερό στην ιστορία αυτή είναι ότι δεν ήταν αναγκαίο να φτάσουν τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο», τονίζει παρακάτω. «Αρχικά μπορεί να έμοιαζε λογικό να φοβάται κανείς ότι η ελληνική κρίση ήταν το πρώτο ξέσπασμα μίας δημοσιονομικής κρίσης με μορφή πανδημίας. Σύντομα, όμως, έγινε σαφές ότι οι χώρες με τα δικά τους ελεύθερα συναλλασσόμενα νομίσματα μπορούσαν ακόμη να πουλήσουν δημόσιο χρέος με εξαιρετικά χαμηλό κόστος. Αυτό έγινε εν μέρει λόγο της ‘ποσοτικής χαλάρωσης’ των κεντρικών τραπεζών. Οι κυβερνήσεις που είχαν δικές τους κεντρικές τράπεζες είχαν ένα βαθμό ελευθερίας στη διαχείριση της αντίδρασης σε μία χρηματοοικονομική κρίση. Γι’ αυτές τις χώρες, η κατάλληλη στιγμή για μια ταχεία διαρθρωτική δημοσιονομική σύσφιξη έρχεται μόνο αφού αρχίσει ο ιδιωτικός κλάδος να εξαλείφει τα δικά του δομικά χρηματοοικονομικά πλεονάσματα. Κι αυτό δεν θα ήταν τόσο σύντομα μετά την κρίση. Θα απαιτούσε επίσης αναδιάρθρωση του χρηματοοικονομικού κλάδου και διαγραφές του υπερβολικού ιδιωτικού χρέους».

Το δημοσίευμα καταλήγει λέγοντας: «Με λίγα λόγια, η ελληνική κρίση αποδείχθηκε τριπλή καταστροφή: αρχικά, καταστροφή για τους ίδιους τους Έλληνες. Μετά, καταστροφή για την κοινή άποψη που επικράτησε ως προς την κρίση εντός της ευρωζώνης. Και, τρίτον, καταστροφή για τη δημοσιονομική πολιτική παντού. Το αποτέλεσμα ήταν η στασιμότητα, αν όχι χειρότερα, ειδικότερα στην Ευρώπη.

Σήμερα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι τεράστιες μειώσεις της παραγωγής συγκριτικά με την τάση προ κρίσης, μπορεί να μην ανακτηθούν ποτέ. Κι όμως, η αντίδραση των αξιωματούχων δεν ήταν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, αλλά να επαναπροσδιορίσουν την αποδεκτή απόδοση σε νέα, χαμηλότερα επίπεδα.

Είναι μία θλιβερή ιστορία…».

Νευρικότητα αναμένεται να επικρατήσει στο Χρηματιστήριο Αθηνών την Τετάρτη, με τα βλέμματα να στρέφονται στη νέα συνάντηση των πολιτικών αρχηγών το απόγευμα για το θέμα της ΕΡΤ.

Ο Γενικός Δείκτης έκλεισε την Τρίτη με κέρδη 1,16% στις 918,03 μονάδες με την Frigoglass να κερδίζει 2,22% και την Fourlis 6,44%.

[quote_box]Σε οικισμούς, όπως της Υδρας, τα σπίτια δέχονται τη «χαριστική βολή» με τιμές αντικειμενικού προσδιορισμού έως 3.800 ευρώ ανά τ.μ.[/quote_box]

Στη σφαίρα του παραλόγου κινούνται οι φόροι που επιβάλλει το Κράτος σε χιλιάδες ιδιοκτήτες διατηρητέων ακινήτων, για τα σπίτια που κληρονόμησαν από τους προγόνους τους αλλά… δεν τα ορίζουν καν οι ίδιοι!

Με επιστολές που απευθύνουν προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το υπουργείο Οικονομικών , ιδιοκτήτες διατηρητέων ακινήτων αποκαλύπτουν την ειδεχθή φορολόγηση που υφίστανται και ζητούν την παρέμβασή τους για να μην αντιμετωπίζονται από την εφορία σαν πολυτελείς βίλες νεόπλουτων τα πατρικά σπίτια που κατοικούν, αλλά σαν μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας που με μεγάλους κόπους συντηρούνται γενιά προς γενιά.

Είναι ενδεικτικό ότι στον οικισμό της Ύδρας που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος, σπίτια που αποτελούν ιστορικά διατηρητέα μνημεία, δεν αποφέρουν εισοδήματα, αλλά απεναντίας έχουν μεγάλα έξοδα συντήρησης, λόγω της παλαιότητάς των, δέχονται την «χαριστική βολή» του Φ.Α.Π. και φορολογούνται με τιμές αντικειμενικού προσδιορισμού 3.500 έως 3.800 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, σαν να ήταν βίλες στη Μύκονο και το Κολωνάκι.

Ως αποτέλεσμα, νέοι χωρίς δικά τους εισοδήματα που οι γονείς τους ή οι παππούδες τους τους έχουν γράψει ένα τέτοιο σπίτι, να καλούνται να πληρώσουν φέτος ΦΑΠ 60.000 ευρώ (!) σαν ΦΑΠ για τα έτη 2010-2013!

Το οξύμωρο είναι στα ακίνητα αυτά οι ιδιοκτήτες δεν μπορούν να βάλουν καν .. κλιματιστικό, για να μην αλλοιώσουν την πρόσοψη του κτιρίου, αφού από το 1987 το ελληνικό Κράτος έχει επιβάλει μεταξύ άλλων σημαντικούς περιορισμούς και δεσμεύσεις στην χρήση και αξιοποίησή τους, που συνεπάγεται μειωτική επίδραση στην διαμόρφωση της αγοραίας αξίας του.

Οι ιδιοκτήτες ζητούν να ισχύσει άμεσα μειωμένη τιμή αντικειμενικού προσδιορισμού ανά τετραγωνικό μέτρο της αξίας των ιστορικών διατηρητέων ακινήτων-μνημείων, καθώς και μειωμένοι συντελεστές εμπορικότητας, όπως προβλέπεται ήδη -για παράδειγμα- για τα παρακείμενα στα σπίτια ξενοδοχεία που, αν και αποτελούν εμπορικές εκμεταλλεύσεις και αποφέρουν εισόδημα στους ιδιοκτήτες τους, φορολογούνται με έως 70% χαμηλότερες αντικειμενικές τιμές.

πηγή: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ