PLUS
Η διαρροή της τηλεφωνικής συνομιλίας του Στιβ Γουίτκοφ, ειδικού απεσταλμένου του Ντόναλντ Τραμπ, με τον κορυφαίο σύμβουλο του Βλαντίμιρ Πούτιν, Γιούρι Ουσακόφ, δεν είναι απλώς ένα ακόμα επεισόδιο πολιτικού κυνισμού. Είναι βαθιά αποκαλυπτική για το πόσο κοντά βρίσκεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική στο να κατευθύνεται – άτυπα αλλά ουσιαστικά – από τα συμφέροντα του Κρεμλίνου.
Η συνομιλία, όπως αποκαλύφθηκε, δεν περιείχε προσπάθεια πίεσης προς τη Μόσχα, ούτε έστω μια διακριτική υπεράσπιση των ουκρανικών θέσεων. Αντιθέτως, ο Γουίτκοφ εμφανίζεται να καθοδηγεί τον Ουσακόφ για το πώς θα “πακετάρει” μια συμφωνία ειρήνης που νομιμοποιεί τη ρωσική κατοχή και ίσως και μελλοντικές εδαφικές αξιώσεις. Ένας Αμερικανός με ρόλο διαπραγματευτή να εκπαιδεύει τον πιο στενό συνεργάτη του Πούτιν στο πώς θα κάνει τη ρωσική πρόταση πιο εύπεπτη στην Ουάσιγκτον — αυτό ξεπερνά το όριο της πολιτικής αφέλειας και αγγίζει το πεδίο της επικίνδυνης συνέργειας.
Δεν είναι τυχαίο ότι η αντίδραση στο Κογκρέσο ήταν εκρηκτική. Ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Ντον Μπέικον έκανε λόγο για “σοβαρή παραβίαση γραμμών” και δήλωσε πως “κανείς δεν εξουσιοδότησε τον Γουίτκοφ να μιλά εκ μέρους των ΗΠΑ”. Ο επίσης Ρεπουμπλικανός Μπράιαν Φιτζπάτρικ, πρώην πράκτορας του FBI και πρόεδρος της λεγόμενης Problem Solvers Caucus, επεσήμανε ότι “η απευθείας συζήτηση αμερικανικού απεσταλμένου με τον άνθρωπο που διαμορφώνει την πολεμική στρατηγική της Ρωσίας αποτελεί πλήγμα στην αμερικανική αξιοπιστία”.
Από την πλευρά των Δημοκρατικών, ο Τεντ Λιου ήταν ακόμη πιο καταγγελτικός: “Είναι απολύτως απαράδεκτο ένας μη εκλεγμένος απεσταλμένος να προτρέπει το Κρεμλίνο πώς να παρουσιάσει μια συμφωνία που στην ουσία επικυρώνει επιθετική κατοχή.”
Και δεν περιορίστηκε εκεί: “Αν η Ρωσία θέλει ειρήνη, ας αποσύρει τα στρατεύματά της από την Ουκρανία. Δεν χρειάζεται μαθήματα δημοσίων σχέσεων από Αμερικανούς απεσταλμένους.”
Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Μάρκο Ρούμπιο ήταν ακόμα πιο λιτός — και ίσως πιο δηκτικός: “Αν είναι αληθινή αυτή η συνομιλία, τότε μιλάμε για πλήρη απερισκεψία.”
Και όμως, παρά τη θύελλα, ο Γουίτκοφ δεν έχει απομακρυνθεί. Αντίθετα, συνεχίζει να προετοιμάζει επίσκεψη στη Μόσχα, ενώ το περιβάλλον Τραμπ επιμένει πως παίζει “καταλυτικό ρόλο” στην επίτευξη ειρήνης. Μόνο που η “ειρήνη” αυτή, όπως δείχνουν τα στοιχεία, περισσότερο θυμίζει συνεγγραφή κειμένου αποδοχής της ρωσικής επιβολής παρά δύσκολη διπλωματική ισορροπία.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι καν ο ίδιος ο Γουίτκοφ. Είναι ότι το μοντέλο εξωτερικής πολιτικής που αποτυπώνεται στην υπόθεση αυτή μοιάζει επικίνδυνα με την ιστορική ευχή του Κρεμλίνου: μια Αμερική διχασμένη, με ανεξέλεγκτους “ιδιώτες διαπραγματευτές” που λειτουργούν εκτός θεσμικών καναλιών και ανοίγουν χαραμάδες για ρωσική επιρροή.
Στο τέλος της ημέρας, η Ευρώπη – και πολύ περισσότερο η Ουκρανία – δεν έχουν να φοβηθούν μόνο μια “κακή” συμφωνία. Έχουν να φοβηθούν μια συμφωνία που θα συνταχθεί στο σκοτάδι, από ανθρώπους χωρίς θεσμική εντολή, και θα παρουσιαστεί ως “ρεαλιστική λύση”, ενώ στην πραγματικότητα θα επικυρώνει τη βία του ισχυρού. Και αυτό δεν είναι διπλωματία. Είναι παράδοση.
Κι αν η Ουάσιγκτον επιτρέψει τέτοιες πρακτικές να ριζώσουν, τότε το τίμημα δεν θα το πληρώσουν οι διαπραγματευτές – αλλά οι λαοί που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η φον ντερ Λάιεν προειδοποιεί κατά του «διαμελισμού» της Ουκρανίας
Μήνυμα Ρούτε: Δεν αποφασίζει η Ρωσία για το ποιος θα μπει στο ΝΑΤΟ
