PLUS
Ο πλανήτης εισέρχεται στο 2026 έχοντας ήδη διασχίσει μια αλληλουχία γεωπολιτικών, οικονομικών και πολιτικών «σημείων καμπής», που έχουν μεταβάλει τις διεθνείς ισορροπίες και έχουν ενισχύσει το αίσθημα αβεβαιότητας.
Με στόχο να αποτυπώσει τις βασικές τάσεις και τους πιθανούς κινδύνους της χρονιάς που ξεκινά, το Politico παρουσιάζει έξι εναλλακτικά παγκόσμια σενάρια για το 2026. Τα σενάρια συνοδεύονται από εκτιμήσεις πιθανοτήτων, όχι ως βέβαιες προβλέψεις, αλλά ως δείκτες ρίσκου και δυναμικής σε ένα διεθνές σύστημα που αλλάζει με ταχύτητα.
Κοινός παρονομαστής όλων των σεναρίων είναι η αυξανόμενη πολιτική αστάθεια και η αδυναμία πρόβλεψης των εξελίξεων, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία ο Ντόναλντ Τραμπ επιστρέφει στον Λευκό Οίκο.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η παρουσία του αναμένεται να λειτουργήσει ως επιταχυντής γεγονότων, επηρεάζοντας κρίσιμα μέτωπα όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι διεθνείς συμμαχίες και οι εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες στις Ηνωμένες Πολιτείες και πέρα από αυτές.
Το 2026, όπως σκιαγραφείται από το Politico, δεν προμηνύεται ως μια χρονιά σταθεροποίησης, αλλά ως ένα έτος όπου οι παγκόσμιες εξελίξεις θα καθορίζονται από διαρκείς μετατοπίσεις ισχύος, απρόβλεπτες αποφάσεις και αυξημένο γεωπολιτικό ρίσκο.
Έρχεται το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία από τον Ντόναλντ Τραμπ;
Παρά τις προσδοκίες που καλλιέργησε ο Ντόναλντ Τραμπ ότι μπορεί να επιτύχει μια συμφωνία με τη Ρωσία, το ενδεχόμενο τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία μέσα στο 2026 παραμένει δύσκολο.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εμφανίζεται αμετακίνητος στις μαξιμαλιστικές του απαιτήσεις, ενώ και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών στο εσωτερικό της χώρας του.
Η ανάλυση του Politico υπογραμμίζει ότι για τον Ρώσο πρόεδρο η παράταση του πολέμου ενδέχεται να είναι στρατηγικά επωφελής καθώς εξαντλεί την Ευρώπη οικονομικά, δοκιμάζει τη συνοχή της Δύσης και δίνει χρόνο στην Κίνα να σταθμίσει τις δικές της κινήσεις στην Ασία.
Την ίδια στιγμή, μια απότομη έξοδος από την πολεμική οικονομία θα μπορούσε να προκαλέσει εσωτερικές αναταράξεις στη Ρωσία.
Από την άλλη πλευρά, η ρωσική οικονομία πιέζεται από υψηλά επιτόκια, έλλειψη εργατικού δυναμικού και αυξανόμενο δημόσιο κόστος.
Το αν και σε ποιο βαθμό αυτά τα βάρη θα αποδειχθούν καθοριστικά εντός του 2026 παραμένει ανοιχτό ερώτημα.
Η ανησυχία των διεθνών αγορών
Ένα από τα πιο ανησυχητικά σενάρια για το 2026 αφορά στις διεθνείς αγορές ομολόγων. Τα δημόσια οικονομικά πολλών ανεπτυγμένων χωρών – από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία έως τη Γαλλία και την Ιαπωνία – τελούν υπό αυξανόμενη πίεση, με υψηλό χρέος, χαμηλή ανάπτυξη και πολιτική απροθυμία για επώδυνες δημοσιονομικές αποφάσεις.
Το προηγούμενο της σύντομης θητείας της Λιζ Τρας στον πρωθυπουργικό θώκο της Βρετανίας λειτουργεί ως προειδοποίηση: οι αγορές μπορούν να ανατρέψουν κυβερνήσεις. Η ζήτηση για κρατικό χρέος έχει αρχίσει να υποχωρεί, ενώ οι επενδυτές αμφισβητούν τη βιωσιμότητα των δημοσιονομικών πολιτικών μεγάλων οικονομιών.
Η Γαλλία εμφανίζεται ως «καναρίνι στο ανθρακωρυχείο», με το πολιτικό σύστημα να αδυνατεί να στηρίξει ουσιαστική δημοσιονομική εξυγίανση. Αν οι αγορές χάσουν την υπομονή τους, η χρηματοπιστωτική και η πολιτική κρίση θα μπορούσαν να ενισχύσουν η μία την άλλη.
Μπέντζαμιν Νετανιάχου: Ο “κυρίαρχος” της χρονιάς ;
Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι διαθέτει πολιτικά αντανακλαστικά επιβίωσης -εξ ου και ο χαρακτηρισμός «teflon πρωθυπουργός» που του αποδίδουν σύμμαχοι και αντίπαλοι. Παρά τη βαριά σκιά της πολύνεκρης επίθεσης της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου και τις δικαστικές του περιπέτειες, η θέση του στο εσωτερικό του Ισραήλ έχει σταδιακά βελτιωθεί.
Η στρατιωτική πίεση κατά της Χεζμπολάχ και η αποδυνάμωση του Ιράν ενίσχυσαν το προφίλ του Νετανιάχου, ενώ η αποδοχή της εκεχειρίας στη Γάζα – με την ώθηση του Τραμπ – του επέτρεψε να ελέγξει τις εσωτερικές αντιδράσεις της ακροδεξιάς πτέρυγας του συνασπισμού του.
Παρότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι κανένα στρατόπεδο δεν εξασφαλίζει άνετη πλειοψηφία, το Politico εκτιμά ότι ο Νετανιάχου παραμένει το φαβορί για να αναδειχθεί κυρίαρχος παίκτης και το 2026.
Η επανεκλογή του Όρμπαν στην Ουγγαρία – Η οικονομική πίεση, ο πληθωρισμός και τα σκάνδαλα
Η εκλογική αναμέτρηση του Απριλίου στην Ουγγαρία θεωρείται η πιο δύσκολη των τελευταίων 15 ετών για τον πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν. Η οικονομική πίεση, ο πληθωρισμός και τα σκάνδαλα έχουν ενισχύσει την αντιπολίτευση, με τον Πέτερ Μαγιάρ να αναδεικνύεται σε σοβαρό αντίπαλο.
Ωστόσο, ο Όρμπαν εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρό έλεγχο των μέσων ενημέρωσης και να αξιοποιεί την αντιπαράθεση με την ΕΕ και τον πολιτισμικό διχασμό. Με μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων ψηφοφόρων, το σενάριο της επανεκλογής του παραμένει ελαφρώς πιθανότερο από μια πολιτική ανατροπή.
Η τραπεζική κρίση ξανά στο προσκήνιο
Η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της αγοράς ιδιωτικής πίστωσης και των λεγόμενων σκιωδών τραπεζών έχει σημάνει συναγερμό στις ρυθμιστικές αρχές.
Με περιουσιακά στοιχεία που αγγίζουν τα 250 τρις. δολάρια, ο τομέας αυτός αποτελεί σχεδόν το μισό του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Αν και δεν βασίζεται σε καταθέσεις καταναλωτών – γεγονός που μειώνει τον κίνδυνο άμεσου πανικού – μια σοβαρή αναταραχή θα μπορούσε να μεταδοθεί γρήγορα σε ολόκληρη την οικονομία. Η έκθεση πολλών funds στην τεχνητή νοημοσύνη ενισχύει τους φόβους για μια νέα «φούσκα» το 2026, πιθανολογεί το Politico.
Κρίσιμη μάχη Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ
Στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο των ΗΠΑ οι πιθανότητες ευνοούν τους Δημοκρατικούς να ανακτήσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων (2 προς 1), ακολουθώντας το ιστορικό μοτίβο που θέλει το κόμμα του προέδρου να χάνει έδρες στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου του 2026, σημειώνει το Politico.
Αντίθετα, οι Ρεπουμπλικάνοι εμφανίζονται ισχυρότεροι στη Γερουσία, με επίσης πιθανότητες 2 προς 1 να διατηρήσουν τον έλεγχο.
Για να ανατραπεί αυτή η ισορροπία, θα απαιτούνταν ένα έντονο ρεύμα κατά του Τραμπ, ακόμη και σε βαθιά συντηρητικές πολιτείες – ένα σενάριο που δεν θεωρείται πιθανό, αν και όχι αδύνατο.
Τα έξι σενάρια του Politico σκιαγραφούν έναν κόσμο εύθραυστο, όπου οι πολιτικές προσωπικότητες, οι αγορές και οι γεωπολιτικές ισορροπίες αλληλεπιδρούν με απρόβλεπτο τρόπο.
Το 2026 δεν προμηνύεται έτος σταθερότητας, αλλά mia χρονιά όπου μικρές μετατοπίσεις μπορεί να προκαλέσουν δυσανάλογες συνέπειες και όπου οι πιθανότητες, όσο προσεκτικά κι αν υπολογιστούν, παραμένουν απλώς ενδείξεις μέσα σε ένα περιβάλλον υψηλού ρίσκου.
