PLUS
Η Κίνα ανεβάζει ακόμη περισσότερο τον πήχη στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, παρουσιάζοντας το Jiu Tian, ένα γιγαντιαίο drone τύπου «mothership», το οποίο πραγματοποίησε με επιτυχία την παρθενική του δοκιμαστική πτήση, προκαλώντας έντονο ενδιαφέρον στη διεθνή αμυντική και τεχνολογική κοινότητα.
Το Jiu Tian αποτελεί ένα UAV μεγάλων διαστάσεων, με άνοιγμα πτερύγων 25 μέτρα και μήκος που φτάνει τα 16,35 μέτρα. Η πρώτη πτήση του πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2025 πάνω από την επαρχία Shaanxi, σύμφωνα με πληροφορίες που αποδίδονται στην AVIC (Aviation Industry Corporation of China), τον κρατικό κολοσσό της κινεζικής αεροναυπηγικής βιομηχανίας.
Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Jiu Tian είναι αυτά που κάνουν την ιστορία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα αναφορές, το αεροσκάφος μπορεί να φτάσει μέγιστο βάρος απογείωσης τους 16 τόνους, ενώ το payload του αγγίζει τα 6.000 κιλά. Με απλά λόγια, δεν μιλάμε απλώς για ένα μεγάλο drone, αλλά για μια πλατφόρμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να μεταφέρει σοβαρό φορτίο και να λειτουργεί σε μεγάλες αποστάσεις.
Το Jiu Tian εκτιμάται ότι μπορεί να παραμείνει στον αέρα έως και 12 ώρες, ενώ το μέγιστο ferry range του φτάνει τα 7.000 χιλιόμετρα. Αυτά τα νούμερα το καθιστούν ιδανικό για αποστολές που απαιτούν μεγάλη ακτίνα δράσης, ακόμα και πάνω από ανοικτές θάλασσες, όπου η συνεχής κάλυψη και η επιτήρηση αποκτούν κρίσιμη σημασία.
Ο λόγος που πολλοί το αποκαλούν “flying aircraft carrier” είναι η ιδέα πίσω από τον ρόλο του. Το Jiu Tian δεν είναι απλά ένα UAV που πετάει μόνο του. Έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί σαν κεντρική πλατφόρμα μεταφοράς και εκτόξευσης, με δυνατότητα να μεταφέρει έως και 100 drones.
Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να φτάνει σε μια περιοχή ενδιαφέροντος, να παραμένει στον αέρα ως “μητρική” μονάδα και να απελευθερώνει μικρότερα drones ανάλογα με τις ανάγκες της αποστολής. Είτε πρόκειται για αναγνώριση, είτε για επιτήρηση, είτε για πιο επιθετικές κινήσεις, το σενάριο γίνεται πολύ πιο ευέλικτο από τα παραδοσιακά μοντέλα.
Ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία που αναδεικνύουν στρατιωτικοί αναλυτές είναι ότι το Jiu Tian φαίνεται να “παντρεύει” δύο διαφορετικούς ρόλους. Από τη μία λειτουργεί ως πλατφόρμα αναγνώρισης και συλλογής πληροφοριών, αλλά από την άλλη μπορεί να εξελιχθεί σε ένα είδος “arsenal plane” που δεν περιορίζεται στο να εντοπίζει στόχους, αλλά μπορεί να υποστηρίξει και άμεση δράση.
Η βασική διαφορά είναι ο χρόνος. Σε ένα πιο κλασικό σενάριο, η αναγνώριση και η επίθεση είναι δύο διακριτά στάδια, που απαιτούν συντονισμό και συχνά καθυστέρηση. Εδώ, τα drones που κουβαλά μπορεί να φύγουν άμεσα τη στιγμή που χρειάζονται, μειώνοντας το “κενό” μεταξύ εντοπισμού και επέμβασης.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η Κίνα δεν παρουσιάζει το Jiu Tian αποκλειστικά ως στρατιωτικό εργαλείο. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η πλατφόρμα μπορεί να αξιοποιηθεί και σε καθαρά “πολιτικά” ή ανθρωπιστικά σενάρια, χάρη σε modular payload σχεδιασμό.
Αυτό ανοίγει το δρόμο για χρήσεις όπως επικοινωνίες σε έκτακτες ανάγκες, χαρτογράφηση και επιτήρηση γεωγραφικών περιοχών, αλλά και υποστήριξη επιχειρήσεων αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών, ιδιαίτερα σε απομακρυσμένες περιοχές όπου η πρόσβαση είναι δύσκολη. Η λογική είναι απλή: εφόσον μπορεί να φτάσει στο σημείο και να παραμείνει αρκετή ώρα στον αέρα, μπορεί να λειτουργήσει σαν “εναέρια πλατφόρμα κάλυψης” για πολλαπλές αποστολές.
