PLUS
«Δικαίωση θέλω. Να δικαιωθεί η ψυχή της κοπέλας μου». Με αυτά τα λόγια η μητέρα της Σπυριδούλας, η κυρία Ειρήνη, μιλά στη «Νύχτα Αποκαλύψεων» για τον αβάσταχτο πόνο που βιώνει μετά τον άδικο χαμό της κόρης της.
Ένα μόνο αίτημα την κρατά όρθια: να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι. «Το παιδί μου έφυγε. Θέλω να τιμωρηθούν. Μέχρι τέλους, αρκεί να είμαι εδώ για να το δω», λέει με φωνή που λυγίζει.
Η λέξη «δικαίωση» είναι η μόνη που της δίνει δύναμη να σταθεί στα πόδια της. Γιατί η καθημερινότητα χωρίς το παιδί της μοιάζει με έναν ατελείωτο Γολγοθά. Ένα άδειο σπίτι και μια συνεχής αναζήτηση σε αναμνήσεις και αντικείμενα που μαρτυρούν την απουσία.
«Σπυριδούλα, πού είσαι;»
«Δύσκολοι, πολύ δύσκολοι μήνες. Κάθε μέρα έχω το παιδί στο μυαλό μου και λέω “Σπυριδούλα μου πού είσαι; Να δεις το παιδί σου που μεγαλώνει”», εξομολογείται. «Περνάει ο καιρός και μαθαίνεις να ζεις με αυτή την απώλεια».
«Δεν μπορώ να συνέλθω»
Η πιο δύσκολη στιγμή της ημέρας είναι το πρωί, όταν βρίσκεται στο μαγαζί και αντικρίζει τα πράγματα της κόρης της. «Λέω “αυτό της Σπυριδούλας”… δεν μπορώ να συνέλθω. Όταν έρχομαι σπίτι ηρεμώ, γιατί έχω τη μικρή και ξεχνιέμαι», λέει.
Πίσω έμεινε ένα αγγελούδι μόλις δυόμισι ετών. Η κόρη της Σπυριδούλας, που αναζητά τη μητέρα της μέσα από ζωγραφιές και αντικείμενα. «Όταν βλέπει πράγματα, το καπελάκι της, λέει “αυτά μου τα πήρε η μαμά”. Ζωγραφίζει πάντα και βάζει τη μαμά της μέσα. Της έχουμε πει πως η μαμά είναι στον ουρανό, με τον Θεό».
«Η αδρεναλίνη»
Η μητέρα της Σπυριδούλας δηλώνει πεπεισμένη ότι κάτι δεν έγινε σωστά στο νοσοκομείο. «Περίμενα ότι κάτι δεν της κάνανε… και προχθές που έμαθα, γύρισαν όλα από την αρχή. Γιατί; Γιατί να της κάνουν αυτό το πράγμα;», αναρωτιέται. Όπως λέει, της μεταφέρθηκε ότι δεν υπήρχε αδρεναλίνη την κρίσιμη στιγμή. «Το παιδί της Σπυριδούλας δεν ήταν για αποβολή. Πέθανε μαζί με τη Σπυριδούλα».
«Οι ευθύνες»
«Για μένα έχουν ευθύνες όσοι ήταν εκεί. Σαστίσανε; Αυτό πιστεύω», λέει κατηγορηματικά. Τονίζει πως από την ημέρα της τραγωδίας κανένας γιατρός δεν επικοινώνησε μαζί της. «Ο πρώτος έχει ευθύνη. Ήξερε. Έπρεπε να πάει κατευθείαν».
Θυμάται τη νύχτα στο νοσοκομείο, τις φωνές για οξυγόνο, την αγωνιώδη προσπάθεια ανάνηψης. «Δεν περίμενα ότι θα πεθάνει. Δεν το πίστευα ότι έβλεπα το παιδί μου έτσι».
«Ήρθε στον ύπνο μου»
Ο πόνος δεν μειώνεται με τον χρόνο. «Κάθε μέρα και πιο πολύ. Δεν ξεπερνιέται με τίποτα», λέει. «Κάνω τον καραγκιόζη στη μικρή, καμιά φορά μπερδεύομαι και τη φωνάζω Σπυριδούλα».
Η πιο συγκλονιστική στιγμή; Ένα όνειρο. «Την είδα ένα βράδυ στον ύπνο μου. Με αγκάλιαζε και με φιλούσε. Νόμιζα πως ήταν αληθινό. Κρατούσε το παιδί της αγκαλιά και δεν το χόρταινε».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Νοσοκομείο Άρτας – Ο χαροκαμένος πατέρας λυγίζει: «Βλέπανε την κόρη μου σαν αντικείμενο»
