PLUS
Η Katie Carrington, 36 ετών, νοσηλεύτρια και μητέρα τεσσάρων παιδιών, είχε δει στην επαγγελματική της πορεία πολλά ατυχήματα που οφείλονταν σε απροσεξία και θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Ωστόσο, δεν κατάφερε να αποφύγει ένα σοβαρό λάθος που παραλίγο να της κοστίσει την όρασή της.
Η Katie συνήθιζε να αφήνει τους ημερήσιους φακούς επαφής στα μάτια της για ημέρες ή ακόμη και εβδομάδες, κάτι που τελικά οδήγησε σε σοβαρή μόλυνση και προσωρινή απώλεια όρασης από το δεξί της μάτι. Ευτυχώς, η τύφλωση διήρκεσε μόνο λίγες εβδομάδες.
Ξεκίνησε να φορά ημερήσιους φακούς επαφής στην ηλικία των 17 ετών και, με τον καιρό, ανέπτυξε τη συνήθεια να μην τους αφαιρεί μετά από βραδινές εξόδους. Σύντομα άρχισε να φορά τους ίδιους φακούς για μεγάλα χρονικά διαστήματα, αφαιρώντας τους μόνο όταν τα μάτια της ξηραίνονταν έντονα. Όπως η ίδια παραδέχεται, το έκανε από ευκολία, καθώς η όρασή της ήταν ιδιαίτερα κακή και δυσκολευόταν χωρίς φακούς.
Τον Αύγουστο του 2025, ενώ βρισκόταν στο κρεβάτι, ένιωσε αφόρητο πόνο και έντονη δακρύρροια. Παρότι αφαίρεσε τους φακούς, η κατάσταση επιδεινώθηκε μέσα στη νύχτα. Το επόμενο πρωί ξύπνησε με έντονο πόνο και πλήρη απώλεια όρασης από το ένα μάτι, περιγράφοντας την εμπειρία ως χειρότερη ακόμη και από τον τοκετό.
Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Moorfields στο Λονδίνο, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν σοβαρή βακτηριακή μόλυνση που προκλήθηκε από μικροοργανισμούς εγκλωβισμένους πίσω από τους φακούς επαφής. Υποβλήθηκε σε επώδυνη διαδικασία καθαρισμού των ματιών και αναγκάστηκε να φορά κάλυμμα, ενώ για αρκετό διάστημα δεν ήταν σαφές αν η όρασή της θα επανερχόταν.
Για δύο ημέρες έβαζε κολλύρια κάθε ώρα, ακόμη και τη νύχτα, και για εβδομάδες παρακολουθούνταν στενά από τους γιατρούς. Παρέμεινε εκτός εργασίας για έναν μήνα, διάστημα κατά το οποίο ένιωσε ψυχολογικά καταβεβλημένη και φοβήθηκε ότι είχε χάσει την ανεξαρτησία της.
Η καθημερινότητα έγινε ιδιαίτερα δύσκολη, ακόμη και στις πιο απλές εργασίες, όπως η φροντίδα των παιδιών ή οι δουλειές του σπιτιού. Παρότι η απώλεια όρασης αφορούσε μόνο το ένα μάτι, η ίδια περιγράφει πως ένιωθε ανίκανη να λειτουργήσει όπως πριν.
Πέντε εβδομάδες αργότερα, η όρασή της αποκαταστάθηκε πλήρως. Παρότι οι γιατροί της είπαν ότι θα μπορούσε να φορέσει ξανά φακούς επαφής, η ίδια ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να το κάνει. Πλέον, χρησιμοποιεί την εμπειρία της ως προειδοποίηση προς άλλους.
«Αν έστω κι ένας άνθρωπος σκεφτεί δύο φορές πριν αφήσει τους φακούς επαφής στα μάτια του για μεγάλο διάστημα, τότε άξιζε», δηλώνει. «Πίστευα ότι δεν θα μου συμβεί ποτέ, όμως τώρα ξέρω πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι».
