PLUS
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη, όλα στην περιοχή είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα…
Του Κίμων Λογοθέτης
Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν από το τραγικό δυστύχημα που κόστισε τη ζωή στον Παντελή Παντελίδη και συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα. Ήταν ένα ξημέρωμα που πάγωσε τον χρόνο. Ένας καλλιτέχνης στο απόγειο της καριέρας του, με τεράστια απήχηση και τραγούδια που έγιναν η φωνή μιας γενιάς, έφυγε αιφνίδια, αφήνοντας πίσω του οδύνη, ερωτήματα και μια αίσθηση ανεκπλήρωτου.
Ο Παντελής Παντελίδης δεν ήταν απλώς ένας επιτυχημένος τραγουδιστής. Ήταν το πρόσωπο μιας εποχής, ένας αυτοδημιούργητος καλλιτέχνης που από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έφθασε στις μεγαλύτερες πίστες της χώρας μέσα σε ελάχιστα χρόνια. Το δυστύχημα δεν διέκοψε μόνο μια καλλιτεχνική πορεία. Άνοιξε και μια συζήτηση για τις ευθύνες και τις υποδομές που, δέκα χρόνια μετά, παραμένει ανοιχτή.
Διαχρονική στασιμότητα
Το τροχαίο σημειώθηκε στη γέφυρα της Λεωφόρος Βουλιαγμένης, στην περιοχή του Ελληνικό. Από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα, το σημείο παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητο. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο: η διαχρονική στασιμότητα.
Σύμφωνα με απαντήσεις που έχουν δοθεί κατά καιρούς, η αρμοδιότητα για το συγκεκριμένο τμήμα δεν αναγνωρίζεται ξεκάθαρα ούτε από τον Δήμος Ελληνικού – Αργυρούπολης, ούτε από την Περιφέρεια Αττικής, ούτε από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Το αποτέλεσμα είναι μια διοικητική «γκρίζα ζώνη», ένα θεσμικό κενό όπου η ευθύνη μοιάζει να μετατίθεται διαρκώς.
Ανεξάρτητα από το ποιος οδηγούσε εκείνο το βράδυ και υπό ποιες συνθήκες — ένα ζήτημα που απασχόλησε τη Δικαιοσύνη — τα τεχνικά στοιχεία που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας ανέδειξαν και σοβαρά ζητήματα υποδομών.
Σύμφωνα με την έκθεση πραγματογνωμοσύνης και τα στοιχεία της ιατροδικαστικής αξιολόγησης, λίγα μέτρα πριν από τη ράμπα εξόδου προς τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης υπήρχε επικίνδυνα υπερυψωμένο τσιμεντένιο κράσπεδο. Κατά την τεχνική εκτίμηση, το στοιχείο αυτό λειτούργησε ως σημείο εκτίναξης, «απογειώνοντας» το όχημα.
Στη συνέχεια, το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε μεταλλικά κιγκλιδώματα που, σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, ήταν παλαιά, σκουριασμένα και χωρίς επαρκή συντήρηση. Μεταλλικό στοιχείο φέρεται να αποσπάστηκε, να εισήλθε στο εσωτερικό του οχήματος και να προκάλεσε τον θανάσιμο τραυματισμό του Παντελή Παντελίδη.
Οδική ασφάλεια
Η διάσταση αυτή δεν αφορά μόνο ένα μεμονωμένο δυστύχημα. Αφορά τη συνολική φιλοσοφία οδικής ασφάλειας. Τα προστατευτικά κιγκλιδώματα δεν τοποθετούνται απλώς για να οριοθετούν τον δρόμο. Υπάρχουν για να συγκρατούν οχήματα και να μειώνουν τις συνέπειες μιας πρόσκρουσης. Όταν όμως είναι φθαρμένα ή παλαιών προδιαγραφών, ενδέχεται να μετατραπούν από μέσο προστασίας σε παράγοντα επιδείνωσης των συνεπειών.
Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: πώς είναι δυνατόν, δέκα χρόνια μετά, να μην υπάρχει σαφής και δημόσια αποσαφήνιση αρμοδιότητας για το συγκεκριμένο σημείο; Πώς γίνεται ένα τμήμα του οδικού δικτύου σε τόσο κομβικό σημείο της Αττικής να βρίσκεται σε μια θεσμική «νεκρή ζώνη»;
Η απουσία ξεκάθαρης ανάληψης ευθύνης σημαίνει και απουσία λογοδοσίας. Όταν δεν υπάρχει φορέας που να δηλώνει ρητά «είναι δική μου αρμοδιότητα», δεν υπάρχει και δεσμευτικό πρόγραμμα ελέγχου και συντήρησης. Και όταν δεν υπάρχει τέτοιο πρόγραμμα, η πρόληψη υποχωρεί.
Δέκα χρόνια μετά, η μνήμη του Παντελή Παντελίδη παραμένει ζωντανή μέσα από τα τραγούδια του και την αγάπη του κόσμου. Όμως το ζήτημα της γέφυρας δεν είναι θέμα συναισθηματισμού. Είναι θέμα ευθύνης.
Σε μια σύγχρονη πολιτεία δεν μπορεί να υπάρχουν δρόμοι χωρίς σαφή ταυτότητα και υποδομές χωρίς λογοδοσία. Γιατί όταν η ευθύνη χάνεται ανάμεσα σε υπηρεσίες, το κόστος δεν είναι διοικητικό. Είναι ανθρώπινο.
*Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΜΠΑΜ στο ρεπορτάζ της Κυριακής
