PLUS
Μια υπόθεση από την Ελλάδα του παρελθόντος έρχεται ξανά στο φως, προκαλώντας ανατριχίλα και οργή.
Του Δημήτρη Καπετανάκη
Το 1971, η Αγγελική Καλαμπαλίκη γέννησε πρόωρα ένα αγοράκι, βάρους μόλις 1.370 γραμμαρίων, σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Ήταν μια δύσκολη γέννα, γεμάτη αγωνία, αλλά και ελπίδα ότι το παιδί της θα καταφέρει να επιβιώσει.
Δώδεκα ημέρες αργότερα, μια νοσηλεύτρια μπήκε στο δωμάτιό της και της ανακοίνωσε πως το μωρό είχε πεθάνει. Σύμφωνα με όσα της είπαν, το βρέφος είχε ήδη ταφεί στον κήπο δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Στυλιανού. Η νεαρή μητέρα δεν είχε τη δυνατότητα ούτε να δει ούτε να αποχαιρετήσει το παιδί της και αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη σκληρή αυτή πραγματικότητα.
Ωστόσο, είκοσι χρόνια αργότερα, ένα έγγραφο από το κράτος ήρθε να ανατρέψει όσα πίστευε μέχρι τότε. Στο επίσημο χαρτί αναφερόταν ότι ο γιος της έπρεπε να παρουσιαστεί για στρατιωτική θητεία. Το γεγονός αυτό γέννησε σοβαρά ερωτήματα, καθώς ένα παιδί που είχε δηλωθεί νεκρό εμφανιζόταν ξαφνικά ως ζωντανό στα κρατικά αρχεία.
Οι αποκαλύψεις που ακολούθησαν έφεραν στο προσκήνιο καταγγελίες για την ύπαρξη οργανωμένου κυκλώματος παράνομων υιοθεσιών, με πιθανή εμπλοκή ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Σύμφωνα με μαρτυρίες, βρέφη δηλώνονταν ψευδώς ως νεκρά και στη συνέχεια δίνονταν για υιοθεσία έναντι υψηλών χρηματικών ποσών. Όπως καταγγέλλεται, τα κορίτσια φέρονταν να δίνονται έναντι 120.000 δραχμών και τα αγόρια έναντι 200.000 δραχμών, ποσά ιδιαίτερα μεγάλα για την εποχή.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, γονείς που αναζήτησαν την αλήθεια προχώρησαν ακόμη και σε εκταφές, στους χώρους όπου υποτίθεται ότι είχαν ταφεί τα παιδιά τους. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, βρέθηκαν φέρετρα που περιείχαν πέτρες αντί για ανθρώπινα λείψανα, ενισχύοντας τις υποψίες για παράνομες πρακτικές.
Η υπόθεση της Αγγελικής Καλαμπαλίκη δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Αντίθετα, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πολλές περιπτώσεις που ήρθαν στο φως τις τελευταίες δεκαετίες, αναδεικνύοντας μια σκοτεινή πτυχή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Σήμερα, περισσότερο από πενήντα χρόνια μετά, η μητέρα συνεχίζει να ζητά απαντήσεις. Το μοναδικό που επιθυμεί είναι να μάθει την αλήθεια, να βρεθεί το παιδί της και να κλείσει μια πληγή που παραμένει ανοιχτή εδώ και μισό αιώνα. Το ερώτημα που την συνοδεύει όλα αυτά τα χρόνια παραμένει αμείλικτο: ποιος πήρε το παιδί της και γιατί.
