PLUS
Η πρόσφατη υπόθεση του νέου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και των δικογραφιών που εστάλησαν στην Βουλή, τις παραιτήσεις υπουργών και την άρση ασυλίας βουλευτών, τους διαλόγους της ντροπής και την προκλητική τοποθέτηση του υπουργού Υγείας, Αδώνιδος Γεωργιάδη, στις «Αποκαλύψεις» ότι «πρέπει να πούμε και μπράβο που από τη δικογραφία για το 2021 προκύπτει ζημιά μόλις 800.000 και πλέον ευρώ από τις φερόμενες ως παρεμβάσεις υπουργών και βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος αποκαλύπτει ότι το ρουσφέτι στην Ελλάδα δεν είναι απλώς μια κακή συνήθεια. Είναι κομμάτι της ιστορίας της!
Του ΠΕΤΡΟΥ ΚΟΥΣΟΥΛΟΥ
Απο την εποχή των κοτζαμπάσηδων, σε εκείνη του 19ου αιώνα, όταν το κράτος ήταν αδύναμο και οι πολίτες αναζητούσαν «προστάτες», μέχρι τις δεκαετίες των μαζικών διορισμών, ένα πράγμα έμενε σταθερό: Δεν προχωρούσες με δικαίωμα, αλλά προχωρούσες με γνωριμία.
Από το χαρτάκι, στο whatsapp
Για πολλά χρόνια το το ρουσφέτι είχε μορφή. Ηταν το χαρτάκι, ήταν το γραφείο του πολιτικού, ήταν η εξυπηρέτηση που περνούσε από χέρι σε χέρι. Με την πρόοδο της τεχνολογίας όμως οι καταστάσεις εξελίχθηκαν καθώς πλέον το ρουσφέτι δεν φαίνεται. Το χαρτάκι το αντικατέστησε το μήνυμα, το τηλέφωνο ή μια «αόρατη» παρέμβαση.
Ωστόσο όπως προκύπτει από τους διαλόγους του ΟΠΕΚΕΠΕ Νο 2, τη πειθώ και τη φορτικότητα την οποία -σύμφωνα με την ευρωπαϊκή εισαγγελία- ασκούσαν οι υπουργοί και οι βουλευτές στον υπόδικο πρώην επικεφαλής του Οργανισμού κ. Μελα προκειμένου να ικανοποιηθούν ακόμη και έκνομα αιτήματα γαλάζιων παραγωγών, το ρουσφέτι ζει και βασιλεύει μέχρι και σήμερα! Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Κάποιος κάποιος προχωρά… και κάποιος μένει πίσω. Ωστόσο το ρουσφέτι δεν αποτελεί ένα απλό πολιτικό πρόβλημα. Αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο. Δεν το δημιουργούν μόνο οι πολιτικοί. Το συντηρούν και οι πολίτες. Τα πράγματα είναι πολύ απλά και αυτονόητα. Κάθε φορά που κάποιος ζητά «μια βοήθεια»,
κάθε φορά που κάποιος λέει «έχω άνθρωπο», το σύστημα συνεχίζει να ζει.
Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει ρουσφέτι, είναι εάν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό.
