PLUS
Του Κίμωνα Λογοθέτη
Κάθε καλοκαίρι χιλιάδες πολίτες πληρώνουν εισιτήριο για να εισέλθουν σε οργανωμένες παραλίες και beach bars.
Σε αρκετές περιπτώσεις, το κόστος της εισόδου φτάνει ή και ξεπερνά τα 12 ευρώ ανά άτομο, χωρίς να υπολογίζονται οι χρεώσεις για ξαπλώστρες, ομπρέλες και άλλες υπηρεσίες. Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι απλό: μπορεί ένας πολίτης να υποχρεωθεί να πληρώσει εισιτήριο μόνο και μόνο για να φτάσει στη θάλασσα;
Η ελληνική νομοθεσία αντιμετωπίζει τον αιγιαλό και την παραλία ως κοινόχρηστα δημόσια αγαθά. Ο Ν. 5092/2024 διατηρεί ρητά τον κοινόχρηστο χαρακτήρα τους και προβλέπει ότι πρέπει να εξασφαλίζεται η ελεύθερη, ασφαλής και ανεμπόδιστη πρόσβαση των πολιτών προς τον αιγιαλό και τη θάλασσα.
Η παραχώρηση μιας παραλίας σε ιδιώτη ή επιχείρηση δεν μετατρέπει τον αιγιαλό σε ιδιωτική έκταση ούτε καταργεί το δικαίωμα πρόσβασης των πολιτών. Το ίδιο ισχύει και για τα ξενοδοχεία. Παρότι πολλές ξενοδοχειακές μονάδες βρίσκονται ακριβώς μπροστά στη θάλασσα και διαθέτουν οργανωμένες εγκαταστάσεις, δεν υπάρχουν ιδιωτικές παραλίες στην Ελλάδα.
Ένα ξενοδοχείο δεν μπορεί να μετατρέψει τον αιγιαλό σε αποκλειστικό χώρο των πελατών του ούτε να απαγορεύσει σε κάποιον να προσεγγίσει τη θάλασσα μόνο και μόνο επειδή δεν διαμένει σε αυτό. Αυτό που μπορεί να χρεώνει μια επιχείρηση είναι οι υπηρεσίες που παρέχει, όπως οι ξαπλώστρες, οι ομπρέλες, τα αποδυτήρια, οι πετσέτες, οι χώροι αναψυχής ή άλλες οργανωμένες παροχές.
Εκεί όπου αρχίζει ο προβληματισμός είναι όταν ζητείται η καταβολή εισιτηρίου ακόμη και από πολίτες που δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν καμία από αυτές τις υπηρεσίες και θέλουν απλώς να προσεγγίσουν τον κοινόχρηστο αιγιαλό και να κάνουν το μπάνιο τους.
Η νομοθεσία προστατεύει την ελεύθερη πρόσβαση στον αιγιαλό, ενώ προβλέπει και κυρώσεις σε περιπτώσεις παράνομης παρεμπόδισης. Ωστόσο, στην πράξη δημιουργούνται ερωτήματα για τον τρόπο λειτουργίας ορισμένων οργανωμένων παραλιών και για το κατά πόσο η υποχρεωτική καταβολή εισιτηρίου για απλή πρόσβαση στη θάλασσα συμβαδίζει με την αρχή του κοινόχρηστου χαρακτήρα του αιγιαλού.
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια περίοδο όπου το κόστος μιας οικογενειακής εξόδου στην παραλία αυξάνεται συνεχώς. Για μια τετραμελή οικογένεια, το συνολικό ποσό μπορεί να φτάσει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα πριν ακόμη προστεθούν έξοδα για καφέ, φαγητό ή άλλες υπηρεσίες.
Το βασικό ερώτημα που τίθεται προς την Πολιτεία είναι σαφές: εάν ο αιγιαλός είναι κοινόχρηστος και η ελεύθερη πρόσβαση κατοχυρώνεται από τον νόμο, μπορεί ένας πολίτης που δεν επιθυμεί να χρησιμοποιήσει καμία υπηρεσία μιας οργανωμένης παραλίας να υποχρεώνεται να πληρώνει εισιτήριο μόνο και μόνο για να φτάσει στη θάλασσα;
Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα έχει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο για τους καταναλωτές, αλλά και για την ορθή εφαρμογή της νομοθεσίας που προστατεύει τον κοινόχρηστο χαρακτήρα των ελληνικών παραλιών.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:Καιρός: Έρχεται πολυήμερος καύσωνας στα μέσα Ιουλίου – Πότε αναμένεται η κορύφωση
