PLUS
Στην Αμερική, αν δεν μπορείς να γίνεις αθάνατος, τουλάχιστον φρόντισε να μπεις σε κάθε πορτοφόλι. Και ο Ντόναλντ Τραμπ, άνθρωπος πρακτικός, αποφάσισε να μην αφήσει την αιωνιότητα στην τύχη της. Μετά την κυκλοφορία ενός αναμνηστικού, χρυσού νομίσματος που θα φέρει τη μορφή του αποφάσισε να υπογράφει ο ίδιος τα χαρτονομίσματα των δολαρίων.
Του Νίκου Βασιλειάδη
Από αυτό το καλοκαίρι, τα νέα αμερικανικά χαρτονομίσματα θα φέρουν την υπογραφή του εν ενεργεία Προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ — μια απόφαση που ανακοίνωσε το Υπουργείο Οικονομικών και που σπάει μια παράδοση 165 ετών. Για πρώτη φορά, ο ίδιος ο πρόεδρος θα υπογράφει το νόμισμα της χώρας. Όχι απλώς να το διαχειρίζεται. Να το υπογράφει. Σαν να πρόκειται για αυτόγραφο σε θαυμαστή.
Μέχρι τώρα, την υπογραφή έβαζε κάποιος άγνωστος αξιωματούχος. Κάποιος που είχε την ατυχία να θεωρεί το χρήμα εργαλείο και όχι καθρέφτη. Ένα βαρετό απολίθωμα μιας εποχής όπου οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι θεσμοί είναι μεγαλύτεροι από τα πρόσωπα.
Ευτυχώς, αυτό τελείωσε.
Τώρα, κάθε χαρτονόμισμα θα κουβαλά την πιο σημαντική πληροφορία της εποχής μας: ότι ο Τραμπ υπήρξε. Και, κυρίως, ότι θέλει να συνεχίσει να υπάρχει. Όχι σε βιβλία. Όχι σε αγάλματα. Αυτά είναι για τους ταπεινούς. Ο Τραμπ επέλεξε κάτι πιο φιλόδοξο: να γίνει καθημερινή συνήθεια. Να περάσει από τα δάχτυλά σου. Να ιδρώσει στην τσέπη σου. Να τσαλακωθεί μαζί με την πραγματικότητα.
Γιατί η υστεροφημία είναι ωραία, αλλά η κυκλοφορία είναι καλύτερη.
Η υπογραφή Τραμπ στο δολάριο δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική αλλαγή. Είναι μια μικρή επανάσταση του εγώ. Είναι το σημείο όπου η πολιτική σταματά να προσποιείται ότι υπηρετεί κάτι μεγαλύτερο και παραδέχεται, επιτέλους, ότι υπηρετεί τον καθρέφτη.
Κάθε συναλλαγή γίνεται μια ιδιότυπη λειτουργία. Δίνεις χρήματα, παίρνεις ρέστα και —χωρίς να το θέλεις— συμμετέχεις σε μια τελετή επιβεβαίωσης: ο πρόεδρος υπάρχει, υπογράφει, και θα συνεχίσει να υπογράφει μέχρι να μην υπάρχει τίποτα που να μην τον φέρει επάνω του.
Αν το καλοσκεφτείς, είναι ιδιοφυές. Δεν χρειάζονται πια μνημεία. Δεν χρειάζονται αγάλματα που τα κουτσουλάνε τα περιστέρια. Το μνημείο γίνεται κινητό, ανακυκλώσιμο, και περνά από χέρι σε χέρι με την ταχύτητα της αγοράς.
Ένα έθνος, ένα νόμισμα, ένα αυτόγραφο.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε έναν καφέ και ένα χαρτονόμισμα των είκοσι δολαρίων, γεννιέται η απόλυτη φιλοδοξία: να μην είσαι απλώς ηγέτης. Να είσαι επιφάνεια. Να είσαι αντικείμενο. Να είσαι κάτι που δεν χρειάζεται να σε θυμούνται — γιατί δεν σταμάτησες ποτέ να κυκλοφορείς.
Κάποτε στο δολάριο έγραφαν “in God we trust” Στον Θεό εναποθέτουμε την εμπιστοσύνη μας.
Σήμερα, πιο ειλικρινά από ποτέ, η επιγραφή θα μπορούσε να είναι απλή: «Στην υπογραφή εναποθέτουμε τα πάντα.» Και αν αυτό δεν είναι αθανασία, είναι κάτι πιο πρακτικό:
να περνάς κάθε μέρα από χέρι σε χέρι μαζί με τα ρέστα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο Τραμπ θα κυκλοφορήσει χρυσό νόμισμα 24 καρατίων με τη μορφή του
