PLUS
Κάθε άνοιξη, με κυβερνητικό φιρμάνι και την απειλή εξοντωτικών προστίμων, οι Έλληνες μετατρέπονται σε «στρατιώτες της τσάπας» και εκτελούν το ετήσιο συμβόλαιο θανάτου της φύσης.
Νίκος Βασιλειάδης
Με το πρόσχημα της πυρασφάλειας, βαριά μηχανήματα και χορτοκοπτικά εισβάλλουν στα οικόπεδα σαν τανκς σε κατεχόμενη ζώνη, ξεριζώνοντας βίαια κάθε ίχνος ζωντανής ύπαρξης. Μέλισσες και πεταλούδες παθαίνουν νευρική κρίση ψάχνοντας μάταια μια σταγόνα νέκταρ στα καρατομημένα αγριολούλουδα, σκαντζόχοιροι και χελώνες πολτοποιούνται κάτω από τις ερπύστριες ή τρέχουν έντρομα να σωθούν, και ολόκληρες αποικίες πουλιών βλέπουν τις ανοιξιάτικες φωλιές τους με τα αβγά να γίνονται κιμάς σε δευτερόλεπτα.
Το κράτος, ανίκανο να κάνει σοβαρή δασοπροστασία, επιβάλλει τη δικτατορία του γυμνού χώματος, διαλύοντας με μια κίνηση την τοπική βιοποικιλότητα και την τροφική αλυσίδα. Αλλά η οικολογική ηλιθιότητα δεν σταματά εκεί· συνεχίζεται κάτω από το έδαφος. Ξεγυμνώνοντας τη γη μέχρι το κόκαλο, αφαιρούμε το φυσικό «δίχτυ» από ρίζες που κρατάει το χώμα ζωντανό.
Ο καλοκαιρινός ήλιος ψήνει το απροστάτευτο έδαφος, σκοτώνοντας τους μικροοργανισμούς του, μετατρέποντάς το σε μια νεκρή, σκονισμένη έρημο που ανεβάζει τη θερμοκρασία της γειτονιάς στα ύψη. Και το κερασάκι στην τούρτα; Η φύση μισεί το κενό. Στη θέση των χλωρών φυτών που ξεπατώσαμε, ξεφυτρώνουν αμέσως επιθετικά, ξερά άχυρα, τα οποία μετατρέπουν το οικόπεδο σε ένα τέλειο, εξαιρετικά εύφλεκτο προσάναμμα. Με τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές, αυτό το νεκρό, ξεπλυμένο χώμα θα παρασυρθεί σαν λάσπη, προκαλώντας πλημμύρες.
Καίμε, λοιπόν, και ισοπεδώνουμε το σπίτι των ζώων για να «σώσουμε» το δικό μας, καταφέρνοντας τελικά το ακριβώς αντίθετο: να παραδώσουμε στις φλόγες μια απόλυτα ξερή και απροστάτευτη χωματερή!
