PLUS
Απόψε, Πρωταπριλιά — στην αρχή κιόλας της πασχαλινής περιόδου, με τις αγορές ομολόγων να υπολειτουργούν λόγω Μεγάλης Εβδομάδας — ο Ντόναλντ Τραμπ θα απευθυνθεί επιτέλους στον αμερικανικό λαό για τον πόλεμο που ξεκίνησε μαζί με το Ισραήλ κατά του Ιράν. Το γεγονός ότι χρειάστηκε περισσότερο από έναν μήνα για να το κάνει είναι από μόνο του ενδεικτικό.
Η κυβέρνησή του φαίνεται να ποντάρει στην ιδέα ότι το σωστό μήνυμα, στη σωστή φωνή και στη σωστή ώρα υψηλής τηλεθέασης, μπορεί να επιβάλει μια συνεκτική αφήγηση. Όμως η ίδια η χρονική επιλογή της ομιλίας —μετά από εβδομάδες καθυστέρησης και σε ένα «νεκρό» επικοινωνιακά παράθυρο— υπονομεύει αυτή την προσπάθεια. Αντί να δείχνει έλεγχο, αποκαλύπτει αμηχανία.
Και τα δεδομένα δεν βοηθούν. Από την έναρξη της επιχείρησης στις 28 Φεβρουαρίου, ο Τραμπ δεν γνώρισε τη συνήθη «συσπείρωση γύρω από τη σημαία» που συνοδεύει στρατιωτικές ενέργειες. Η αποδοχή του έχει υποχωρήσει, ενώ η στήριξη των Ρεπουμπλικανών είναι εύθραυστη: αποδέχονται τις αεροπορικές επιδρομές, αλλά απορρίπτουν την προοπτική χερσαίων επιχειρήσεων. Οι μη-MAGA Ρεπουμπλικάνοι στρέφονται πλέον καθαρά κατά του πολέμου, ενώ οι ανεξάρτητοι απομακρύνονται μαζικά. Μόλις ένα μικρό ποσοστό των Αμερικανών θεωρεί ότι εξαντλήθηκαν τα περιθώρια διπλωματίας.
Το δίλημμα, λοιπόν, είναι σαφές: πώς «πουλάς» έναν πόλεμο που ήδη αποκαλύπτει τα όρια της ισχύος σου;
Ακόμη πιο ανησυχητικό για τον Λευκό Οίκο είναι ότι ο σκεπτικισμός δεν περιορίζεται στην αντιπολίτευση. Διαχέεται στη βάση του ίδιου του προέδρου—στους ψηφοφόρους που πίστεψαν στην υπόσχεση αποφυγής των «αέναων πολέμων» και τώρα βλέπουν μια προφανή αντίφαση.
Η αποψινή ομιλία μπορεί να επιβάλει προσωρινά μια αίσθηση συνοχής. Αλλά αν δεν απαντήσει στα βασικά ερωτήματα —το γιατί, το πώς και το πού οδηγεί αυτή η σύγκρουση— δεν θα αλλάξει την ουσία. Και αυτό δεν διορθώνεται με καμία τηλεοπτική σκηνοθεσία.
