PLUS
Μετά από δεκαετίες μετακόμισης σε κούτες, υπηρεσιών στην άκρη του πουθενά και οικογενειακής διάλυσης λόγω μεταθέσεων, η στρατιωτική οικογένεια ανακάλυψε επιτέλους τη νέα της θέση στην κρατική ιεραρχία: έγινε επίσημα «παράκληση».
Το νέο Προεδρικό Διάταγμα 36 (ΦΕΚ Α 94/12-6-2026) αποτελεί ένα μνημείο πολιτικού κυνισμού και γραφειοκρατικού σουρεαλισμού. Το περίφημο άρθρο 15 ξεκαθαρίζει χωρίς περιστροφές ότι η νοσοκομειακή περίθαλψη των συζύγων, των παιδιών και των αποστράτων στα στρατιωτικά νοσοκομεία «δύναται να παρέχεται… εφόσον υφίσταται σχετική προς τούτο ευχέρεια». Με απλά λόγια, το δικαίωμα στην υγεία υποβαθμίζεται σε ένα ιδιότυπο «ξυστό». Αν είσαι τυχερός και το σύστημα έχει κέφια, μπαίνεις. Αν όχι, η εναλλακτική του Υπουργείου είναι απλή και δοκιμασμένη: ή παίρνεις δάνειο για να σε σώσεις σε ιδιωτική κλινική, ή απλώς πεθαίνεις. Το θράσος της διάταξης απογειώνεται αν κοιτάξει κανείς τη λίστα των προτεραιοτήτων.
Την ώρα που οι οικογένειες των στρατιωτικών –που έφαγαν τη ζωή τους στα σύνορα και άλλαξαν πέντε σχολεία στα παιδιά τους– μπαίνουν στην ουρά της «ευχέρειας», ο ίδιος Κώδικας ανοίγει διάπλατα τις πόρτες των στρατιωτικών νοσοκομείων σε ένα απίστευτο πλήθος τρίτων: δικαστικοί, βουλευτές, υπάλληλοι της ΕΥΠ, του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, της Πολιτικής Προστασίας και κάθε λογής ειδικές κατηγορίες. Εδώ πλέον αγγίζουμε τα όρια της θεσμικής ληστείας.
Οι στρατιωτικοί, εν ενεργεία και εν αποστρατεία, καταβάλλουν κάθε μήνα υποχρεωτική οικονομική εισφορά από το υστέρημά τους για τη συντήρηση αυτών των νοσοκομείων. Πληρώνουν, δηλαδή, ακριβό εισιτήριο για μια παράσταση στην οποία τελικά απαγορεύεται η είσοδος στα παιδιά τους, επειδή οι θέσεις δόθηκαν δωρεάν σε «υψηλούς προσκεκλημένους» που δεν έχουν πληρώσει ούτε ευρώ στο σύστημα. Οι κυβερνητικοί απολογητές έσπευσαν να ψελλίσουν ότι η λέξη «ευχέρεια» προϋπήρχε σε νόμο του 1975. Μόνο που το 1975 οι δικαιούχοι ήταν ελάχιστοι. Σήμερα, το 2026, οι «μουσαφιραίοι» έχουν πολλαπλασιαστεί με νόμο, ενώ τα στρατιωτικά νοσοκομεία καταρρέουν από τις ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτές. Όταν οι πόροι στερεύουν και οι δικαιούχοι αυξάνονται, η «ευχέρεια» δεν είναι νομική διατύπωση· είναι το επίσημο άλλοθι για να σου κλείσουν την πόρτα κατάμουτρα.
Ενώ λοιπόν η πολιτική ηγεσία επιδίδεται στο αγαπημένο της σπορ –να φωτογραφίζεται σε τελετές, να χτυπά πλάτες και να πουλάει φτηνή «μέριμνα» για το προσωπικό– η πραγματικότητα νομοθετείται με απόλυτη ψυχρότητα. Πίσω από τη στολή υπάρχουν άνθρωποι που έζησαν τη στρατιωτική ζωή στο πετσί τους. Το να τους λέει σήμερα το κράτος ότι η ζωή των δικών τους ανθρώπων εξαρτάται από το αν «περισσεύει» χώρος, αποτελεί χυδαίο εμπαιγμό, πλήγμα στην αξιοπρέπεια και απόλυτη ξεδιαντροπιά. Η στρατιωτική οικογένεια δεν ζητά ελεημοσύνη, απαιτεί αυτά που πληρώνει.
