PLUS
Στον λόφο Κόκκου, στο Γαλάτσι, μια έκταση που από το 1998 φέρει τον αυστηρό χαρακτηρισμό της αναδασωτέας, εξελίσσεται αθόρυβα μια διαφορετική πραγματικότητα, που δύσκολα συνάδει με τον θεσμικό της προορισμό. Εκεί όπου το Σύνταγμα και η δασική νομοθεσία επιβάλλουν την αποκατάσταση και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, σήμερα διαμορφώνεται ένα τοπίο αυθαίρετης χρήσης, εγκατάλειψης και σταδιακής υποβάθμισης.
Ρεπορτάζ: Δημήτρης Καπετανάκης
Η εικόνα που καταγράφεται στο πεδίο είναι αποκαλυπτική: οχήματα σταθμευμένα σε χώρους που ουδέποτε προορίστηκαν για τέτοια χρήση, σωροί από μπάζα και φερτά υλικά, εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα χωρίς πινακίδες και διάσπαρτα απορρίμματα συνθέτουν ένα σκηνικό που παραπέμπει περισσότερο σε άτυπο χώρο εναπόθεσης παρά σε προστατευόμενη δασική έκταση. Η αλλοίωση του τοπίου δεν προέκυψε αιφνίδια αντιθέτως, φαίνεται να είναι αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου αδράνειας, κατά την οποία μικρές, φαινομενικά ασήμαντες παρεμβάσεις συσσωρεύτηκαν, οδηγώντας στη σημερινή κατάσταση.
Καθοριστικό ρόλο, σύμφωνα με καταγγελίες, διαδραμάτισε το παλαιότερο μπάζωμα της περιοχής, που φέρεται να διευκόλυνε την πρόσβαση οχημάτων προς αυθαίρετες κατοικίες. Ο οικιστικός αυτός πυρήνας, που αναπτύχθηκε εντός της αναδασωτέας έκτασης, έχει με την πάροδο του χρόνου διευρυνθεί, εντείνοντας την πίεση στο ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον. Η καθημερινή παρουσία κατοίκων συνοδεύεται, όπως καταγράφεται, από συνεχή παραγωγή απορριμμάτων και ανεξέλεγκτη διάθεσή τους στον περιβάλλοντα χώρο.
Ενδεικτικό της αποσπασματικής διαχείρισης αποτελεί και η υπόθεση της τοποθέτησης υποδομής ανακύκλωσης εντός της έκτασης πριν από περίπου έναν χρόνο. Αν και η εγκατάσταση απομακρύνθηκε μετά από αντιδράσεις, η τσιμεντένια βάση παραμένει, λειτουργώντας ως μόνιμη υπενθύμιση μιας παρέμβασης που ουδέποτε ολοκληρώθηκε με σεβασμό προς το περιβάλλον.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πρωτοβουλίες πολιτών και εθελοντικών ομάδων, όπως οι πρόσκοποι της περιοχής, επιχειρούν να ανακόψουν την υποβάθμιση μέσω δράσεων καθαρισμού. Ωστόσο, οι προσπάθειες αυτές προσκρούουν στην επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά ασυνείδητων, που συνεχίζουν να επιβαρύνουν την έκταση, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια αποκατάστασης.
Παράλληλα, ανακύπτουν και ζητήματα δημόσιας ασφάλειας. Κατά τη διάρκεια επιτόπιας αυτοψίας, καταγράφηκε περιστατικό επίθεσης από ελεύθερο σκύλο προς δημοσιογράφο, γεγονός που αναδεικνύει μια ακόμη πτυχή της ανεξέλεγκτης κατάστασης που επικρατεί στην περιοχή.
Η κατάσταση φαίνεται να είναι σε γνώση των αρμόδιων φορέων, μεταξύ των οποίων και το Δασαρχείο, καθώς και των τοπικών και κεντρικών αρχών. Ωστόσο, η απουσία ουσιαστικής παρέμβασης εντείνει το ερώτημα της εφαρμογής του υφιστάμενου νομικού πλαισίου. Το άρθρο 117 παρ. 3 του Συντάγματος ορίζει ρητά την υποχρέωση αναδάσωσης και την απαγόρευση αλλαγής χρήσης τέτοιων εκτάσεων, ενώ ο Ν. 998/1979 και ο Ν. 1650/1986 προβλέπουν σαφείς απαγορεύσεις και κυρώσεις για επεμβάσεις, καταπατήσεις και ρύπανση.
Στον λόφο Κόκκου, ωστόσο, η απόσταση ανάμεσα στη νομοθετική πρόβλεψη και την πραγματικότητα παραμένει εμφανής. Η αναδασωτέα έκταση, αντί να ανακτά τον φυσικό της χαρακτήρα, μετατρέπεται σταδιακά σε έναν χώρο πολλαπλών, ανεπίσημων χρήσεων, με το περιβάλλον να υποχωρεί και την ευθύνη να παραμένει, προς το παρόν, χωρίς σαφή αποδέκτη.
