PLUS
Κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου η Τουρκία καταφέρνει κάτι πραγματικά εντυπωσιακό: να γιορτάζει την έναρξη της κεμαλικής πορείας και ταυτόχρονα να εξοργίζεται επειδή κάποιοι θυμούνται τι συνέβη στους Έλληνες του Πόντου.
Του Νίκου Βασιλειάδη
Φέτος η Άγκυρα αποφάσισε ξανά να δώσει μάθημα… ιστορίας στην Ελλάδα, κατηγορώντας την Αθήνα ότι διδάσκει «ανυπόστατους ισχυρισμούς» περί Γενοκτονίας των Ποντίων στα σχολεία και ότι «εκμεταλλεύεται πολιτικά την ιστορία».
Η ειρωνεία είναι σχεδόν ποιητική.
Το κράτος που επί δεκαετίες αρνείται συστηματικά σφαγές, εκτοπισμούς, τάγματα εργασίας, πορείες θανάτου και ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Μικράς Ασίας εμφανίζεται τώρα ως υπερασπιστής της «ιστορικής αλήθειας».
Σύμφωνα με την επίσημη τουρκική γραμμή, το πρόβλημα δεν είναι οι μαρτυρίες, τα διπλωματικά αρχεία, οι ξένες αναφορές της εποχής ή το γεγονός ότι ο ποντιακός ελληνισμός σχεδόν εξαφανίστηκε από τις πατρογονικές του εστίες.
Το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα… το θυμάται.
Η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ για νομικά αβάσιμες αξιώσεις για τους Έλληνες του Πόντου, επιχειρεί μάλιστα την κλασική ακροβασία αντιστροφής της πραγματικότητας: παρουσιάζει την Ελλάδα περίπου ως θύτη που προσπαθεί να «καλύψει τις δικές της θηριωδίες», επικαλούμενη τη Μικρασιατική Εκστρατεία, τη Συνθήκη της Λωζάννης και γεγονότα του 1821.
Με άλλα λόγια, η Άγκυρα αντιμετωπίζει τη γενοκτονία όπως κάποιος που, αφού κάψει το σπίτι του γείτονα, διαμαρτύρεται επειδή εκείνος συνεχίζει να κρατά φωτογραφίες από τις στάχτες.
Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι η άρνηση. Είναι η επιμονή.
Εκατό και πλέον χρόνια μετά, η τουρκική πολιτική ελίτ συνεχίζει να φοβάται ακόμη και τη λέξη «Πόντος». Όχι επειδή απειλείται η σύγχρονη Τουρκία, αλλά επειδή η ιστορική μνήμη χαλάει το εθνικό αφήγημα της άψογης και αναίμακτης γέννησης του τουρκικού κράτους.
Και έτσι κάθε Μάιο επαναλαμβάνεται η ίδια παράσταση:
Η Ελλάδα τιμά τους νεκρούς της και η Άγκυρα απαντά σαν να δικάζεται σε διεθνές δικαστήριο.
Το παράδοξο είναι ότι όσο πιο επιθετικά αντιδρά η Τουρκία, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνει πως το τραύμα παραμένει ανοιχτό. Διότι κράτη που είναι πραγματικά συμφιλιωμένα με το παρελθόν τους δεν πανικοβάλλονται από σχολικά βιβλία και ημέρες μνήμης.
Η Γερμανία δεν αποκαλεί «φαντασιώσεις» το Ολοκαύτωμα.
Η Τουρκία όμως συνεχίζει να αποκαλεί «ανυπόστατη» τη μνήμη ενός ξεριζωμένου λαού.
Και κάπου εκεί βρίσκεται όλη η ουσία του προβλήματος.
Όχι μόνο στην άρνηση των εγκλημάτων, αλλά στην απαίτηση να ξεχαστούν κιόλας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Δημιουργείται Μνημείο για τη Γενοκτονία των Ποντίων στην Αθήνα
