Η έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 δεν υπήρξε ένα μεμονωμένο γεγονός που εκδηλώθηκε την ίδια στιγμή σε όλο τον ελλαδικό χώρο.
Αν και η 25η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η ημέρα της γενικής εξέγερσης, οι επαναστατικές κινήσεις είχαν ήδη αρχίσει να εκδηλώνονται σταδιακά σε διαφορετικές περιοχές.
Καθοριστικό ρόλο στη διάδοση του μηνύματος της εξέγερσης διαδραμάτισαν απεσταλμένοι και κήρυκες, οι οποίοι διέτρεχαν τη χώρα μεταφέροντας το κάλεσμα για ξεσηκωμό, συχνά επικαλούμενοι τη στήριξη Μεγάλων Δυνάμεων. Στην Πελοπόννησο, στα τέλη του 1820, έφτασε ως εκπρόσωπος του Αλέξανδρου Υψηλάντη ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος, γνωστός ως Παπαφλέσσας, ο οποίος ενίσχυσε το επαναστατικό κλίμα διαβεβαιώνοντας για επικείμενη ρωσική βοήθεια. Παράλληλα, ο Δημήτριος Υψηλάντης στάλθηκε στην Ελλάδα για να εκπροσωπήσει τον αδελφό του και να συντονίσει τις ενέργειες.
Σημαντικοί παράγοντες που ευνόησαν την εκδήλωση της Επανάστασης ήταν η εξάπλωση της Φιλικής Εταιρείας, η δράση αποφασισμένων και αφοσιωμένων μελών της, αλλά και ο έντονος πατριωτισμός που επικρατούσε τόσο στα αστικά κέντρα όσο και στην ύπαιθρο. Την ίδια στιγμή, οι συνθήκες αποδείχθηκαν ευνοϊκές και σε στρατιωτικό επίπεδο, καθώς μεγάλο μέρος των οθωμανικών δυνάμεων είχε μετακινηθεί στην Ήπειρο για την αντιμετώπιση του Αλή Πασά, αποδυναμώνοντας την παρουσία τους στην Πελοπόννησο.
Η Επανάσταση του 1821 αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή του αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία. Παρά τις δυσκολίες, τις εσωτερικές αντιθέσεις και τις διεθνείς πιέσεις, ο αγώνας οδήγησε τελικά στην ανεξαρτησία της Ελλάδας. Μέχρι το 1830, το νέο ελληνικό κράτος είχε αναγνωριστεί, έστω και με περιορισμένα σύνορα, σηματοδοτώντας την απαρχή της σύγχρονης εθνικής πορείας.
PLUS


