PLUS
Σήμερα ο ΠΑΟΚ ντύνεται ξανά στα μαύρα. Η είδηση έρχεται από τη Ρουμανία, μακριά από την Τούμπα, αλλά η καρδιά των οπαδών δεν μπορεί παρά να πονέσει. Αυτή η ομάδα κουβαλάει μνήμη και η μνήμη, όπως ξέρουμε, πονάει.
Τέμπη: Μια πληγή που δεν κλείνει
4 Οκτωβρίου 1999. Μια λέξη, ένα μέρος, μια πληγή που θα μείνει για πάντα στις καρδιές των ανθρώπων του ΠΑΟΚ. Ξημερώματα, οι δρόμοι ήταν άδειοι και τα μάτια βαριά από την κούραση. Οι φωνές του γηπέδου αντηχούσαν ακόμη μέσα στη σιωπή της νύχτας. Ένα λεωφορείο γεμάτο νέα παιδιά, γεμάτο ΠΑΟΚ, γεμάτο ζωή, κινείται στους δρόμους. Δύο χιλιόμετρα πριν τα διόδια, ένα φορτηγό. Μια στιγμή, ένα δευτερόλεπτο, και μετά η σιωπή.
Το λεωφορείο χάνει τον έλεγχο, πέφτει στο χαντάκι. Λαμαρίνες, κραυγές, σκοτάδι. Η εκδρομή που θα έπρεπε να είναι μια γιορτή της ζωής γίνεται τραγωδία. Έξι νέα παιδιά δεν θα επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους. Μαζί τους, ένας ακόμη άνθρωπος, ο οδηγός του φορτηγού, χάνει τη ζωή του. Επτά ζωές, μια νύχτα, ένα τραγικό δευτερόλεπτο που άλλαξε για πάντα τα πάντα.
Η μνήμη δεν ξεχνά
Από τότε, τα Τέμπη δεν είναι πια απλώς ένα πέρασμα. Έγιναν μνημείο, σημάδι θλίψης και υπενθύμιση της ανθρώπινης απώλειας. Κάθε ΠΑΟΚτζής ξέρει, κάθε ΠΑΟΚτζής θυμάται. Γιατί η ομάδα αυτή δεν μετράει μόνο τρόπαια. Μετράει και απώλειες.
Τα ονόματα των παιδιών που χάθηκαν θυμίζουν σε όλους τι σημαίνει η ζωή που χάθηκε τόσο άδικα: Χαράλαμπος Ζαπουνίδης, 20 ετών. Δημήτριος Ανδρεαδάκης, 25 ετών. Χριστίνα Τζιόβα, 18 ετών. Αναστάσιος Θέμελης, 22 ετών. Γεώργιος Γκανάτσιος, 22 ετών. Κυριάκος Λαζαρίδης, 17 ετών.
Ο Παναγιώτης Κατσούρης
Η ιστορία του πόνου στον ΠΑΟΚ δεν σταματά εδώ. Στις 9 Φεβρουαρίου 1998, ο νεαρός ποδοσφαιριστής Παναγιώτης Κατσούρης έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του στη Θέρμη και το όχημά του συγκρούστηκε με σφοδρότητα σε προστατευτικό στηθαίο. Μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Φορούσε τη φανέλα με το νούμερο 17, και από τότε αποφασίστηκε κανένας παίκτης της ομάδας να μην ξαναφορέσει αυτόν τον αριθμό.
Δεν ξεχνάμε
Σήμερα, κάθε νέα τραγωδία ξυπνά τους εφιάλτες. Στον ΠΑΟΚ, ο πόνος δεν είναι παρελθόν. Είναι ζωντανή μνήμη. Και όσο υπάρχουν ονόματα, όσο υπάρχουν μαύρες σελίδες, ο ΠΑΟΚ θυμάται. Γιατί η φανέλα δεν βαραίνει μόνο από ιδρώτα και νίκες. Βαραίνει από ζωές που χάθηκαν, από νέους ανθρώπους που δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Γεωργιάδης για τους τραυματίες οπαδούς του ΠΑΟΚ: Δεν κινδυνεύει η ζωή τους
