PLUS
Ο Southern Boulevard, ο κατά τα άλλα συνηθισμένος δρόμος που ενώνει το αεροδρόμιο της Παλμ Μπιτς με το Mar-a-Lago, μετονομάστηκε πρόσφατα σε «President Donald J. Trump Boulevard». Μια πράξη χωρίς εντάσεις, χωρίς κορδέλες μεγάλης ιστορίας, αλλά με αρκετή πολιτική πυκνότητα ώστε να μην περάσει αμιγώς ως τουριστικό αξιοπερίεργο.
Η μετονομασία αυτή εντάσσεται σε μια περίοδο όπου η αμερικανική πολιτική μοιάζει ολοένα περισσότερο με μια μάχη για τον έλεγχο όχι μόνο των θεσμών αλλά και των συμβόλων. Σε τέτοιες μάχες, οι λεπτομέρειες μετρούν: ένας δρόμος μπορεί να μην αλλάξει την πορεία της Δημοκρατίας, αλλά εξηγεί πολλά για το πώς αντιλαμβάνεται ο εκάστοτε πολιτικός την εξουσία. Για τον Τραμπ, η εξουσία δεν είναι πρωτίστως θεσμική, αλλά αναγνωρίσιμη· δεν κατοικεί σε κείμενα Συντάγματος αλλά σε επιγραφές, brands και εικόνες που κυκλοφορούν ευκολότερα από επιχειρήματα.
Η κίνηση αυτή υποδηλώνει επίσης μια ενδιαφέρουσα μετατόπιση: η πολιτική δεν επιδιώκει πια να εγγραφεί στη μνήμη μέσω έργων ή μεταρρυθμίσεων, αλλά μέσω ονοματοδοσιών· όσο πιο κοντινή η σχέση με τη δημόσια σφαίρα, τόσο πιο ισχυρή η εντύπωση διάρκειας. Οι υποστηρικτές βλέπουν σε αυτό μια δίκαιη τιμή προς έναν ισχυρό πρόεδρο. Οι επικριτές βλέπουν ένα ακόμη επεισόδιο όπου ο δημόσιος χώρος γίνεται σκηνή πολιτικού αυτοθαυμασμού.
Το βέβαιο είναι πως ο αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται τώρα στη φάση όπου προσπαθεί να χτίσει «κληρονομιά» — μια διαδικασία που, στη δική του εκδοχή, μοιάζει με απλό κανόνα: ό,τι υπάρχει γύρω σου, βάλε πάνω το όνομά σου πριν το κάνει κάποιος άλλος. Δεν είναι τυχαίο ότι, ενώ περιδιάβαινε το Μάουντ Βέρνον, την κατοικία του Τζορτζ Ουάσινγκτον, του πρώτου προέδρου των ΗΠΑ, στις όχθες του ποταμού Potomac στην κομητεία Fairfax της Βιρτζίνια, διατηρημένο ως μουσείο και εθνικό μνημείο με τον Εμανουέλ Μακρόν, παρατήρησε με απόλυτη σοβαρότητα πως ο Τζορτζ Ουάσινγκτον είχε κάνει λάθος που δεν
έβαλε το όνομά του στο σπίτι του. «Αν δεν βάλεις το όνομά σου σε κάτι, δεν θα σε θυμάται κανείς», είπε με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που θεωρεί τη μάρκα σημαντικότερη από την ίδια την ιστορία.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η σάρωση των συμβόλων προηγείται, συχνά, της σάρωσης των θεσμών. Η Αμερική του 2026 μπορεί να μην έχει αποφασίσει οριστικά για το μέλλον της δημοκρατίας της, αλλά έχει αποφασίσει πώς θέλει να μοιάζει. Και σε αυτή την όψη, οι πινακίδες των δρόμων μάλλον ζυγίζουν περισσότερο απ’ όσο θα παραδεχόταν κανείς σε μια πιο νηφάλια εποχή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Νίκου Βασιλειάδη: «Ο καουμπόης της Διπλωματίας και το Παγκόσμιο Ροντέο»
Τραμπ για τους πυροβολισμούς στη Μινεάπολη: «Ο δήμαρχος και ο κυβερνήτης υποκινούν εξέγερση»
