PLUS
Στοιχεία που δείχνουν την ανεξέλεγκτη τροπή του φαινομέου της βίας μεταξύ των ανηλίκων δημοσίευσε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκος
Αναλυτικά η ανακοίνωση του Προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ:
Είναι υποκρισία να δείχνουμε συντετριμμένοι για τον θάνατο ενός ανήλικου παιδιού 17 ετών στις Σέρρες, που έχασε τη ζωή του μετά από ξυλοδαρμό από άλλον ή άλλους ανήλικους, όταν την ίδια στιγμή αδιαφορούμε πλήρως για το μείζον κοινωνικό ζήτημα: την ανεξέλεγκτη βία μεταξύ ανηλίκων.
Το 17χρονο αγόρι έφθασε νεκρό σήμερα στις 12:15 το μεσημέρι στο νοσοκομείο Σερρών, με τους γιατρούς να μην μπορούν να προσφέρουν καμία βοήθεια. Το παιδί ήταν νεκρό ώρες.
Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο και κανείς δεν το απαντά:
Γιατί το 17χρονο παιδί, αφού δέχθηκε τα χτυπήματα, πήγε στο υπόγειο του σπιτιού του – όπως λέγεται – και πέθανε εκεί;
Γιατί δεν αναζήτησε βοήθεια, ενώ είχε μεσολαβήσει χρόνος από τον ξυλοδαρμό;Φόβος;
Απειλές; Ντροπή; Ή μήπως η βία έχει γίνει τόσο «φυσιολογική» για τα παιδιά, που δεν θεωρείται καν λόγος να ζητηθεί βοήθεια;
Στοιχεία-σοκ για τη βία μεταξύ ανηλίκων
Το έτος 2025, 3.000 ανήλικα παιδιά, ακόμη και του δημοτικού, έφθασαν στα νοσοκομεία της χώρας τραυματισμένα – σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά – από επιθέσεις άλλων ανηλίκων.
Μόνο στα δύο παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής, το Παίδων Αγίας Σοφίας και το Αγλαΐα Κυριακού, 1.000 παιδιά προσήλθαν τραυματισμένα μέσα στο ίδιο έτος. Συμπλοκές, μιμήσεις βίας από το διαδίκτυο, μαχαιριές, σιδερογροθιές, εκβιασμοί, κουκουλοφόροι.
Βία μέσα σε σχολεία – ακόμη και σε δημοτικά. Σε πλατείες. Σε φροντιστήρια. Στον δρόμο.
Οπουδήποτε.
Και τι κάνουν οι αρμόδιοι; Τι κάνουν οι οικογένειες; Τι κάνουν τα σχολεία;
Τι κάνει το κράτος κοινωνικής προστασίας;
Η απάντηση είναι μία: ΤΙΠΟΤΑ.
Δεν είναι ώρα για θλίψη και κλάματα. Δεν είναι ώρα για δηλώσεις συμπόνιας μετά τον θάνατο ενός παιδιού.
Είναι ώρα να αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας και να κάνουμε επιτέλους κάτι ουσιαστικό για να περιοριστεί αυτό το φαινόμενο, που πλέον αποτελεί απειλή για την ίδια την κοινωνία.
Φωνάζουμε εδώ και καιρό. Δίνουμε στοιχεία. Προειδοποιούμε. Και όμως, τίποτα δεν αλλάζει.
Αν συνεχίσουμε έτσι, το επόμενο νεκρό παιδί δεν θα είναι «τραγικό γεγονός».
Θα είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα της συλλογικής μας αδιαφορίας.
