PLUS
Όταν ένας πόλεμος δεν εξελίσσεται όπως είχε σχεδιαστεί, οι κυβερνήσεις συχνά αναζητούν ένα «σχέδιο Β». Στην περίπτωση της σύγκρουσης ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και το Ιράν, αυτό το εναλλακτικό σχέδιο φαίνεται να είναι πιο επικίνδυνο από το αρχικό.
H στρατηγική των πρώτων ημερών βασίστηκε στην πεποίθηση ότι μαζικά πλήγματα ακριβείας θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν γρήγορα το ιρανικό καθεστώς και να το οδηγήσουν σε υποχώρηση. Όμως η γρήγορη νίκη δεν ήρθε.
Όταν η ταχεία κατάρρευση του αντιπάλου αποδεικνύεται ψευδαίσθηση, η λογική του πολέμου αλλάζει. Στη θέση της εμφανίζεται η λεγόμενη «Dahiya doctrine», μια στρατηγική που βασίζεται στην εκτεταμένη καταστροφή υποδομών και αστικών περιοχών με στόχο να ασκηθεί αφόρητη πίεση στην κοινωνία. Το μήνυμα είναι απλό και σκληρό: όσο συνεχίζεται η αντίσταση, τόσο θα μεγαλώνει το κόστος για τον πληθυσμό.
Πρόκειται για μια στρατιωτική λογική που μεταφέρει το βάρος του πολέμου από το πεδίο της μάχης στις πόλεις και στους αμάχους. Οι υποδομές, η οικονομία και η καθημερινή ζωή μετατρέπονται σε εργαλεία πίεσης. Όμως η ιστορία δείχνει ότι τέτοιες στρατηγικές σπάνια φέρνουν τα αποτελέσματα που υπόσχονται. Αντί να διαλύουν την αντίσταση, συχνά ενισχύουν την εθνική συσπείρωση και βαθαίνουν το μίσος.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι αυτή η λογική δεν οδηγεί σε λύση, αλλά σε κλιμάκωση. Όσο περισσότερο επεκτείνεται η καταστροφή, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος ενός ευρύτερου πολέμου στη Μέση Ανατολή. Και τότε το τίμημα δεν θα το πληρώσουν μόνο οι στρατοί, αλλά oi κοινωνίες.
Η στρατηγική της μαζικής καταστροφής μπορεί να παρουσιάζεται ως ρεαλισμός. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη.
Ο πόλεμος παρουσιάζεται συχνά ως αναγκαίο κακό, ως εργαλείο ασφάλειας ή ισχύος. Στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από τις στρατηγικές και τις γεωπολιτικές αναλύσεις κρύβονται ανθρώπινες ζωές που χάνονται και κοινωνίες που διαλύονται. Καμία στρατιωτική θεωρία και καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την καταστροφή πόλεων, τον θάνατο αμάχων και τα εγκλήματα που διαπράττονται στο όνομα της «νίκης». Κάθε φορά που η βία βαφτίζεται στρατηγική, η ανθρωπότητα κάνει ένα ακόμη βήμα προς την ηθική της αποτυχία. Γι’ αυτό και η μόνη πραγματική απάντηση δεν μπορεί να είναι περισσότερη καταστροφή, αλλά η υπεράσπιση της ειρήνης, του διεθνούς δικαίου και της αξίας της ανθρώπινης ζωής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το Ιράν εντείνει τις επιθέσεις σε λιμάνια, δεξαμενόπλοια και τερματικούς σταθμούς πετρελαίου
Αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών: “H κυβέρνηση του Ιράν δεν καταρρέει”
