Ντόναλντ Τραμπ: ” Μπορεί η βενζίνη να ακριβαίνει, το κόστος ζωής να πιέζει, αλλά τουλάχιστον δεν πέφτουν βόμβες… Ακόμη”

Αν η πολιτική ήταν διαγωνισμός υπερβολής, ο Ντόναλντ Τραμπ μόλις κατέκτησε ξανά την πρώτη θέση — και μάλιστα με διαφορά.

Σε μια ακόμη «χαλαρή» τηλεφωνική συνομιλία στο Fox News με τη Maria Bartiromo, ο Τραμπ αποφάσισε να καθησυχάσει τους Αμερικανούς για την οικονομία. Πώς; Με τον δικό του, μοναδικό τρόπο: υπενθυμίζοντάς τους ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Πόσο χειρότερα; Ας πούμε… μερικές πυρηνικές βόμβες χειρότερα.

Η λογική είναι απλή — σχεδόν καθησυχαστική: ναι, η βενζίνη ακριβαίνει, ναι, το κόστος ζωής πιέζει, αλλά τουλάχιστον δεν πέφτουν βόμβες. Ακόμη.

Κι όμως, η οικονομική «ανάλυση» ήταν μόνο το ζέσταμα.

Στην ίδια συζήτηση, ο Τραμπ πέρασε με άνεση από τις τιμές στα βενζινάδικα σε γεωπολιτικά σενάρια υψηλού ρίσκου. Ανακοίνωσε σχέδια για αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ — μιας αρτηρίας της παγκόσμιας οικονομίας — και συμπλήρωσε το μενού με απειλές για νέους βομβαρδισμούς σε πολιτικές υποδομές στο Ιράν. Γιατί, προφανώς, αν δεν μπορείς να ρίξεις τις τιμές του πετρελαίου, μπορείς πάντα να ανεβάσεις την ένταση.

Και επειδή καμία εμφάνιση δεν είναι πλήρης χωρίς ένα «κλασικό», επανέφερε και τον ισχυρισμό ότι οι εκλογές του 2020 ήταν κλεμμένες. Σαν παλιό τραγούδι που παίζει ξανά και ξανά — όχι επειδή είναι αληθινό, αλλά επειδή είναι γνώριμο.

Η πιο “αστεία” στιγμή ήρθε όταν η Bartiromo τόλμησε να επιστρέψει στην πραγματικότητα: τι γίνεται με τους πολίτες που πληρώνουν όλο και περισσότερα για καύσιμα; Η απάντηση; Υπομονή.

Υπομονή — η μαγική λέξη που λύνει τα πάντα. Δεν γεμίζει το ρεζερβουάρ, αλλά γεμίζει τον χρόνο μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Τραμπ υπερβάλλει. Αυτό είναι αναμενόμενο. Το πρόβλημα είναι ότι η υπερβολή παρουσιάζεται ως πολιτική πρόταση. Ότι η σύγκριση με καταστροφικά σενάρια βαφτίζεται ρεαλισμός. Και ότι η απόσταση ανάμεσα σε αυτά που λέγονται και σε αυτά που ζουν οι αμερικανοί πολίτες αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος μεγαλώνει επικίνδυνα.

Σε έναν κόσμο όπου η οικονομική πίεση είναι πραγματική και οι γεωπολιτικές εντάσεις επίσης, η ιδέα ότι «θα μπορούσαν να πέσουν και βόμβες» δεν είναι παρηγοριά. Είναι, στην καλύτερη περίπτωση, κυνισμός. Στη χειρότερη, μια προειδοποίηση για το πώς αντιμετωπίζεται η πραγματικότητα: όχι ως πρόβλημα προς επίλυση, αλλά ως σκηνικό για εντυπωσιακές ατάκες.

Και κάπου ανάμεσα στα βενζινάδικα και τα στενά του Ορμούζ, η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα. Μόνο που το εισιτήριο το πληρώνουν πάντα οι ίδιοι.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

Σε ναυτικό αποκλεισμό τα λιμάνια του Ιράν από τις 5 μ.μ – Τραμπ: Δεν με ενδιαφέρει αν οι Ιρανοί επιστρέψουν σε συνομιλίες

Ουγγαρία: Από την “ανελεύθερη δημοκρατία” στην ελπίδα αλλαγής