PLUS
Οι κάμερες που έχουν τοποθετηθεί στα μέσα μαζικής μεταφοράς επιτρέπουν την καταγραφή οχημάτων που κινούνται παρανόμως εντός των λεωφορειολωρίδων!
Του ΚΙΜΩΝΑ ΛΟΓΟΘΕΤΗ
Η Αθήνα κάνει ακόμη ένα βήμα προς τον εκσυγχρονισμό των δημόσιων μεταφορών με την πιλοτική τοποθέτηση καμερών σε δέκα λεωφορεία του ΟΑΣΑ, με στόχο την καταγραφή παραβατικών οχημάτων που κινούνται εντός των λεωφορειολωρίδων. Η πρωτοβουλία αυτή είναι καλοδεχούμενη και απολύτως αναγκαία. Οι λεωφορειολωρίδες, αν πρόκειται να λειτουργήσουν όπως προβλέπεται, πρέπει να παραμένουν ελεύθερες από κάθε εμπόδιο, σε όλο το μήκος τους και όλο το ωράριο ισχύος.
Ο δημόσιος χώρος στην πόλη είναι πεπερασμένος. Όταν ο πολίτης επιλέγει τη δημόσια συγκοινωνία απαιτείται να του παρέχεται μια υπηρεσία αξιόπιστη και ταχεία. Οι λεωφορειολωρίδες δημιουργήθηκαν ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο: για να διασφαλίζουν ότι τα λεωφορεία θα κινούνται ανεμπόδιστα και θα τηρούν τα δρομολόγια. Όταν όμως η λωρίδα είναι κατειλημμένη από σταθμευμένα ή διερχόμενα ΙΧ, η βασική αυτή υπόσχεση καταρρέει και μαζί της υπονομεύεται η εμπιστοσύνη των πολιτών στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Καινοτομία
Η καινοτομία με τις κάμερες που έχουν τοποθετηθεί επάνω στα ίδια τα λεωφορεία επιτρέπει την καταγραφή οχημάτων που κινούνται παρανόμως εντός των λεωφορειολωρίδων, χωρίς να απαιτείται η φυσική παρουσία της Τροχαίας. Είναι μια έξυπνη και αποδοτική λύση που λειτουργεί προληπτικά αλλά και κατασταλτικά: κάθε οδηγός που γνωρίζει ότι μπορεί να καταγραφεί, θα το σκεφθεί δεύτερη φορά πριν εισβάλει στη λωρίδα.
Ωστόσο ανακύπτει ένα εύλογο ερώτημα: Τι συμβαίνει με τα οχήματα που είναι σταθμευμένα εντός των λεωφορειολωρίδων; Μπορούν τα συστήματα αυτά να τα καταγράψουν; Οι κάμερες στα λεωφορεία καταγράφουν παραβάσεις κατά την ώρα που το λεωφορείο κινείται. Αν δηλαδή το λεωφορείο φθάσει σε σημείο όπου υπάρχουν σταθμευμένα ΙΧ και περνάει από μπροστά τους, τότε μπορούν να καταγραφούν. Αν όμως η λεωφορειολωρίδα είναι ήδη κατειλημμένη πριν φθάσει εκεί λεωφορείο, και αυτό αναγκαστεί να αλλάξει πορεία, τότε το περιστατικό δεν καταγράφεται καθόλου. Πρόκειται για ένα λειτουργικό κενό που μειώνει την αποτελεσματικότητα του μέτρου.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι σπάνιο. Στην οδό Ιπποκράτους, στο κέντρο της Αθήνας, είναι σχεδόν καθημερινό. Η λεωφορειολωρίδα, αντί να είναι ζώνη ταχείας διέλευσης των ΜΜΜ, μετατρέπεται σε διακεκομμένο χώρο στάθμευσης. Ο οδηγός του λεωφορείου είτε προσπαθεί να ελιχθεί είτε κινείται στη δεξιά λωρίδα μαζί με την υπόλοιπη κυκλοφορία, με συνέπεια την καθυστέρηση ολόκληρης της γραμμής και την υποβάθμιση της εμπειρίας των επιβατών. Το κόστος δεν είναι απλώς πρακτικό, αλλά και οικονομικό, αφού χιλιάδες εργατοώρες χάνονται κάθε χρόνο εξαιτίας της ανομίας στους δρόμους.
Αναβάθμιση
Για να είναι πραγματικά αποτελεσματικό το σύστημα καταγραφής παραβάσεων χρειάζεται επέκταση και αναβάθμιση. Οι κάμερες επί των λεωφορείων πρέπει να συμπληρωθούν από σταθερές κάμερες σε κομβικά σημεία, αλλά και από εποπτεία σε πραγματικό χρόνο μέσω ενός κεντρικού συστήματος ελέγχου. Παράλληλα, η παρουσία της Δημοτικής Αστυνομίας και της Τροχαίας πρέπει να είναι διακριτική, αλλά συνεχής, ιδίως σε περιοχές που παρατηρείται συστηματική παραβατικότητα.
Η διατήρηση των λεωφορειολωρίδων ελεύθερων και λειτουργικών δεν είναι τεχνικό ζήτημα – είναι πολιτική απόφαση. Αν πραγματικά θέλουμε να ενισχύσουμε τις δημόσιες συγκοινωνίες, να περιορίσουμε τη χρήση του ΙΧ, να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής και να μειώσουμε το περιβαλλοντικό αποτύπωμα, τότε πρέπει να διασφαλίσουμε ότι τα λεωφορεία κινούνται χωρίς εμπόδια. Οι λεωφορειολωρίδες δεν είναι πολυτέλεια, είναι προϋπόθεση.
Η τεχνολογία δείχνει τον δρόμο!
*Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΜΠΑΜ της Κυριακής
