Ο μύθος του Ερυσίχθονα

Υπάρχει ένας αρχαίος μύθος. Ο μύθος του Ερυσίχθονα ένα προειδοποιητικό παραμύθι για τις συνέπειες της αλόγιστης κατανάλωσης και της περιβαλλοντικής καταστροφής.

Ο Ερυσίχθων ο Θεσσαλός, μυθικός γιος του Μυρμιδόνα και εγγονός του Θεού Ποσειδώνα κόβει όλα τα δέντρα από το άλσος που είχαν αφιερώσει οι Πελασγοί στη θεά Δήμητρα και μαζί με αυτά και την ιερή βελανιδιά της θεάς, για να χτίσει το παλάτι του. Η νύμφη του ιερού δέντρου υποφέρει καθώς υπόκειται στη βίαιη οργή του άθεου βασιλιά. Η Δήμητρα όμως εκδικείται. Στέλνει μια Ορεάδα (νύμφη του δάσους) και καταδικάζει σε πείνα τον Ερυσίχθονα, το μαρτύριο του να τρώει ασταμάτητα, αλλά όσο πιο πολύ τρώει τόσο πιο πολύ να πεινάει.

Από τη στιγμή εκείνη ο Ερυσίχθων αρχίζει να τρώει ό,τι βρίσκει μπροστά του. Αφού έφαγε ό,τι φαγώσιμο βρισκόταν στο σπίτι του και όλα του τα ζώα, άρχισε να γυρίζει στους δρόμους και να αρπάζει τις διάφορες προσφορές των πιστών από τους βωμούς των θεών.
Τρώει τα πάντα, μέχρι που πια δεν υπάρχει τίποτα γύρω του και στη μέση της ερημιάς και αγριεμένος, τρώει τις σάρκες του. Έρυσις σημαίνει πληγή και χθων σημαίνει γη. Πληγή της Γης, το αδυσώπητο έργο της υπερτροφίας του «εγώ», κάθε εγωιστή, ασεβή, βλάσφημου, και άπληστου ανθρώπου που τροφοδοτεί ο ατομισμός, ο υπερκαταναλωτισμός, ο ανταγωνισμός, η παγκοσμιοποίηση της εξουσίας και σαν τον Ερυσίχθονα καταλήγουμε να τρώμε τις σάρκες μας!

Σε αυτές τις …αξίες «σκοτωνόμαστε» να ανταποκριθούμε κονιορτοποιώντας το «κατά φύσιν ζην εστί κατ’ αρετήν», την ανάγκη για ισορροπία, σεβασμό προς τη φύση και αυτογνωσία.

*Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΜΠΑΜ της Κυριακής