Σε περίοδο έντονης πολιτικής αστάθειας εισέρχεται το Ηνωμένο Βασίλειο μετά τα αποτελέσματα των πρόσφατων τοπικών και περιφερειακών εκλογών, τα οποία προκάλεσαν ισχυρούς κραδασμούς στο πολιτικό σύστημα και σοβαρές πιέσεις προς την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ. Η χώρα βιώνει μια περίοδο βαθιού πολιτικού κατακερματισμού, με την παραδοσιακή κυριαρχία των δύο μεγάλων κομμάτων να αμφισβητείται πλέον ανοιχτά.
Οι εκλογές ανέδειξαν μεγάλους κερδισμένους τα μικρότερα και αντισυστημικά κόμματα. Το δεξιό λαϊκιστικό Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ κατέγραψε σημαντική άνοδο, αποσπώντας ψήφους ακόμη και σε περιοχές που θεωρούνταν παραδοσιακά προπύργια των Εργατικών. Παράλληλα, οι Πράσινοι και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες ενίσχυσαν σημαντικά την παρουσία τους, επιβεβαιώνοντας τη διάχυτη δυσαρέσκεια απέναντι στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας.
Το αποτέλεσμα προκάλεσε έντονη εσωκομματική αναταραχή στους Εργατικούς. Βουλευτές και στελέχη ασκούν πλέον ανοιχια κριτική στην ηγεσία Στάρμερ, υποστηρίζοντας ότι το κόμμα έχει απομακρυνθεί από τις κοινωνικές του βάσεις και δεν καταφέρνει να εκφράσει τις ανησυχίες των πολιτών για την οικονομία, το κόστος ζωής και τη μετανάστευση. Ο ίδιος ο Στάρμερ απορρίπτει τα σενάρια αποχώρησης, δηλώνοντας αποφασισμένος να παραμείνει στην πρωθυπουργία και να προχωρήσει σε πολιτικές διορθώσεις.
Η πολιτική αστάθεια δεν περιορίζεται μόνο στους Εργατικούς. Και οι Συντηρητικοί συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν εσωτερικά προβλήματα και πτώση επιρροής, γεγονός που ενισχύει την εικόνα μιας συνολικής κρίσης του βρετανικού δικομματισμού. Αναλυτές εκτιμούν ότι η Βρετανία εισέρχεται σε μια νέα πολιτική εποχή, όπου πέντε διαφορετικά κόμματα κινούνται πλέον σε ανταγωνιστικά ποσοστά, καθιστώντας πιθανότερες τις κυβερνήσεις συνεργασίας και τις παρατεταμένες πολιτικές διαπραγματεύσεις.
Ο κίνδυνος όμως έρχεται και από αλλού. Όπως αναμενόταν, το Σκωτικό Εθνικό Κόμμα διατήρησε τον έλεγχο του περιφερειακού κοινοβουλίου της Σκωτίας και, δεδομένου του χάους στο Λονδίνο, είναι πιθανό να πιέσει για ένα ακόμη δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία. (Το πρώτο απέτυχε το 2014.) Αλλά αυτό που συνέβη στην Ουαλία ισοδυναμούσε με πολιτικό σεισμό : Το Plaid Cymru, το ουαλικό εθνικιστικό κόμμα, κέρδισε τον έλεγχο της νομοθετικής εξουσίας του Κάρντιφ, γνωστής ως Senedd, για πρώτη φορά, τερματίζοντας έναν αιώνα αδιάλειπτης κυριαρχίας των Εργατικών. Με το Σιν Φέιν , το κόμμα που παλαιότερα συνδεόταν με τον ανταρτοπόλεμο του IRA, να βρίσκεται ήδη στην εξουσία στη Βόρεια Ιρλανδία και να είναι πρόθυμο να πιέσει για την επανένωση της Ιρλανδίας, ένα πρωτοφανές τρίπτυχο «κελτικού εθνικισμού» έχει τεθεί σε ισχύ. Κανείς δεν πιστεύει ότι η εδώ και καιρό απειλούμενη διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου θα συμβεί του χρόνου ή του επόμενου έτους, αλλά τώρα διαφαίνεται ως μια πραγματική πιθανότητα.
Όλο αυτό το κλίμα κοινωνικής δυσαρέσκειας και η ενίσχυση αντισυστημικών δυνάμεων δημιουργούν έντονο προβληματισμό στο βρετανικό πολιτικό σύστημα, με πολλούς να μιλούν πλέον για τη μεγαλύτερη κρίση εκπροσώπησης των τελευταίων δεκαετιών.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τηλεφωνική επικοινωνία Στάρμερ – Τραμπ για τα Στενά του Ορμούζ
Στάρμερ: Το ΝΑΤΟ παραμένει κρίσιμο για την ασφάλεια ΗΠΑ και Ευρώπης – Έμμεσες αιχμές κατά Τραμπ
PLUS


