Συμβόλαια… ανασφάλειας σε οχήματα και επιχειρήσεις

Οι αμφιλεγόμενες πρακτικές των ασφαλιστικών εταιρειών σε ακίνητα και αυτοκίνητα έχουν την άδεια του κράτους

Δεν έχουν τέλος οι ληστρικές συμπεριφορές των ασφαλιστικών εταιρειών εις βάρος των ασφαλισμένων. Μπορεί σε ορισμένους κλάδους η ασφάλιση να είναι υποχρεωτική και διαρκώς αυτή η υποχρεωτικότητα να επεκτείνεται και σε άλλους τομείς, όπως συνέβη πρόσφατα με τα αυτοκίνητα και τα ακίνητα, αλλά δεν είναι ακριβώς «υποχρεωτική»ούτε η πληρωμή αλλά ούτε και η ασφάλιση.

Τι σημαίνει αυτό; Ποιος δεν γνωρίζει για παράδειγμα τι συμβαίνει με τον κλάδο του αυτοκινήτου. Ο ασφαλισμένος είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει σε ασφάλιση, αλλά όταν εμπλακεί σε ατύχημα και έχει την ατυχία να διαθέτει αυτοκίνητο μιας κάποιας παλαιότητας αρχίζουν τα παζάρια. Οι ασφαλιστικές στέλνουν τους περίφημους πραγματογνώμονες για να εκτιμήσουν τη ζημιά και εκεί αρχίζει ο Γολγοθάς. Για παράδειγμα, αν πρέπει να αλλάξεις κάποιο τμήμα του αυτοκινήτου αρχίζουν τις εκπτώσεις παλαιότητας. Και δεν έχει καμία σημασία αν ο ασφαλισμένος δεν έχει αλλάξει ποτέ το τμήμα αυτό και το διατηρεί σε άριστη κατάσταση. Το ίδιο δεν πρόκειται να σου το αποζημιώσουν και αρχίζουν οι προτάσεις για αντικατάσταση με απομιμήσεις. Ο ασφαλισμένος δεν έχει επιλογές, αλλιώς κινδυνεύει είτε να πληρώσει εξ ιδίων, είτε να μην επισκευάσει το αυτοκίνητο.

Αυθαίρετη πρακτική

Όλο αυτό συνιστά μια αυθαίρετη πρακτική σε ένα περιουσιακό στοιχείο που ασφαλίζεται υποχρεωτικά, αλλά κανείς δεν παρεμβαίνει. Όπως δεν παρεμβαίνει και στην άρνηση των περισσότερων ασφαλιστικών να ασφαλίσουν πολύ ακριβά αυτοκίνητα. Έτσι η υποχρεωτικότητα της ασφάλισης και της αποζημίωσης είναι όπως βολεύει τις ασφαλιστικές εταιρείες.

Και αν αυτά φαντάζουν υπερβολικά ως πρακτική ή για την ακρίβεια καταχρηστικά, έρχεται η πολιτεία στην περίπτωση της υποχρεωτικής ασφάλισης επιχειρήσεων και επιβραβεύει με νόμο την άρνηση των ασφαλιστικών να προχωρήσουν σε ασφάλιση. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί κάποιος να ερμηνεύσει το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις που εισπράττουν αρνήσεις ασφάλισης απαλλάσσονται από την υποχρέωση ασφάλισης. Δηλαδή για να απαλλαγεί κάποιος πρέπει να το αποφασίσουν οι ασφαλιστικές, αφού κρίνουν αν συμφέρει να τον ασφαλίσουν. Ουσιαστικά οι ίδιες οι ασφαλιστικές σε μια ασφάλιση υποχρεωτική αποφασίζουν τον κίνδυνο που θέλουν να αναλάβουν. Και φυσικά δεν υπάρχει κανένας αντικειμενικός προσδιορισμός του ασφαλίστρου.

Όπως δεν υπάρχει και κανένας έλεγχος για το πώς προσδιορίζονται γενικώς τα ασφάλιστρα. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι προφανές για ποιο λόγο δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στον ασφαλιστικό κλάδο στην Ελλάδα, ο οποίος λειτουργεί με τη λογική κάθε πέρυσι και καλύτερα.

*Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΜΠΑΜ της Κυριακής