Τάκης Οικονομόπουλος: Τελευταία πτήση για το «πουλί» του Παναθηναϊκού!

Εκείνη η φωτογραφία από την είσοδο του Παναθηναϊκού στο «Γουέμπλεϊ» για τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με αντίπαλο τον Άγιαξ, πέρα από ιστορικό ντοκουμέντο, εξελίσσεται εδώ και μερικές εβδομάδες σε ιερό κειμήλιο. Από εκείνα τα αντικείμενα που είναι ποτισμένα με την ιστορία, η οποία κινείται αέναα στην αιωνιότητα και ας έχει αποτυπώσει μία στιγμή. Ένα κειμήλιο που λες και έχει ψυχή, για να διηγείται μεγαλεία. Για να θυμόμαστε εμείς οι παλαιότεροι και για να μαθαίνουν οι νεότεροι ότι πρώτος μπήκε ο «στρατηγός» Μίμης Δομάζος, πίσω του το «πουλί» Τάκης Οικονομόπουλος και ακολούθως ο ψηλός Αντώνης Αντωνιάδης. Η τριάδα που ακόμα και όταν βρέθηκαν ο ένας απέναντι στον άλλον, για μία ή δύο σεζόν, επί της ουσίας δεν χώρισε ποτέ. Τους χώρισε μόνο ο θάνατος, αλλά οι δύο πρώτοι, ο Μίμης και ο Τάκης, βρήκαν τον τρόπο για να ανταμώσουν εκ νέου μέσα σε δύο εβδομάδες. Τόσο άντεξε το «πουλί» χωρίς την καθοδήγηση του «στρατηγού». Ο Μίμης Δομάζος έφυγε από τη ζωή στις 24 Ιανουαρίου. Εκείνη την ημέρα εμφανίστηκε για τελευταία φορά δημόσια ο Τάκης Οικονομόπουλος. Είχε πάει στην κηδεία για να αποχαιρετίσει τον αρχηγό του.

Έπειτα από πέντε μέρες κατέρρευσε και ο άλλοτε «Γιασίν», όπως τον φώναζαν έως τις 3 Ιανουαρίου 1965. Από εκείνο το απόγευμα γεννήθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια το «πουλί». Ή, για να το θέσω καλύτερα, τότε βαπτίστηκε. Με νονό τον Μίμη Δομάζο. Η ΑΕΚ υποδεχόταν τον Παναθηναϊκό. Παρά την αποβολή του Τάκη Λουκανίδη στο 4΄ και τον τραυματισμό του Γιώργου Ανδρέου στο 18΄, οι «πράσινοι» προηγήθηκαν 0-2 (22΄ Παπουτσάκης, 42΄ Σούρπης), σε μια εποχή που δεν επιτρέπονταν οι αλλαγές. Κόντρα σε 9 παίκτες, η «Ένωση» βρίσκει την ευκαιρία στο δεύτερο ημίχρονο και ισοφαρίζει (48΄ Σταματιάδης, 59΄ Νεστορίδης) και σφυροκοπά τον Παναθηναϊκό. Βρίσκει, όμως, απέναντί της έναν εκπληκτικό τερματοφύλακα, ο οποίος κρατάει το 2-2 έως το τέλος. Την ώρα που φτάνει στην καταπακτή, ο «στρατηγός» που είχε χάσει το ντέρμπι επειδή ήταν τιμωρημένος, του φωνάζει: «Πουλί ήσουν σήμερα, πουλί». Αυτό ήταν! Το παρατσούκλι, έμεινε!

Αποτελεσματικός

Φρόντισε, βέβαια, και ο Οικονομόπουλος να τον δικαιώσει. Μη νομίζετε ότι χρειάστηκε χρόνο. Έπειτα από δύο εβδομάδες άρχισε να υφαίνει σαν αράχνη έναν αξεπέραστο ιστό μπροστά στην εστία του. Ήταν τόσο αποτελεσματικός που από τις 17 Ιανουαρίου 1965 και μέχρι τη λήξη της περιόδου στις 27 Μαΐου ο Παναθηναϊκός είχε αυτό που λέμε στις μέρες μας clean seet. Συνολικά, ο Οικονομόπουλος κράτησε ανέπαφη την εστία του για 1.088 λεπτά. Έσπασε έτσι το παγκόσμιο ρεκόρ του Σκωτσέζου Τσαρλς Σο, που κρατούσε από το 1914. Ο τερματοφύλακας της Σέλτικ είχε μείνει ανίκητος για 1.010 λεπτά.

Το ρεκόρ του Έλληνα θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο, διότι μεσολάβησαν και περίπου 75 λεπτά ενός αγώνα με τον Πανιώνιο, που διακόπηκε εξαιτίας της βροχής και διεξήχθη από την αρχή. Αλλά τον… παιγμένο χρόνο του πρώτου ματς δεν τον μέτρησαν.

Κι επειδή η ζωή κάνει κύκλους, ο Οικονομόπουλος άρχισε να γράφει τα λεπτά για το ρεκόρ του από την αναμέτρηση κόντρα στην Προοδευτική, την ομάδα που τον εμπιστεύθηκε τότε στην Α΄ Εθνική και από την οποία πήγε στον Παναθηναϊκό. Μέχρι που ήρθε ένα… τελειωμένο ματς απέναντι στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, για να βάλει τέλος στο σερί του «πουλιού».

Ο Τάκης Οικονομόπουλος γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1943 στην Καλλιθέα. Την ποδοσφαιρομάνα περιοχή που έβγαλε παικταράδες για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Στις αλάνες της γειτονιάς του έπαιξε μπάλα. Εκεί όπου «άνθισε» το ταλέντο του Κώστα Νεστορίδη, αλλά η αγάπη του Οικονομόπουλου φορούσε πράσινα. Γι’ αυτό και πήγε 12 ετών να δοκιμαστεί στα τσικό του Παναθηναϊκού. Κόπηκε, όμως, επειδή έδειχνε αδύναμος. Αλλά δεν πτοήθηκε. Συνέχισε να προσπαθεί και στα 15 τον εντόπισε η Αθλητική Ένωση Καλλιθέας. Στις μικρές κατηγορίες της ΕΠΣ Αθηνών αγωνιζόταν, αλλά αρκούσαν μία προπόνηση του Απόλλωνα στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης, ένα σουτ του Γιώργου Καμάρα και η απογείωση του Οικονομόπουλου για να οδηγήσουν τον 16χρονο τερματοφύλακα στην «Ελαφρά Ταξιαρχία» έναντι 5.000 δραχμών! Δικαίωσε και έναν εξάδελφό του, που αγωνιζόταν στον Φωστήρα και του δίδασκε τα μυστικά της θέσης, κόντρα στην επιθυμία που είχε ο πατέρας του μετέπειτα διεθνούς τερματοφύλακα, ο οποίος ήθελε να τον μυήσει στην πάλη, ως αθλητής της κι εκείνος. Κατάφερε, όμως, και του μπόλιασε την αγάπη για τον αθλητισμό και την προπόνηση.

Η παραμονή στον Απόλλωνα δεν σήμανε και την καθιέρωση του Τάκη Οικονομόπουλου. Αντίθετα, ο τότε πιτσιρικάς συμπεριλήφθη στα ανταλλάγματα που πρόσφερε η ομάδα της Ριζούπολης στην Προοδευτική για την απόκτηση του Γιάννη Βαραμέντη. Το πέρασμά του από τα γήπεδα του Πειραιά έκανε καλό στον Τάκη Οικονομόπουλο.

Προοδευτική

Συνδέθηκε τόσο πολύ με τους «βυσσινί», παρότι έμεινε μόνο μία σεζόν, που ακόμα και σήμερα κάποιοι τον θεωρούν Κορυδαλλιώτη. Εκείνη τη σεζόν ο Ολυμπιακός άπλωσε τα δίχτυα του στην Προοδευτική, αλλά ο Οικονομόπουλος είχε δώσει την καρδιά του στον Παναθηναϊκό. Απέρριψε την πρόταση των «ερυθρολεύκων» και με τη στήριξη του Αντώνη Μηγιάκη, του ανθρώπου που τον είχε κόψει στα 12 από τα τσικό του «τριφυλλιού», μετακόμισε στη Λεωφόρο. Εκεί, ο Στέφαν Μπόμπεκ μοίρασε αρχικά τον χρόνο του τερματοφύλακα με τον διεθνή Μιχάλη Βουτσαρά και τον Ηρακλή Βόμβα. Στο τέλος της σεζόν βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας και με τις περισσότερες συμμετοχές. Στα 20 χρόνια του μέτρησε 16 παρουσίες, έναντι 9 του Βουτσαρά και 5 του Βόμβα.

Το νερό είχε μπει στο αυλάκι. Μετά το ιστορικό ρεκόρ του το 1965, ήρθε και το ντεμπούτο του στην Εθνική ομάδα. Το πραγματοποίησε στις 3 Οκτωβρίου κόντρα στη Σοβιετική Ένωση, στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», απέναντι στο ίνδαλμά του, τον Λεβ Γιασίν. Οι… Σοβιετικοί μάς διέλυσαν με 1-4, αλλά ο Οικονομόπουλος αποτελούσε, πλέον, μέλος της Εθνικής. Κι ας έφτασαν πέντε χρόνια αργότερα οι… συνταγματάρχες στις συστάσεις προς τους ομοσπονδιακούς προπονητές να αφήνουν το «πουλί» εκτός κλήσεων και συμμετοχών, για να μην τραυματιστεί στην πορεία του Παναθηναϊκού προς τον τελικό του «Γουέμπλεϊ». Εκεί που ήταν ο πρώτος πίσω από τον «στρατηγό», ο οποίος τον είχε στηρίξει αφάνταστα στη μοναδική άσχημη μέρα του, στον αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι, για τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Οι Γιουγκοσλάβοι επικράτησαν 4-1, ο Οικονομόπουλος βρέθηκε σε δυσμένεια, στη ρεβάνς αγωνίστηκε ο Βασίλης Κωνσταντίνου, αλλά χάρη και στην ξεκάθαρη θέση του Μίμη Δομάζου, στο Λονδίνο φόρεσε τη φανέλα του… Χοσέ Άνχελ Ιρίμπαρ, του διεθνούς Ισπανού από την καρδιά της Βασκονίας, το Μπιλμπάο.

Όπως βασικός αγωνίστηκε και στα δύο ματς με τη Νασιονάλ της Ουρουγουάης, στις 15 και στις 29 Δεκεμβρίου 1971. Οι Λατινοαμερικανοί με μπόλικες κλωτσιές πήραν το 1-1 στην Αθήνα και με περισσότερο ξύλο επικράτησαν με 2-1 και κατέκτησαν το Διηπειρωτικό.

Γενικά, η Νότιος Αμερική ταίριαξε στον Οικονομόπουλο. Στις 28 Απριλίου 1974 αγωνίστηκε στο «Μαρακανά», σε εκείνο το αλησμόνητο 0-0 που απέσπασε η Ελλάδα από τη Βραζιλία. Εκείνη τη χρονιά, πάντως, ολοκληρώθηκε και η διεθνής καριέρα του έμπειρου τερματοφύλακα. Η αυλαία έπεσε στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» κόντρα στην παγκόσμια πρωταθλήτρια Γερμανία. Το 2-2 αποτελεί παράσημο για την Εθνική και ο Γιώργος Δεληκάρης με ένα φανταστικό γκολ φρόντισε να τιμήσει τον διεθνή τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού, ίσως τον κορυφαίο αντίπαλό του.

Από τη Λεωφόρο ο Τάκης Οικονομόπουλος αποχώρησε το 1976. Ο Κωνσταντίνου, με τον οποίο είχαν συνθέσει, αν όχι το καλύτερο, ένα από τα καλύτερα δίδυμα τερματοφυλάκων στην Ελλάδα, είχε πάρει προβάδισμα στην ιεραρχία και το «πουλί» πέταξε για την Πάτρα και την Παναχαϊκή.

«Ήταν λάθος του που έφυγε», σχολίασε βουρκωμένος ο «αγριόγατος» όταν έμαθε τα δυσάρεστα μαντάτα για τον άλλοτε συμπαίκτη του. Οι δυο τους ήταν τεράστιοι τερματοφύλακες, αλλά εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι. Ο Κωνσταντίνου αποτελούσε τη χαρά της παρέας. Πρώτος στις πλάκες και στα γλέντια. Του άρεσε και η showbiz. Λαϊκό παιδί, της πιάτσας, κι ας μεγάλωσε στο πιο αριστοκρατικό Μαρούσι. Ο Οικονομόπουλος ήταν σπιτόγατος. Υπόδειγμα αθλητή και οικογενειάρχη. Και με άλλη κουλτούρα. Μιλούσε σωστά ελληνικά, όταν οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές αναμασούσαν τις ίδιες λέξεις ατάκτως ειρημένες. Ήταν «ο 13ος μαθητής του Ιησού», όπως δήλωσε πάνω από το φέρετρο του συμπαίκτη του ο Τότης Φυλακούρης.

Επίσης είχε και καλλιτεχνικές ανησυχίες, τις οποίες αποκάλυψε στο ευρύ κοινό μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, το 1979. Κρέμασε τα γάντια του, εκεί όπου επί της ουσίας άρχισαν όλα, στον Απόλλωνα. Γύρισε στην «Ελαφρά Ταξιαρχία» το 1977, μετά τη μονοετή θητεία του στην Παναχαϊκή.

Όπως και ο Δομάζος, όμως, έτσι και ο Οικονομόπουλος δεν μπορούσε να μείνει μακριά από τον Παναθηναϊκό. Με ενέργειες του Γιώργου Βαρδινογιάννη επέστρεψε στη Λεωφόρο. Έγινε προπονητής τερματοφυλάκων και παράλληλα άρχισε να ζωγραφίζει. Μαζί του δούλεψαν και βελτιώθηκαν όλοι οι Έλληνες κίπερς που βγήκαν από τη σχολή της Παιανίας. Από τον Αντώνη Νικοπολίδη και τον Στέφανο Κοτσώλη, και από τον Ορέστη Καρνέζη έως τον Στέφανο Καπίνο, ο Τάκης Οικονομόπουλος έγινε μέντορας.

«Ήταν ένας κύριος. Και για όλους εμάς υπήρξε δάσκαλος στο γήπεδο, αλλά και στη ζωή, διότι μας βοήθησε να πλάσουμε τον χαρακτήρα μας και μας στήριξε από τα πρώτα μας βήματα», δήλωσε ο Αντώνης Νικοπολίδης, ο οποίος μιλάει σπάνια, αλλά έκανε μια εξαίρεση για τον Τάκη Οικονομόπουλο.

Ζωγράφος

Παράλληλα, όμως, το «πουλί» αποδείχθηκε κι ένας εξαιρετικός ζωγράφος. Εξέθεσε τα έργα του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πήρε, μάλιστα, και βραβεία. Ακόμα και από τη Μαδρίτη, αλλά και από την Μπιενάλε στη Βαρκελώνη. Στην Ισπανία θα μπορούσε να βρεθεί από το 1967 ή το 1970 όταν τον ζήτησε η Ρεάλ, αλλά η χούντα μπλόκαρε τη μεταγραφή του.

Ως ζωγράφος, όμως, έφτασε και στην Ιβηρική Χερσόνησο. Είχε και στον καμβά, άλλωστε, τη δική του τεχνοτροπία. Σε πολλούς πίνακές του έδινε τρεις διαστάσεις, με τη χρήση μικρών αντικειμένων της καθημερινότητας, όπως οδοντογλυφίδες αλλά και πευκοβελόνες. Απέδειξε και μέσα από τη ζωγραφική ότι και το ποδόσφαιρο είναι πολιτισμός και οι ποδοσφαιριστές μπορούν να διαθέτουν και άλλα ταλέντα. Αρκεί να τα διαπιστώσουν και να τα καλλιεργήσουν. Και ο Τάκης Οικονομόπουλος δούλεψε κάθε ταλέντο του! Έτσι κέρδισε την εκτίμηση και τον σεβασμό όλης της Ελλάδας, όπως αποδείχθηκε με τις ανακοινώσεις από κάθε ποδοσφαιρική ομάδα και από εκατομμύρια οπαδούς, ανεξαρτήτως συλλογικής προτίμησης. Τα πουλιά, άλλωστε, πετούν ελεύθερα και τα αγαπούν όλοι…