PLUS
Συγκλονιστική είναι η κατάθεση επιζώντα της τραγωδίας των Τεμπών την οποία δημοσιεύει σήμερα η «ΜΠΑΜ της Κυριακής»
Ελένη Καρανικόλα Κοντορούση – Βαγγέλης Τριάντης
Πρόκειται για 25χρονο τότε φοιτητή που επέβαινε στο τρίτο βαγόνι της μοιραίας επιβατικής αμαξοστοιχίας των Τεμπών, ο οποίος κατέθεσε ενώπιον του ειδικού Εφέτη ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη, στις 31 Μαρτίου του 2025. Δηλαδή δύο και πλέον χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών.
Τα όσα περιγράφει ο 27χρονος σήμερα για τις πρώτες στιγμές μετά τη φονική σύγκρουση είναι πραγματικά γροθιά στο στομάχι. Πανικός, αίματα, κραυγές ανθρώπων που καίγονταν ζωντανοί από τη φωτιά που είχε προκληθεί, εγκλωβισμένοι μέσα στα ματωμένα συντρίμμια της αμαξοστοιχίας. Μια μητέρα, δίπλα στον 27χρονο έψαχνε το νεογέννητο μωρό της μέσα στο σκοτάδι των συντριμμιών: «Βοήθεια, έχω εγκλωβιστεί», «Βοήθεια καίγομαι». Ανθρώπινα ουρλιαχτά απελπισίας.
Ο 27χρονος άντρας περιγράφει την αποπνικτική ατμόσφαιρα που επικρατούσε. Ο καπνός από τη φωτιά έμπαινε μέσα στο βαγόνι. Δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν. Από τη μύτη μέχρι το φάρυγγα ένιωθε να καίγεται από τον καπνό που εισέπνεε.
Συγκλονιστικά είναι επίσης όσα περιγράφει από τη μέρα της τραγωδίας μέχρι και σήμερα. Οι μνήμες τον στοιχειώνουν. Η ψυχική του υγεία επιβαρύνθηκε με αποτέλεσμα να διακόψει τις σπουδές και την πρακτική του άσκηση. Ακόμη και σήμερα όπως λέει βλέπει εφιάλτες. Το σοκ ήταν τέτοιο που έκανε να μπει σε μέσο μεταφοράς τουλάχιστον με τρεις ή τέσσερις μήνες.
Η τραγωδία εκείνης της νύχτας μέσα από τη δική του αφήγηση.
Για εκείνον όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι:
«Έκατσα στη θέση 62 στο βαγόνι 3, όπως ήταν το εισιτήριο μου… με το που έγινε η πρώτη σύγκρουση, είδα μια λάμψη, σαν να ανοιγόκλεισαν προβολείς στιγμιαία, με χρώμα προς κίτρινα. Κατευθείαν, το βαγόνι άρχισε να κλυδωνίζεται να τρίζει κουνιέται αριστερά-δεξιά. Οι αποσκευές έπεφταν, τα ράφια των αποσκευών έσπαγαν και πέφτανε πράγματα. Αυτό το κούνημα είχε διάρκεια μερικά δευτερόλεπτα και έπειτα πήρε μια κλίση πρώτα μικρή δεξιά όπως καθόμουν και έπειτα μια μεγάλη προς τα αριστερά όλοι εκσφενδονίστηκαν.
Όπως εκσφενδονίστηκα, προσγειώθηκα στο κάθισμα που βρισκόταν αριστερά μου, κατευθείαν προσπάθησα να πιαστώ στα μπράτσα του καθίσματος για να δω αν μπορώ να σηκωθώ. Ασυνείδητα είχα πιαστεί στη θέση, κρατούσα το κινητό μου και ευτυχώς δεν το έχασα. Αμέσως μετά έλεγξα αν μπορώ να κινηθώ, να κουνήσω χέρια, πόδια μπορούσα να βγω» αναφέρει και συνεχίζει την σοκαριστική περιγραφή του:
«Ακουγόταν μέσα στο βαγόνι κραυγές και βογκητά. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ένα παλικάρι από τις μπροστινές θέσεις να λέει «Βοήθεια έχω εγκλωβιστεί». Φωνάζαν «Βοήθεια δεν μπορώ να σηκωθώ», «Βοήθεια καίγομαι» φώναζε ένας. Θυμάμαι μια μητέρα με ένα νεογέννητα σε ένα καλαθάκι, που το έψαχνε και φώναζε «που είναι το μωρό μου». Μέσα στο βαγόνι δεν υπήρχε καθόλου φως, το μόνο φως που υπήρχε ήταν της φωτιάς, ήταν στα δεξιά της αμαξοστοιχίας… όπως έκαιγε η φωτιά, όλος ο καπνός έμπαινε μέσα στο βαγόνι. Ανάσα δεν μπορούσαμε να πάρουμε, ένιωθες ένα κόψιμο από τη μύτη μέχρι και τον λάρυγγα. Ο διπλανός φώναζε να προστατέψουμε το στόμα μας και να μην εισπνέουμε τον καπνά Φώναζα «προχωρήστε να βγούμε» έβγαλα το κινητό για να βλέπουμε με φακό του κινητού…».
Λίγο αργότερα «παρατήρησα ότι στα χέρια μου είχα κοψίματα και κομμάτια γυαλιά, τα δύο μου δάχτυλα στο αριστερό μου χέρι ήταν χτυπημένα και δεν μπορούσα τα κουνήσω. Είχα αίματα στην αριστερή πλευρά του προσώπου μου, είχα αίματα στην αριστερή πλευρά σχεδόν στην κορυφή του κεφαλιού μου. Ήμουν χλωμός, άρχισα να ζαλίζομαι, δυσκολευόμουν να πάρω ανάσα, είχα ακόμη το κάψιμο στη μύτη. Ένα παλικάρι με είδε και με πήγε στα ΕΚΑΒ. Κάθισα λίγο στην άκρη στο έρεισμα του δρόμου, ήμουν εκεί με τρία κορίτσια μικρά, με παλικάρι που με μετέφερε και ένας ακόμη φοιτητής που ζαλιζόταν. Ένας κύριος που είχε χτυπήσει στη μύτη, έτρεχε αίμα παρακαλούσε να τον πάρουνε στο ΕΚΑΒ γιατί έλεγε ότι είχε θέματα διαβήτη. τον πήρε το ΕΚΑΒ και έφυγε για νοσοκομείο. Ζήτησα από έναν γιατρό του ΕΚΑΒ να δει το κεφάλι μου και να μου καθαρίσει τα χέρια. Μου τα καθάρισε, είδε το κεφάλι μου και μου είπε ότι δεν φαίνεται να έχω κάποιο σοβαρό τραύμα. Μου έδωσε μια κουβέρτα».
Τα όσα ζει μέχρι και σήμερα ο 27χρονος ξεπερνάνε κάθε λογική σκέψη.
«Επέστρεψα σπίτι, τις επόμενες μέρες είχα ταχυκαρδίες περίπου 100-120 παλμούς. Για περίπου δυο βδομάδες είχα ταχυκαρδίες δυσκολία στο να κοιμηθώ, εφιάλτες, να ξυπνάω αγχωμένος. Μία με δύο βδομάδες μετά αναγκάστηκα να αποταθώ σε ψυχίατρο. Διέγνωσε οξεία διαταραχή του στρες ως αντίδραση σε τραυματικό συμβάν. Θα σας αποστείλω ηλεκτρονικά τα σχετικά έγγραφα. Από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζω και βιώνω την ίδια άσχημη ψυχολογική κατάσταση, οι εφιάλτες συνεχίζουν αλλά πιο αραιά. Έκανα να μπω σε μέσα μεταφοράς τουλάχιστον τρεις με τέσσερις μήνες. Δυσκολευόμουν να ταξιδέψω ακόμη και με αυτοκίνητα και αυτό που ένιωθα είναι ότι ήμουν συνέχεια σε εγρήγορση και είχα ένα άγχος ότι κάτι θα συμβεί.
Επίσης σε κάποιο απότομο φρενάρισμα, ακόμη και σήμερα, αμέσως αγχώνομαι και έχω ταχυπαλμίες και αναγκάζομαι να κατέβω από το όχημα για να καταφέρω να ηρεμήσω. Συνεπεία όλων των ανωτέρω εγκατέλειψα τις σπουδές μου που ήταν στην τελευταία φάση. Σταμάτησα την εύρεση πρακτικής που κάναμε στο τέλος των σπουδών. Τώρα πλέον μετά από δύο χρόνια κάνω προσπάθειες να ολοκληρώσω την πτυχιακή μου και την πρακτική μου. Μετά το συμβάν έχει αλλάξει η συμπεριφορά μου, δεν οργανώνω τη ζωή μου όπως πριν και σε κοινωνικό επίπεδο δεν είμαι δραστήριος όπως πριν, εξαιτίας των όσων έχω βιώσει».
*Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΜΠΑΜ της Κυριακής
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
