PLUS
Για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, ο αστυνομικός Γεώργιος Βραχνής, γνωστός στο κοινό ως «Τηλέμαχος», αθωώνεται ομόφωνα από την ελληνική Δικαιοσύνη για υποθέσεις που συνδέθηκαν άμεσα με τη δημόσια παρουσία και τις τοποθετήσεις του κατά την περίοδο της πανδημίας.
Στις 27 Ιανουαρίου, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών απάλλαξε ομόφωνα τον κ. Βραχνή από τις κατηγορίες της διέγερσης σε πλημμελήματα και της παράβασης καθήκοντος. Σύμφωνα με το δικαστήριο, κανένα από τα αποδιδόμενα αδικήματα δεν τελέστηκε, ενώ ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η τοποθέτηση του Εισαγγελέα της Έδρας, ο οποίος χαρακτήρισε ψευδή και παραπλανητικά τα δημοσιεύματα που οδήγησαν τον αστυνομικό στο εδώλιο.
Η υπόθεση, ωστόσο, δεν αφορά μόνο μια δικαστική ετυμηγορία. Αγγίζει τα όρια ανάμεσα στην υπηρεσιακή ιδιότητα, την ελευθερία λόγου και τον ρόλο ενός ένστολου πολίτη σε περιόδους κοινωνικής έντασης.
Αποκλειστικά στο E-Reportaz, η συνέντευξη και η υπόθεση που προκάλεσαν αντιδράσεις και συζητήσεις για τον ρόλο του ένστολου πολίτη σε περιόδους κρίσης.
– Κύριε Βραχνή, τι σημαίνει για εσάς αυτή η δεύτερη αθώωση;
Η αθώωση δεν είναι δικαίωση ιδεών, ούτε απλώς μια αποκατάσταση της αλήθειας. Η Δικαιοσύνη έκρινε ότι δεν παραβίασα τον νόμο. Αυτό όμως που βγήκε με τη διπλή αθώωση, είναι ότι ο κρατικός υπάλληλος, ακόμα και ο ένστολος, έχει δικαίωμα να διαφωνήσει με το κράτος και η διαφωνία του να μην ποινικοποιείται. Αυτό δεν είναι απλώς θεμιτό, αλλά η ουσία στο πολίτευμα της δημοκρατίας.
– Κατά την πανδημία δεχθήκατε έντονη κριτική, ακόμα και από συναδέλφους σας. Το περιμένατε;
Δέχθηκα κριτική από άτομα που πρόσκεινται σε πολιτικές δυνάμεις. Ο δικός μου ακτιβισμός δεν έγινε μετά από κομματικές υποδείξεις. Ήταν αυθόρμητος, αγνός και χωρίς υλικό όφελος. Αντιθέτως μάλιστα, έχω πληρώσει πάρα πολλά χρήματα ως έξοδα υπεράσπισης. Δε θα σου πω ψέματα, εκφραζόμενος δημόσια φορώντας τη στολή του αστυνομικού, γνώριζα ότι μπορεί να υπάρξει αντίδραση. Απο ποιούς; Από όσους ήθελαν να φαίνεται ότι το νόμιμο ήταν μονάχα αυτό που επιβάλει η πολιτική ιεραρχία. Στην πραγματικότητα δεν επιδίωξα σύγκρουση με το Σώμα, ούτε είχα σκοπό την απαξίωση της Αστυνομίας. Αντίθετως, αγαπώ την αστυνομία και προσπαθώ να την προστατέψω. Θα πρέπει πάντοτε να διακρίνουμε τα όρια επιβολής του δημοκρατικού νόμου και να μην επιτρέπουμε να αλλάζει το πολίτευμά μας σε τυραννία. Ποιο είναι το ασφαλέστερο μονοπάτι για να το καταφέρουμε αυτό; Η συνταγματική νομιμότητα και η καθημερινή επικοινωνία με τον απλό πολίτη.
– Ένα από τα σημεία που προκάλεσαν αντιδράσεις ήταν τα βίντεο και οι παρεμβάσεις σας σχετικά με τις διαδηλώσεις.
Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι παρότι υπόκειται σε περιορισμούς, δε μπορεί να εξαφανίζεται από την οποιαδήποτε κυβέρνηση. Για παράδειγμα δέχομαι ότι μπορεί να μου απαγορέψει να χρησιμοποιήσω έναν δρόμο έξω από ένα νοσοκομείο γιατί αυτό θα παρεμποδίσει την ομαλή διέλευση οχημάτων που φέρουν άτομα με ανάγκη. Δέχομαι ότι μπορεί να περιορίσει την πορεία μας ώστε να μην παρεμποδίζεται η κυκλοφορία σε έναν πολυσύχναστο δρόμο. Δε δέχομαι όμως ότι είναι εντάξει, με τη δικαιολογία αποκατάστασης κυκλοφορίας, να βλέπω αστυνομικούς να κυνηγούν διαδηλωτές στην Ερμού – που ως γνωστόν, είναι πεζόδρομος. Οι περιορισμοί έχουν λόγο ύπαρξης. Η κατάργηση δικαιωμάτων, όχι
– Πιστεύετε ότι κατά την πανδημία υπήρξαν αποφάσεις που ξεπέρασαν τα συνταγματικά όρια;
Πιστεύω πως τα δικαιώματα που αναφέρει το Σύνταγμα ως απαραβίαστα, κακοποιήθηκαν συστηματικά με πρόφαση κι επίφαση την πανδημία. Κάθε περιορισμός οφείλει να είναι αναγκαίος, πρόσφορος και αναλογικός. Τι σημασία είχε εάν θα βγάλω το σκύλο μου βόλτα δέκα λεπτά πριν ή μετά τις 12 το βράδυ. Τι διαφορά είχε εάν η Ανάσταση γινόταν 12 το βράδυ αντί για 9 το βράδυ όπως επιβλήθηκε; Γιατί στοχοποιηθήκαμε όσοι εκφράσαμε διαφορετική άποψη; Και το πιο σοβαρό, γιατί οι υγειονομικοί έζησαν μία ομηρία (Αναστολή) όπου δε λάμβαναν το παραμικρό χρηματικό βοήθημα για δεκαέξι μήνες;
– Εσείς πώς βιώσατε τη Διαθεσιμότητα και τη δημόσια στοχοποίηση;
Δεν ήταν εύκολο. Είχα έντονο πρόβλημα με την οικογένειά μου. Πέρα από το οικονομικό πρόβλημα που μου δημιούργησε, υπήρχε και το κοινωνικό στίγμα. Συνάδελφοι με απέφευγαν, φοβούμενοι μήπως στοχοποιηθούν οι ίδιοι. Ακόμα και τώρα υπάρχουν άνθρωποι που με ρωτούν εάν απολύθηκα. Μου υπέβαλλαν κυρώσεις όχι επειδή παραβίαζα τον νόμο, αλλά επειδή υπήρξαν συκοφαντικά δημοσιεύματα που δημιούργησαν πολιτική πίεση.
– Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, θα κάνατε κάτι διαφορετικά; Όχι.
Πέρα από τις δικαστικές αίθουσες, ο Γιώργος Βραχνής παραμένει μια αντιφατική για πολλούς φιγούρα, αστυνομικός με πολυετή υπηρεσία σε δύσκολες περιοχές, συγγραφέας, έντονα παρών στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και άνθρωπος που έχει διαθέσει προσωπικούς πόρους – ακόμα και 23.000 ευρώ – για την αναβάθμιση υπηρεσιακού περιπολικού, κίνηση που του έχει αναγνωριστεί ακόμη και από επικριτές του.
Η υπόθεση Βραχνή, είτε κανείς συμφωνεί είτε διαφωνεί μαζί του, θέτει ένα ευρύτερο ερώτημα: ποια είναι τα όρια της δημόσιας έκφρασης ενός ένστολου σε περιόδους κρίσης και ποιος τα καθορίζει.
Η Δικαιοσύνη έδωσε τη δική της απάντηση στο ποινικό σκέλος. Τα υπόλοιπα παραμένουν ανοιχτά
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Κατολίσθηση στην Ιόνια Οδό: Κλειστή η κυκλοφορία από Άρτα έως Αμφιλοχία – Η ανακοίνωση της εταιρείας
