Ζώντας με τα alerts: Η καθημερινότητα μιας ελληνικής οικογένειας στο Ντουμπάι

Ντουμπάι – Στην καρδιά μιας πόλης που ποτέ δεν κοιμάται, η ζωή ξαφνικά απέκτησε ρυθμό συναγερμού. Για τον Γιώργο, 42 ετών, και τη σύζυγό του Μαρία, η καθημερινότητα με τον επτάχρονο γιο τους έχει αλλάξει ριζικά.

«Τα σχολεία δεν λειτουργούν αυτές τις ημέρες», λέει ο Γιώργος, καθώς κάθεται στον καναπέ του διαμερίσματός τους με το παιδί δίπλα του. «Τα παιδιά μένουν στο σπίτι και προσπαθούμε να τους κρατάμε απασχολημένους, αλλά καταλαβαίνουν ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει.»

Η πόλη αντιμετωπίζει πλέον συνεχή απειλή από πυραύλους και drones που εξαπολύονται από το Ιράν. Κάθε ημέρα, τα κινητά των κατοίκων χτυπούν με ειδοποιήσεις για πιθανή επίθεση. Στην αρχή, ο ήχος ήταν δυνατός και απότομος, παρόμοιος με το ελληνικό 112. «Τα μικρά παιδιά τρομάζανε και έκλαιγαν», θυμάται ο Γιώργος. Τις τελευταίες μέρες, οι αρχές άλλαξαν τον ήχο σε κάτι πιο απλό, σαν και αυτόν του messenger.

Η οικογένεια προσπαθεί να κρατήσει το παιδί τους όσο πιο ήρεμο γίνεται. «Ο γιος μου ρωτάει αν είναι σαν ταινία. Προσπαθούμε να του εξηγήσουμε ότι είναι το σύστημα άμυνας που μας προστατεύει», λέει ο Γιώργος, με ένα μειδίαμα που κρύβει την ανησυχία.

Οι δρόμοι της πόλης μοιάζουν κανονικοί, αλλά η ατμόσφαιρα είναι έντονη. Θραύσματα από αναχαιτίσεις έπεσαν σε κεντρικούς δρόμους, drones κατέπεσαν κοντά σε κτίρια και το διεθνές αεροδρόμιο λειτουργεί με αυστηρά μέτρα ασφαλείας. Οι άνθρωποι κοιτούν συνεχώς τον ουρανό και το κινητό τους, περιμένοντας κάθε alert.

Όμως η  χώρα συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό με μια αίσθηση κανονικότητας. Τα περισσότερα γραφεία στο Ντουμπάι και το Άμπου Ντάμπι έχουν εκδώσει ειδοποιήσεις «εργασίας από το σπίτι» για τους εργαζομένους. Άλλοι τομείς, ιδίως η υγειονομική περίθαλψη, συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά.

Ο λογαριασμός στο Instagram «Lovin’ Dubai» αναδημοσιεύει ιστορίες κατοίκων που επιβεβαιώνουν ότι είναι ασφαλείς και ειρηνικοί εν μέσω της αναταραχής.

«Η ζωή συνεχίζεται, αλλά με άλλο ρυθμό», λέει η Μαρία. «Πηγαίνουμε στη δουλειά, ψωνίζουμε, μαγειρεύουμε… αλλά όλοι μας έχουμε στο μυαλό μας ότι μπορεί να χτυπήσει πύραυλος ή drone ανά πάσα στιγμή. Είναι μια διαρκής ένταση. Και όμως όλοι μας  έχουμε  εμπιστοσύνη σε αυτό το μέρος. Το να ακούς τις ειδοποιήσεις και τους ήχους των αναχαιτίσεων ήταν αρκετά τρομακτικό και αρκετό για να σου κάνει την καρδιά να χτυπάει δυνατά για μια στιγμή, αλλά με κάποιο τρόπο, ποτέ δεν κλόνισε πραγματικά την αίσθηση ασφάλειας που είχα.

Έχω δει πώς αυτή η χώρα χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις, ειδικά κατά τη διάρκεια της COVID, και τον τρόπο με τον οποίο τα πάντα διαχειρίστηκε με τόση ηρεμία και ακρίβεια. Αυτή η εμπειρία μου έμεινε αξέχαστη. Έτσι, ακόμα κι αν τα πράγματα ακουγόντουσαν χαοτικά, βαθιά μέσα μου ένιωθα προστατευμένη. Είναι ένα περίεργο συναίσθημα να ακούς τον θόρυβο και ταυτόχρονα να νιώθεις απόλυτα ασφαλής».

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την αγωνία, υπάρχει και μια παράδοξη καθημερινότητα: τα παιδιά παίζουν στο σπίτι, οι γείτονες μοιράζονται νέα και συμβουλές, και οι οικογένειες προσπαθούν να κρατήσουν την ψυχραιμία τους. Η πόλη παραμένει ζωντανή, αλλά η νέα πραγματικότητα των alerts,  έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στη ζωή όλων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

Γκόρντον Μπράουν: Παιδιά σκοτώθηκαν, ένα σχολείο μετατράπηκε σε νεκροταφείο: ακόμη και σε καιρό πολέμου, δεν μπορούμε να το δεχτούμε αυτό

Οι ΗΠΑ μεταφέρουν το αντιπυραυλικό τους σύστημα από τη Νότια Κορέα στη Μέση Ανατολή