PLUS
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του 31χρονου Δημήτρη Σαράντη στην Αυστρία, νέα εγκληματολογική τεχνική έκθεση επιχειρεί να ανατρέψει όσα μέχρι σήμερα θεωρούνταν δεδομένα.
Η έκθεση, που συντάχθηκε στις 15 Ιουνίου 2026 από τον εγκληματολόγο Νικόλαο Αρκουλή, εξετάζει φωτογραφικό υλικό, ιατροδικαστικά ευρήματα, στοιχεία της δικογραφίας και τη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία, καταλήγοντας –κατά τον συντάκτη της– σε συμπεράσματα που εγείρουν νέα ερωτήματα για τον τρόπο θανάτου του 31χρονου.
Στο μικροσκόπιο οκτώ επιστημονικές παράμετροι
Η τεχνική έκθεση αναπτύσσεται σε οκτώ επιστημονικά κεφάλαια, μέσα από τα οποία αξιολογούνται διαφορετικές πτυχές της υπόθεσης, με στόχο να διαπιστωθεί εάν τα ευρήματα συμβαδίζουν με το σενάριο του αυτοκτονικού απαγχονισμού.
Η μορφολογία της αύλακας
Στο πρώτο στάδιο, ο πραγματογνώμονας παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά που, σύμφωνα με τη σύγχρονη ιατροδικαστική βιβλιογραφία, εμφανίζει ένας τυπικός απαγχονισμός. Αναλύει τον τρόπο δημιουργίας της αύλακας στον λαιμό, τη χαρακτηριστική περγαμηνοειδή όψη της και τα φυσιολογικά πτωματικά ευρήματα που αναμένονται όταν μια σορός παραμένει σε ανάρτηση.
Στη συνέχεια συγκρίνει τα επιστημονικά αυτά δεδομένα με τα ευρήματα της υπόθεσης Σαράντη. Όπως αναφέρει, στη συγκεκριμένη περίπτωση η πορεία της αύλακας και η θέση του κόμβου δεν παρουσιάζουν, κατά την εκτίμησή του, τη χαρακτηριστική μορφολογία που περιγράφεται στη διεθνή βιβλιογραφία για έναν τυπικό απαγχονισμό.
Η περγαμηνοειδής όψη της αύλακας
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην εικόνα της αύλακας. Σύμφωνα με την έκθεση, στις φωτογραφίες του Δημήτρη Σαράντη δεν διακρίνεται με σαφήνεια η χαρακτηριστική περγαμηνοειδής μορφή, δηλαδή η ξηρή επιφάνεια, η καφέ χροιά και η έντονη περιχαράκωση που συνήθως συνοδεύουν περιστατικά απαγχονισμού.
Το σχοινί και το αποτύπωμά του
Η έκθεση εξετάζει επίσης το σχοινί που βρέθηκε στη σκηνή. Όπως επισημαίνεται, η διεθνής βιβλιογραφία αναφέρει ότι ένα πλεγμένο σχοινί μπορεί να αφήσει χαρακτηριστικό αποτύπωμα στο δέρμα του θύματος. Ωστόσο, σύμφωνα με τον εγκληματολόγο, στην υπόθεση Σαράντη δεν διακρίνονται μορφολογικά στοιχεία που να αποτυπώνουν την πλέξη του σχοινιού.
Παράλληλα επιχειρείται σύγκριση μεταξύ του συγκεκριμένου σχοινιού και της αύλακας στον λαιμό, με την έκθεση να αναφέρει ότι δεν προκύπτει σαφής μορφολογική αντιστοίχιση. Ο συντάκτης επισημαίνει ότι το στοιχείο αυτό δεν αποκλείει από μόνο του τον απαγχονισμό, ωστόσο –κατά την άποψή του– μειώνει τον βαθμό επιστημονικής σύνδεσης του βρόχου με το τραύμα.
Η διάρκεια της πίεσης
Ο πραγματογνώμονας εξετάζει ακόμη εάν η πίεση που ασκήθηκε από τον βρόχο ήταν συμβατή με παρατεταμένη ανάρτηση του σώματος. Όπως αναφέρεται, σε τέτοιες περιπτώσεις αναμένονται συγκεκριμένες αλλοιώσεις τόσο στην επιφάνεια όσο και στους υποκείμενους ιστούς του τραχήλου, στοιχείο που αξιολογείται στο πλαίσιο της συνολικής διερεύνησης του μηχανισμού θανάτου.
Οι πτωματικές υποστάσεις
Ξεχωριστό κεφάλαιο αφιερώνεται στις πτωματικές υποστάσεις, δηλαδή στην κατανομή του αίματος μετά τον θάνατο. Ο εγκληματολόγος εξετάζει κατά πόσο αυτές συμβαδίζουν με τη θέση στην οποία βρέθηκε η σορός μέσα στο αυτοκίνητο και καταλήγει ότι, σύμφωνα με την αξιολόγησή του, προκύπτει ουσιώδης ασυμβατότητα, η οποία χρήζει περαιτέρω διερεύνησης.
Το τελικό συμπέρασμα της έκθεσης
Στο τελικό της μέρος, η εγκληματολογική έκθεση συνδυάζει όλα τα παραπάνω ευρήματα –τη μορφολογία της αύλακας, τα χαρακτηριστικά του βρόχου, τις πτωματικές υποστάσεις και τα υπόλοιπα ιατροδικαστικά στοιχεία– και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, σύμφωνα με την επιστημονική αξιολόγηση του συντάκτη της, τα ευρήματα δεν εμφανίζουν συμβατότητα με το σενάριο αυτοκτονικού ατελούς απαγχονισμού.
Αντίθετα, ο εγκληματολόγος εκτιμά ότι τα στοιχεία είναι περισσότερο συμβατά με προθανάτια μηχανική συμπίεση του τραχήλου από τρίτο πρόσωπο και μεταγενέστερη σκηνοθεσία απαγχονισμού.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Υπόθεση Δημήτρη Σαράντη: Οι ιατροδικαστικές εκθέσεις που αμφισβητούν το σενάριο της αυτοκτονίας
