PLUS
Είναι οι γονείς αόρατοι;
Είναι πάντοτε υπεύθυνοι για όλα τα δεινά των παιδιών τους;
Η αυστηρότητα, όταν δεν είναι δίκαιη, αποτελεί μέτρο προς αποφυγή.
Όμως και η πλήρης απουσία ορίων δεν οδηγεί πουθενά.
Ο ρόλος τόσο του σχολείου όσο και του εκπαιδευτικού είναι καθοριστικός: η επιβολή της τάξης, της πειθαρχίας και των κανόνων δεν πρέπει να στηρίζεται στον φόβο, αλλά στον σεβασμό.
Δίχως όρια, οι έφηβοι συχνά ακολουθούν δρόμους χωρίς κατεύθυνση.
Από την άλλη, η σκληρότητα και η αγριότητα, είτε από γονέα είτε από δάσκαλο, δεν λειτούργησαν ποτέ προς όφελος του παιδιού.
Ψυχές κακοποιημένες, ψυχικά ή σωματικά, μεγαλώνουν με φόβο, θυμό και σύγχυση.
Υπάρχουν γονείς που νιώθουν ενοχές, άλλοι που δείχνουν απάθεια, και άλλοι που γίνονται υπερπροστατευτικοί.
Κάπου εκεί χάνεται η ισορροπία.
Το «παν μέτρον άριστον» έμεινε πολλές φορές ένα αρχαίο ρητό και όχι καθημερινή πράξη.
Κι έτσι τα μυαλά των παιδιών μπερδεύονται.
Χρειάζονται έναν «Μίτο της Αριάδνης» για να βρουν τον δρόμο τους μέσα στον λαβύρινθο της εποχής.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται ούτε άβουλα πλάσματα ούτε επαναστάτες χωρίς αιτία.
Χρειάζεται ελεύθερους ανθρώπους.
Και η ελευθερία δεν γεννιέται ούτε μέσα στην ασυδοσία ούτε μέσα στον αυταρχισμό.
Γεννιέται εκεί όπου υπάρχουν σεβασμός, αγάπη και, πάνω απ’ όλα, εμπιστοσύνη.
Μόνο τότε τα μπερδεμένα μυαλά θα καθαρίσουν.
Μόνο τότε οι πληγωμένες ψυχές θα βρουν τη γιατρειά τους και γονείς μαζί με δασκάλους θα μπορέσουν να ενωθούν πραγματικά για το μέλλον των παιδιών.
Για να βρεθεί, τελικά, ο «Μίτος της Αριάδνης» και να βγουν οι έφηβοι στην κοινωνία με δύναμη και κρίση, χρειάζεται μια ουσιαστική αλλαγή πορείας.
Το «παν μέτρον άριστον» δεν πρέπει να παραμένει ένα ρητό γραμμένο στους τοίχους των σχολείων, αλλά να γίνεται πράξη στην καθημερινή ζωή.
Ευαγγελία Αλιβιζάτου, Συγγραφέας, Αρθρογράφος
