Ισορροπία στην ψηφιακή εποχή

Το κινητό τηλέφωνο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Στη δεκαετία του ’90 εμφανίστηκε ως εργαλείο, μα πλέον έχει εξελιχθεί σε προϊόν ψυχαγωγίας, εκπαίδευσης και ενημέρωσης. Η χρήση του δεν έχει αφήσει κανέναν ανεπηρέαστο. Μάθαμε να εργαζόμαστε και να επικοινωνούμε μέσω αυτού, σε τέτοιο βαθμό που αισθανόμαστε ότι αποτελεί προέκταση του εαυτού μας.

Ως δεδομένη παίρνουμε την προσφορά του στην άμεση επικοινωνία. Μέσω κλήσεων, μηνυμάτων και εφαρμογών κοινωνικής δικτύωσης, οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή οποιαδήποτε στιγμή και από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Παράλληλα, η εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία καθώς με λίγα μόνο «αγγίγματα» μπορούμε να αναζητήσουμε ειδήσεις, γνώσεις ή οδηγίες στο διαδίκτυο, μας κάνει να το αγαπήσουμε, ενδεχομένως όμως σε σημείο εξάρτησης.

Οι μαθητές και οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν μαθήματα εξ αποστάσεως, να βρίσκουν εκπαιδευτικό υλικό και να συνεργάζονται εύκολα μεταξύ τους.

Αντίστοιχα, πολλοί εργαζόμενοι χρησιμοποιούν το κινητό τους για επαγγελματικές συναντήσεις, αποστολή αρχείων και οργάνωση του χρόνου τους.

Ωστόσο, τίποτα δεν είναι ακίνδυνο, ειδικά όταν γνωρίζουμε τι αρνητικές συνέπειες μπορεί να προκαλέσει.

Αρκετοί είναι οι άνθρωποι που περνούν ατελείωτες ώρες μπροστά στην οθόνη, γεγονός που οδηγεί σε απομόνωση, έλλειψη συγκέντρωσης και μείωση της φυσικής δραστηριότητας. Η παρατεταμένη χρήση προκαλεί επίσης προβλήματα υγείας, επηρεάζοντας αρνητικά τον ύπνο και την όραση, ενώ πολλά παιδιά καταλήγουν εξαρτημένα από  τις εφαρμογές παχνιδιών (games).

Η τεχνολογία ναι μεν μπορεί να βελτιώσει τη ζωή μας, αλλά με την εξής βασική προϋπόθεση: να μην αντικαταστήσει την ανθρώπινη επικοινωνία, η οποία μέρα με τη μέρα χάνεται όλο και πιο πολύ στον γρήγορο ρυθμό του «χρόνια πολλά» με καρδούλες και emoji.

Το κινητό τηλέφωνο είναι ένας δυνατός υπηρέτης, αλλά συνάμα και ένας πολύ κακός αφέντης. Εμείς δεν καλούμαστε να το αφορίσουμε, ούτε να δαιμονοποιήσουμε την τεχνολογία, αλλά να μάθουμε να την ελέγχουμε, κρατώντας το τιμόνι της ζωής μας με το δικό μας μυαλό.

Και αν τα δικά μας παιδιά, αλλά και εκείνα του μέλλοντος, δεν γνώρισαν την εγκυκλοπαίδεια και τα παιχνίδια στους δρόμους, κλωτσώντας μια μπάλα ή ντύνοντας μια «αληθινή» κούκλα – ας παλέψουμε τουλάχιστον να μην κλωτσήσουν το μέλλον τους ως influencers, αιχμάλωτοι μιας εικονικής πραγματικότητας.

Ας τα βοηθήσουμε να γίνουν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της δικής τους ζωής.

Εύα Αλιβιζάτου

Αρθρογράφος

Συγγραφέας