PLUS
Αν υπάρχει κάτι που κάνει το ιρανικό καθεστώς να τρέμει περισσότερο από τις κυρώσεις, τα drones και τις διεθνείς συνόδους, αυτό είναι το ίδιο του το μέλλον — και δυστυχώς για τους μουλάδες, το μέλλον δηλώνει πως δεν έχει καμία διάθεση να υποταχθεί.
Οι διαδηλωτές, που τα τελευταία χρόνια έμαθαν όχι μόνο να φωνάζουν αλλά και να καταγράφουν, να δικτυώνονται, να συντονίζονται και να βγαίνουν στο δρόμο με την ίδια φυσικότητα που άλλοι πάνε για καφέ, δεν ζητούν απλώς «μεταρρύθμιση». Ούτε «βελτίωση». Ούτε «αναθεώρηση του Συντάγματος με σεβασμό στις θρησκευτικές αρχές».
Ζητούν κάτι πολύ πιο απλό, πολύ πιο τρομακτικό και πολύ πιο απειλητικό για κάθε απολυταρχικό ιεροκρατικό καθεστώς: Ελευθερία.
Και η ελευθερία, όταν την απαιτεί ένας λαός, έχει τον άσχημο τρόπο να σε βρίσκει ακόμα κι αν κρύβεσαι πίσω από παχύρρευστες σούρες θρησκευτικού κύρους.
Το Ιράν Σήμερα: Η Γενιά που Γελάει μπροστά στη Γκιλοτίνα
Οι νέοι Ιρανοί, αυτοί που γεννήθηκαν μετά την επανάσταση και δεν χρωστάνε τίποτα στη μνήμη των ηγετών της, γελάνε με τους φόβους που πάγωναν τους γονείς τους.
Δεν έχουν τίποτα να χάσουν, γιατί το καθεστώς φρόντισε ήδη να τους τα πάρει όλα:
δουλειές, μέλλον, αξιοπρέπεια, δικαίωμα στο σώμα, στη σκέψη, στη φωνή.
Και όταν κάποιος δεν έχει να χάσει τίποτα, τότε γίνεται επικίνδυνος — όχι επειδή κρατά όπλο, αλλά γιατί κρατάει όραμα.
Η Γυναίκα στην Πρώτη Γραμμή: Το Ασυγχώρητο Έγκλημα
Και σαν να μην έφτανε αυτό, το καθεστώς αναγκάζεται να αποδεχτεί την πιο αδιανόητη πραγματικότητα:
Οι γυναίκες ηγούνται. Δεν ζητούν απλώς δικαιώματα — τα αρπάζουν.
Δεν παρακαλάνε για αξιοπρέπεια — την επιβάλλουν. Και το κάνουν με μαλλιά στον άνεμο, με υψωμένη φωνή, και συχνά με μια σημαία-μνημόσυνο για τις φίλες τους που δεν έφτασαν μέχρι εκεί.
Για ένα καθεστώς θεμελιωμένο στο δόγμα ότι οι γυναίκες πρέπει να είναι σκιές, το να τις βλέπει να γίνονται λαμπάδες επανάστασης είναι σκέτο επαναστατικό βέλος στο ήπαρ.
Η Τελική Πράξη;
Θα πέσει το καθεστώς;
Κανείς δεν μπορεί να το πει με σιγουριά — γιατί οι δικτατορίες είναι σαν τους γέρους τερματοφύλακες: πέφτουν δύσκολα, αλλά όταν πέσουν, δεν ξανασηκώνονται.
Αυτό όμως που είναι πλέον προφανές — και ας το γράψουμε με όσο μελάνι χρειάζεται — είναι πως το καθεστώς δεν κυβερνάει έναν λαό, κυβερνάει απλώς έναν χρόνο που τελειώνει.
Και ο χρόνος έχει αρχίσει να μετράει αντίστροφα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ενέδρα στην Τεχεράνη ή μήνυμα ισχύος; – Ο Τραμπ κρατά όλα τα χαρτιά στο τραπέζι
Νίκου Βασιλειάδη: Χορεύοντας Ζούμπα στον Ρυθμό των Απειλών του Νέου Αυτοκράτορα
