PLUS
Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε», που ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την περασμένη σεζόν, συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Μεταξουργείο».
Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ
Ο πρωταγωνιστής της παράστασης «Φοβάμαι, ταυρομάχε» Νίκος Αρβανίτης μιλάει στην «Μ» για το ανατρεπτικό έργο που παίζεται για δεύτερη σεζόν στο «Μεταξουργείο» αλλά και την επίσκεψη του Στέφανου Κασσελάκη στο θέατρο
Ο πρωταγωνιστής της παράστασης Νίκος Αρβανίτης, που υποδύεται έναν μεσήλικα ομοφυλόφιλο, την «Τρελή», μιλάει στην «Μ» για το σπουδαίο έργο, την επίσκεψη του Στέφανου Κασσελάκη στην παράσταση και «μπαίνει» στον πυρήνα του προβλήματος που μαστίζει την παγκόσμια κοινωνία, την έλλειψη της ανεκτικότητας.
Για δεύτερη χρονιά σας απολαμβάνουμε στο έργο «Φοβάμαι, ταυρομάχε», στο θέατρο «Μεταξουργείο».
Είμαστε στο 1986, στη Χιλή, όπου γίνεται μια απόπειρα εναντίον του δικτάτορα Πινοσέτ από την οργάνωση «Εμανουέλ Ροντρίγες». Είναι ένα έργο πάρα πολύ δυνατό, γραμμένο από τον Πέδρο Λεμεμπέλ. Η Άννα Βαγενά έκανε μια εκπληκτική διασκευή στο μυθιστόρημα. Εγώ υποδύομαι την «Τρελή», έναν άντρα που νιώθει γυναίκα. Το να παίξει κάποιος έναν τέτοιο ρόλο δεν είναι θέμα να καμωθεί μόνο εξωτερικά χαρακτηριστικά που να προσομοιάζουν σε «γυναικεία συμπεριφορά». Το βασικότερο είναι να πλησιάσεις τον ψυχισμό αυτών των ανθρώπων. Υπάρχουν τα πρότυπα που τα ζούμε στην Ελλάδα, του «μάτσο», του «άντρα παλαιάς κοπής», του «εγώ δεν είμαι λουλού», που ακούσαμε πρόσφατα. Το 1986 δεν είναι καθόλου μακριά εντέλει. Είμαστε ίδιοι, εδώ και 2.000 χρόνια. Μόνο η τεχνολογία έχει πάει μπροστά. Όσον αφορά τους ομοφυλόφιλους ή τους διεμφυλικούς ή όπως θέλουν οι ίδιοι να αυτοχαρακτηρίζονται, έχουν γίνει κάποια μικρά θεσμικά βήματα και αυτά με τρομακτική δυσκολία που τους ελαφραίνουν λίγο τη ζωή, γιατί τραβούσαν τρομακτικά πράγματα. Όσον αφορά έναν φίλο μου που ήταν σαν παντρεμένος με τον άνθρωπό του, όταν αρρώστησε οι συγγενείς του δεν άφησαν τον σύντροφό του ούτε να πλησιάσει στο νοσοκομείο.
Είναι φοβερό ότι ακόμη μιλάμε για τέτοια ζητήματα.
Πάντα υπάρχει μια πρόκληση στο τι είμαι, τι θέλω να είμαι, τι μου επιτρέπουν να είμαι, πόσο επιτρέπω εγώ να φτιάχνουν οι άλλοι μια εικόνα για το πώς θα είμαι… Αυτά τα ζητήματα είναι στην καρδιά του προβλήματος που έχουμε ως πλανήτης. Με ποια έννοια; Ακόμη και όλοι οι πόλεμοι βασίζονται σε μια άρνηση της ανεκτικότητας του άλλου. Δεν θέλουμε τον ξένο, δεν θέλουμε τον μαύρο, δεν θέλουμε τον άσπρο, δεν θέλουμε τον φτωχό, δεν θέλουμε τον ομοφυλόφιλο, δεν θέλουμε τον τσιγγάνο, δεν θέλουμε τον Εβραίο, τον αναρχικό… Υπάρχει έλλειψη ανεκτικότητας.
Το έργο έχει πολλά μηνύματα.
Στο θέατρο δεν έχει σημασία το μήνυμα, αν το μήνυμα δεν έχει μια παραστασιακή αλήθεια. Εννοώ να γίνει αυτό μέσα από μια κίνηση συναισθημάτων, αυτό που λέμε συγκίνηση. Αυτή είναι η παράσταση που στήσαμε και θέλουμε ο κόσμος να νιώσει και, αφού νιώσει, να καταλάβει.
Πριν ταξιδέψει στην Αμερική ο Στέφανος Κασσελάκης παρακολούθησε την παράστασή σας. Πώς ήταν το κλίμα;
Ναι στη δεύτερη παράστασή μας, είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη, μια επίσκεψη από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανο Κασσελάκη. Μας τίμησε με την παρουσία του και μας χάρισε χαρά, γιατί είναι ένας άνθρωπος άμεσος και ειλικρινής. Το κλίμα ήταν καταπληκτικό. Συνομίλησε με όλους ανεξαιρέτως. Εμείς καθίσαμε και μετά και μιλήσαμε πολλή ώρα. Ήταν συγκινημένος με την παράσταση, του άρεσε πάρα πολύ. Και μας είπε κάτι πάρα πολύ to the point, σχετικά με αυτό που κάνουμε, ότι ήταν ένα θέατρο ουσίας, ένα καθαρό, άμεσο θέατρο με ταπεινότητα σε ένα έργο το οποίο είναι πάρα πολύ δύσκολο και των καιρών που ζούμε. Αυτά που είπαμε πριν περί διαφορετικότητας και ανεκτικότητας.
Υπάρχουν ταλαντούχοι ηθοποιοί στη νέα γενιά;
Οι ταλαντούχοι υπάρχουν πάντα. Γενικά είχαμε και έχουμε ταλαντούχους ηθοποιούς. Το πρόβλημα είναι ότι βγαίνουν πάρα πολλοί κάθε χρόνο. Βγαίνουν χωρίς εφόδια. Επειδή είναι πολλοί τσαλαβουτάνε σε μη ποιοτικές και αποτελεσματικές δουλειές. Θα έπρεπε να υπάρχει μια πιο αυστηρή εκπαίδευση, οι σχολές να έχουν ένα άλλο, πιο απαιτητικό πρόγραμμα. Να μην υπάρχουν τα παραθυράκια ότι με κάποια ένσημα γίνεσαι ηθοποιός. Παίζουν σε σίριαλ της κακιάς ώρας και γίνονται ηθοποιοί. Αυτά τα προβλήματα έχουμε. Πάντως είναι κάμποσοι οι ταλαντούχοι ηθοποιοί από τη νέα γενιά.
Βλέπουμε ελληνικές παραγωγές να μπαίνουν στο Netflix. Είναι ελπιδοφόρο για τους Έλληνες ηθοποιούς;
Ναι, βεβαίως. Είναι στοιχείο αναβάθμισης. Είναι καλό να σε επιλέξει μια παγκόσμια πλατφόρμα. Σημαίνει ότι κάτι είδε, δεν σου κάνει τη χάρη. Όλα αυτά είναι θετικά, χωρίς βέβαια να σημαίνουν και το παν.
Η συνύπαρξή σας με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην «Εύθυμη χήρα» θα λέγατε ότι ήταν μία από τις κορυφαίες συνεργασίες σας στην τηλεόραση;
Η εμπειρία αυτή ήταν μεικτή για εμένα γιατί είχε πάρα πολλά φάουλ. Αυτό ξεκίνησε ως μίνι θεατρικό τριών επεισοδίων στην τηλεόραση και έγινε 16 επεισόδια. Θεωρούσαν ότι αρκεί να έχουν την Αλίκη και να τη δείχνουν. Το σενάριο ξεχείλωσε. Η Αλίκη με παιδιά, η Αλίκη να τη φυσάει ο αέρας, η Αλίκη σε μια βαρκούλα, η Αλίκη να χορεύει… Δεν πήγε καλά αυτή η σειρά, ενώ ξεκίνησε με πάρα πολύ καλές προδιαγραφές. Βέβαια, με την Αλίκη είχαμε μια τρομερή σχέση. Την αγαπούσα και με αγαπούσε.
Ετοιμάζετε κάτι τηλεοπτικό τώρα;
Συμμετείχα στη δημιουργία μιας μίνι σειράς οκτώ επεισοδίων, η οποία θα προβληθεί στη διαδικτυακή ΕΡΤ και μετά στην κανονική και λέγεται «Έρημη χώρα». Είναι μια παραγωγή πολύ προσεγμένη που ψάχνει μια πιο βαθιά αλήθεια στα πράγματα.
