PLUS
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πόλεμοι συχνά λειτουργούν ως πολιτικά σωσίβια για ηγέτες που βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Στην περίπτωση του Μπενιαμίν Νετανιάχου, όμως, η στρατιωτική σύγκρουση με το Ιράν μοιάζει λιγότερο με στρατηγική αναγκαιότητα και περισσότερο με μια ύστατη προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επενδύει στην ιδέα ότι η καταστροφή αυτού που αποκαλεί «ιρανικό άξονα του κακού» θα αποκαταστήσει την εικόνα του στο εσωτερικό της χώρας. Μετά την κρίση αξιοπιστίας που προκάλεσαν τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023 και τη συνεχιζόμενη δικαστική του περιπέτεια, η πολιτική του θέση είχε αποδυναμωθεί σημαντικά. Ωστόσο, ο πόλεμος φαίνεται να του προσφέρει μια προσωρινή ανάσα: η συντριπτική πλειοψηφία των Ισραηλινών Εβραίων στηρίζει τη στρατιωτική επιχείρηση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η στήριξη αυτή είναι απαραίτητα προϊόν πολιτικού κυνισμού. Για πολλούς Ισραηλινούς, η απειλή από το Ιράν είναι υπαρξιακή. Η κυβέρνηση έχει επί χρόνια οικοδομήσει ένα αφήγημα περί άμεσου κινδύνου, και η πρόσφατη κλιμάκωση το ενισχύει. Οι ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις και η περιφερειακή ανάφλεξη καθιστούν τον φόβο πρακτικό και όχι αφηρημένο.
Κι όμως, το ερώτημα παραμένει: πού τελειώνει η εθνική ασφάλεια και πού αρχίζει η πολιτική σκοπιμότητα; Οι επικριτές του Νετανιάχου υποστηρίζουν ότι η σύγκρουση εξυπηρετεί πρωτίστως την προσωπική του επιβίωση, ιδιαίτερα ενόψει εκλογών και εν μέσω δικαστικών διώξεων. Η μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης από τις εσωτερικές αποτυχίες σε μια εξωτερική απειλή είναι μια κλασική πολιτική τακτική — αλλά και επικίνδυνη, όταν συνοδεύεται από πραγματικές βόμβες και χιλιάδες θύματα.
Οι συνέπειες αυτής της επιλογής είναι ήδη ορατές. Ο πόλεμος έχει προκαλέσει βαριές απώλειες αμάχων στο Ιράν και έχει πυροδοτήσει φόβους για γενικευμένη περιφερειακή σύρραξη. Παράλληλα, η διεθνής κοινότητα εμφανίζεται ανήσυχη, ενώ ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξάνονται οι φωνές αντίθεσης, γεγονός που μπορεί να θέσει σε δοκιμασία τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι ότι δεν διαφαίνεται σαφές πολιτικό αποτέλεσμα. Η στρατιωτική ισχύς μπορεί να καταστρέψει υποδομές και να εξοντώσει ηγεσίες, αλλά σπάνια δημιουργεί σταθερότητα από μόνη της. Η ιδέα ότι εξωτερικές επιθέσεις θα οδηγήσουν σε εσωτερική εξέγερση στο Ιράν παραμένει αβέβαιη — και ιστορικά συχνά αποτυχημένη.
Εν τέλει, ο Νετανιάχου ίσως καταφέρει να κερδίσει χρόνο ή ακόμη και εκλογές. Όμως το τίμημα είναι δυσανάλογο: μια περιοχή σε αναβρασμό, μια διεθνής τάξη που δοκιμάζεται και μια σύγκρουση χωρίς σαφή διέξοδο. Αν η πολιτική του αποκατάσταση εξαρτάται από τη συνέχιση του πολέμου, τότε το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα αποκατασταθεί η εικόνα του, αλλά πόσο βαθιά θα πληγωθεί η περιοχή μέχρι να συμβεί αυτό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ: Εκρηκτικό παρασκήνιο στην ΕΕ λίγο πριν τις Εκλογές στην Ουγγαρία
