PLUS
Από τα αγαπημένα πρόσωπα του χώρου που χαίρεσαι να βλέπεις σε ωραίες δουλειές. Με τον Μιχάλη Μαρίνο είχαμε γνωριστεί πριν μερικά χρόνια και χαίρομαι πραγματικά που η εντύπωση που είχα σχηματίσει τότε για εκείνον, παραμένει ακριβώς η ίδια μέχρι σήμερα. Αυθόρμητος, δημιουργικός, δοτικός και πρόσχαρος. Λίγο πριν ξεκινήσει μία ακόμη ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική χρονιά για εκείνον, μας μιλάει σήμερα στο entertv…
Τι κρατάς από αυτό το καλοκαίρι;
Ότι γέμισα τις μπαταρίες μου, γιατί ήταν ένας πολύ δημιουργικός και απαιτητικός χειμώνας, ότι ξεκουράστηκα και τώρα είμαι ορεξάτος για να ξεκινήσω καινούργια και να συνεχίσω παλιά πράγματα για τον φετινό χειμώνα.
«Θα σε πάρω να φύγουμε» ξανά για λίγες παραστάσεις…
Ναι, θα συνεχίσουμε το «Θα σε πάρω να φύγουμε», πρώτα από τη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια στην Αθήνα και στο θέατρο Badminton. Ήταν ευτυχώς πολύ μεγάλη η απήχηση του κοινού και υπάρχει ακόμα ζήτηση, οπότε είπαμε να το ξαναμοιραστούμε με τον κόσμο. Ήταν μία πραγματικά ωραία δουλειά, μεγάλη δουλειά, που σκηνοθέτησε ο Φωκάς Ευαγγελινός, με πολλή νοσταλγία και αγάπη για το τραγούδι, αλλά και την ιστορία της Ελλάδας μέσα από την επιθεώρηση.
Θεωρώ πως το μιούζικαλ δεν είναι κάτι ξένο προς εσένα και κάτι σε «πηγαίνει» προς αυτό…
Κοίταξε, είναι κάτι που το αγαπώ πολύ, το κάνω με την καρδιά μου και ναι, φαίνεται ότι μου «πάει» και του «πάω» και εγώ. Είναι ένα είδος που δεν το επιλέγεις, αλλά, κατά κάποιο τρόπο, σε επιλέγει και είναι ωραίο και διασκεδαστικό εάν μπορείς να το κάνεις.
Και αμέσως μετά θα βρίσκεσαι και πάλι στο θέατρο Badminton…
Ακριβώς, ο Μιχάλης Αδάμ έχει μία πολύ ωραία και φιλόδοξη πρόταση για το συγκεκριμένο χώρο. Να δούμε τη ζωή της Σοφίας Βέμπο, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια και την μεγάλη Μαρινέλλα στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μία πολύ ωραία παράσταση, μουσική και θεατρική, με μνήμη και συναίσθημα που έχει προγραμματιστεί να ανέβει στις αρχές του Γενάρη.
Στηρίζεσαι πλέον περισσότερο στο θέατρο λόγω του ότι η τηλεόραση έχει σχεδόν «πεθάνει»;
Το θέατρο είναι σίγουρα κάτι που αγαπώ και ούτως ή άλλως υπήρχε και παλαιότερα. Απλά επειδή η μεγάλη προβολή υπήρχε μόνο σε οτιδήποτε τηλεοπτικό, σήμερα νομίζω τα πράγματα έρχονται σε μία ισορροπία. Είναι θετικό πως υπάρχει πια μεγάλη προβολή σε θεατρικές δουλειές και δεν μονοπωλεί το ενδιαφέρον, σε τέτοιο βαθμό, η τηλεόραση.
Με αφορμή τον ντόρο που δημιουργήθηκε αυτό το καλοκαίρι με την εμφάνιση του Σάκη Ρουβά στις «Βάκχες», συμφωνείς στο να δοκιμάζονται άτομα εκτός χώρου στο σανίδι;
Ο καθένας έχει δικαίωμα, πριν δοκιμαστεί, να επιλέγει με ποιους θα συνεργαστεί. Ο Σάκης δεν την έκανε μόνος του την παράσταση, κάποιος τον πρότεινε και κάποιος για συγκεκριμένους λόγους τον επέλεξε. Από ‘κει και πέρα, ναι, ο καθένας έχει δικαίωμα να δοκιμάζεται και να αποδεικνύει τι μπορεί να προσφέρει στην τέχνη. Εξάλλου το κοινό είναι αυτό που θα σου δώσει το «πράσινο φως» να συνεχίσεις ή όχι την προσπάθεια.
Εσύ με τις συγκεκριμένες συνθήκες – «Βάκχες», σκηνοθεσία Δημήτρης Λιγνάδης και την Ρούλα Πατεράκη – θα δεχόσουν να παίξεις με τον Σάκη στη σκηνή;
Με αυτά τα δεδομένα που υπάρχουν στη συγκεκριμένη παράσταση, θα ήταν σαφέστατα κάτι που θα με αφορούσε. Εκ του αποτελέσματος, μάλιστα, έχω την αίσθηση πως ο Σάκης διέψευσε πολλές κακόβουλες γλώσσες που έσπευσαν να επιτεθούν με το άκουσμα και μόνο ότι θα συμμετέχει σε αυτή την παράσταση.
Η έλλειψη μυθοπλασίας στην τηλεόραση πως σε βρίσκει;
Με στεναχωρεί το γεγονός πως υπάρχει αυτή η άσχημη κατάσταση, της έλλειψης, δηλαδή, σε όλους τους τομείς της ελληνικής πραγματικότητας. Όχι μόνο της καλλιτεχνικής. Το ότι υπάρχει αυτή η κρίση και στα τηλεοπτικά είναι ένα επακόλουθο αναμενόμενο. Προσωπικά μ’ αρέσει πολύ η διαδικασία της τηλεόρασης, οπότε όταν δεν υπάρχουν τα μέσα για να γίνει σωστά μια δουλειά σίγουρα με στεναχωρεί. Κυρίως λυπάμαι που χάνεται εντελώς η ελληνική παραγωγή που έχει δείξει εξαιρετικά δείγματα γραφής παλαιότερα.
Δέχθηκες φέτος κάποια τηλεοπτική πρόταση;
Μέχρι στιγμής όχι, δεν είχα κάτι τηλεοπτικό που να με ενδιαφέρει κιόλας. Νιώθω πως τα τελευταία χρόνια και μετά το «Παρά πέντε» έχω κάνει αρκετή τηλεόραση, με πράγματα που μου άρεσαν, οπότε αισθάνθηκα πως είχε έρθει η στιγμή που έπρεπε να δώσω την προσοχή και το βάρος μου αλλού. Δεν μου κακοφαίνεται δηλαδή που δεν υπάρχουν τηλεοπτικές προτάσεις και μπορώ να σου πω, Αλέξανδρε, πως μου αρέσουν έτσι όπως μου έχουν έρθει τα πράγματα.
Οικονομικά, όμως, δεν είναι πλήγμα η απουσία της τηλεόρασης;
Δεν έχω παράπονο. Είμαι ένας άνθρωπος που θα περάσω και με τα πολλά και με τα λίγα και προσαρμόζομαι. Στην παρούσα φάση ζορίζομαι, όπως όλοι, όμως το παλεύω.
Καταφέρνεις να διατηρείς μια αισιοδοξία για την όλη κατάσταση;
Αισιοδοξία πρέπει να υπάρχει για να μπορείς να αντιμετωπίσεις το σήμερα. Αν δεν υπάρχει, τότε υπάρχει παραίτηση και η παραίτηση είναι κάτι που δεν με χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο. Όπως δεν είναι και κάτι που μας βοηθάει σαν κοινωνία. Η ελπίδα νομίζω πεθαίνει πάντα τελευταία και μπορεί να μην πεθάνει κιόλας. (Γελάει)
Βλέπουμε πως τον τελευταίο καιρό υπάρχει μια τάση του κόσμου προς τις ακραίες αντιδράσεις. Εσύ είσαι υπέρ αυτών;
Θα σου πω πως είμαι υπέρ του διαλόγου, αλλά και υπέρ των πρακτικών λύσεων. Δηλαδή να υπάρχει, βεβαίως, ο διάλογος, από την άλλη, όμως, δεν θα πρέπει να «κολλάμε» σε αυτόν. Θα πρέπει να γίνονται πράξεις, οι οποίες ουσιαστικά είναι η πολιτική μας και η καθημερινή μας ζωή. Έχουμε μπουχτίσει, πλέον, από τα πολλά λόγια και ο κόσμος πηγαίνει μπροστά με έργα.
Σε πρόσφατη συνέντευξη με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, μας αποκάλυψε πως υπήρξε περίοδος που είχε «καβαλήσει» το καλάμι. Σου έχει συμβεί εσένα αυτό ως τώρα;
Πιστεύω πως είχα την τύχη να βρίσκομαι σε ομαδικές δουλειές που έκαναν επιτυχία και ποτέ δεν θεώρησα μία επιτυχία προσωπική μου υπόθεση. Μέσα σε αυτό το κλίμα, εάν ξέφευγα λίγο, είχα πάντα δίπλα μου ανθρώπους που με συγκρατούσαν και με προσγείωναν ώστε να μην «χάσω την μπάλα». Έχω την αίσθηση ότι μάλλον το έχω αποφύγει ως τώρα.
Του Αλέξανδρου Κούρτη
Πηγή: entertv
