PLUS
Ο ηθοποιός και δημιουργός Στέφανος Κακαβούλης μιλάει για το γυμνό, την τέχνη του και τον «Άνθρωπο του Βιτρούβιου» του Λεονάρντο Ντα Βίντσι που ζωντανεύει θεατρικά
Στον ΚΥΡΙΑΚΟ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ
Ίσως μείνει στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου ως «ο γυμνός ηθοποιός» εξαιτίας των παραστάσεών του. Ο ηθοποιός και δημιουργός Στέφανος Κακαβούλης, όμως, κάνει κάτι πολύ περισσότερο από αυτό, αφού επιλέγει πάντα μέσα από την τέχνη του να μιλάει για τη ζωή και την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πάντα γυμνή.
– Πώς σου ήρθε να ζωντανέψεις επί σκηνής το πιο διάσημο έργο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, τον «Άνθρωπο του Βιτρούβιου», τον οποίο ξέρουμε όλοι, χωρίς όμως να γνωρίζουμε τίποτα γι’ αυτόν;
Το συγκεκριμένο σχέδιο, το οποίο θεωρείται το πιο γνωστό και διάσημο στην ιστορία της τέχνης, πάντα μου ασκούσε μία γοητεία, του τύπου «αυτό είναι το ιδανικό σώμα;». Επειδή πάντα μού ασκεί γοητεία το γυμνό στην τέχνη και επειδή και ως ηθοποιός έχω κάνει πολύ γυμνό, το έψαξα και μου αποκαλύφθηκαν τελείως άλλα πράγματα που έχουν να κάνουν με συμβολισμό, με αποκρυφισμό, με αρχαία Αίγυπτο… Μελέτησα και ήθελα όλη αυτή την πληροφορία που πήρα να τη μεταφέρω στο κοινό. Να βάλω σε ένα έργο τον Ντα Βίντσι; Πολύ επίφοβο… Οπότε είπα να ζωντανέψω τον άνθρωπο που πόζαρε για αυτό το σχέδιο, αλλά δεν ξέρουμε αν υπήρξε καν.
– Από όλη την έρευνά σου πάνω στο σχέδιο τι ήταν αυτό που σε σόκαρε περισσότερο;
Η σύνδεση που έχει με την πυραμίδα της Αιγύπτου, δηλαδή ότι οι διάφορες γωνίες του σώματος παραπέμπουν στις διάφορες γωνίες της πυραμίδας, αλλά και η σύνδεση της πυραμίδας με το Σύμπαν, τη θέση των αστεριών και της σελήνης. Ο Ντα Βίντσι έκανε αυτό το σχέδιο για να μας μιλήσει για τη σχέση του ανθρώπου με το Σύμπαν.
– Πότε ξεκινάτε τις παραστάσεις;
Στις 10 Μαΐου στο θέατρο της Σχολής Καλών Τεχνών, σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα.
– Θα έχει και αυτή η παράστασή σου γυμνό. Είναι πρόκληση για εσένα το γυμνό;
Καθόλου. Επειδή είχα ένα τρομερό πρόβλημα ομιλίας στην εφηβεία μου, τραύλισμα, δεν μπορούσα να εκφραστώ καθόλου και αυτό με απομόνωσε. Με το που ανέβηκα στη σκηνή της δραματικής σχολής έγινε το θαύμα μέσα από τους ρόλους. Όταν ξεχνούσα ότι ήμουνα εγώ, λυνόταν η γλώσσα μου. Έτσι, συνέδεσα το θέατρο με την απελευθέρωσή μου, άρα πάνω στη σκηνή αισθάνομαι πιο οικεία και από την κρεβατοκάμαρά μου. Κάνω γυμνό από το 2004. Ο ηθοποιός με την ντροπή είναι άκρα αντίθετα, γιατί υποκριτική είναι ξεγύμνωμα ψυχής και σώματος, και αυτά πηγαίνουν μαζί. Είμαι εντελώς αντίθετος με όλη αυτή την ενοχοποίηση του σώματος. Δεν υφίσταται στο μυαλό μου είτε αυτό προέρχεται από θρησκείες, είτε από κοινωνίες, είτε από μαλ@@@ες. Δεν είναι δυνατόν παλαιότερες κοινωνίες να ήταν free με το σώμα τους και όχι οι σημερινές, που υποτίθεται ότι πάμε μπροστά…
– Είναι η χριστιανική ηθική ίσως.
Δεν έχει να κάνει με αυτό, γιατί η χριστιανική ηθική είχε γυμνό, ως παράδοση και ως τέχνη. Έχει να κάνει με τη θρησκεία ως έλεγχος και ως συντηρητική τάση από αυτούς που διοικούν και θέλουν την κοινωνία καταπιεσμένη για να μπορούν να την ελέγχουν πιο άνετα, γιατί άμα απενοχοποιήσεις το σώμα σου, αυτό σου δίνει μία άλλου είδους ελευθερία. Το σώμα συνδέεται με το πνεύμα και το μυαλό. Ένα ελεύθερο σώμα έχει πιο πολλές πιθανότητες να είναι και πιο ελεύθερο πνεύμα.
– Θυμάσαι κάποια πολύ θετική και κάποια πολύ αρνητική αντίδραση σε παράστασή σου με γυμνό;
Έρχονται άνθρωποι και μου λένε ότι τους άλλαξα τον τρόπο που σκέφτονται για το σώμα τους. Το πιο χιουμοριστικό ήταν στο «Ουρλιαχτό» που ο ήρωάς μου ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα και δεχόταν ηλεκτροσόκ, οπότε ήταν δραματικό και μόνο το γυμνό δεν πρόσεχες εκεί. Ήταν δύο ηλικιωμένες κυρίες πίσω πίσω και στο τέλος, που ήμουν ολόγυμνος κάτω, μου είπαν από το θέατρο ότι σηκώθηκαν και ήρθαν μπροστά (γέλια). Άσχημη αντίδραση δεν έχω, αλλά έχω ακούσει περίεργα από πολύ δικούς μου ανθρώπους, όπως «πάλι ξεβράκωτο θα σε δούμε;». Ο πατέρας μου μού λέει: «Δεν θα έρθω, δεν γουστάρω να σε δω πάλι γυμνό». Θεωρεί ότι λίγο στιγματίζομαι -και μου το έχουν πει και άλλοι- ως «ο γυμνός ηθοποιός». Εμένα δεν με αφορούν αυτά. Αν είναι να μείνω ως ένας ηθοποιός που έχει αυτή την άνεση και την ελευθεριότητα στο σώμα και στο πνεύμα, μια χαρά, ας αφήσω ένα λιθαράκι και έτσι. Να χαρακτηριστώ «γυμνός ηθοποιός»; Κανένα θέμα δεν έχω. Τιμή μου. Παρόλο που δεν έχω το σώμα του Μπραντ Πιτ. Έχω ένα πολύ νορμάλ κορμί, οπότε δεν είναι και θέμα «επίδειξης». Και συνήθως ακούω από τον κόσμο ότι λείπουν τα πιο φυσικά σώματα.
– Η αλήθεια είναι ότι σήμερα δεν υπάρχει το πρότυπο του απλού ανθρώπου.
Ακριβώς. Και υπάρχει και στους ηθοποιούς αυτό το «έχω γυμνό; Πρέπει να γίνω ‘‘τούμπανο’’. Τι θα δείξω;». Η προβολή της τέλειας εικόνας μάς έχει καταστρέψει και δεν μπορούμε να αποδεχτούμε τους εαυτούς μας.
– Υπάρχουν όρια στην τέχνη;
Αλίμονο αν βάλουμε όρια στην τέχνη. Είναι το μόνο πεδίο που μπορείς να δρας απόλυτα
ελεύθερος. Αν βάλεις όριο στην τέχνη αναιρείς την ίδια της τη φύση, που είναι η αμφισβήτηση. Όλα τα σπουδαία έργα τέχνης ήταν αποτελέσματα αμφισβήτησης. Αν μείνεις στην πρώτη ανάγνωση, το έχασες το παιχνίδι.
*Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΜΠΑΜ της Κυριακής
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:
