PLUS
Με συγκινητικά λόγια γεμάτα θαυμασμό και αγάπη ο Σπύρος Μπιμπίλας μιλάει αποκλειστικά στο ereportaz για τη σχέση που είχε με τη Μάρω Κοντού αλλά και για το τι θαύμαζε περισσότερο στην “Ελενίτσα” της καρδιάς μας
Κύριε Μπιμπίλα θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας τα συναισθήματα σας για τη Μάρω Κοντού μετά τον συγκινητικό επικήδειο που εκφωνήσατε;
Με τη Μάρω Κοντού μας είχε συνδέσει μία πολύ καλή φιλία καθώς ήμουνα φίλος με την επιστήθια φίλη της Μάρω Στεφανίδου και πηγαίναμε στο σπίτι της όλοι μαζί και διασκεδάζαμε σε αυτά τα πολύ ωραία σουαρέ που έκαναν οι παλαιότεροι ηθοποιοί και μετά αργότερα με τη Μάρθα Καραγιάννη, όταν οργάνωνε τις βραδιές μπιρίμπας μας είχε συνδέσει έτσι μία πολύ ωραία φιλία.
Γιατί και η Μάρω ήταν ένα πλάσμα που αναζητούσε. Τι θα γίνει μετά; Έτσι; Φιλοσοφούσε πολύ συχνά, για την μετά θάνατον ζωή και όχι μόνο.
Μας συνέδεε αμοιβαία αλληλοεκτίμηση
Είχατε συνεργαστεί ποτέ στο θέατρο ή την τηλεόραση;
Δεν είχα δουλέψει ποτέ μαζί της, αλλά αλληλοεκτιόμασταν πάρα πολύ. Ερχόταν πάρα πολύ συχνά στο θέατρο και μας έβλεπε. Αγαπούσε πάρα πολύ τους νεότερους ανθρώπους, τους νεότερους ηθοποιούς και ήταν πάντα κοντά τους.
Και τα λόγια μου σήμερα στον επικήδειο ήτανε λόγια καρδιάς από όλα αυτά που είχα αποκομίσει από αυτήν.
Ήταν μία πολύ σημαντκή προσωπικότητα, πολυσχιδής και πολύ επιτυχημένη με όποιον τομέα και αν είχε ασχοληθεί, είτε στο θέατρο είτε στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, στην πολιτική, στη ζωγραφική, στην κοινωνική ζωή. Ήταν ένα άτομο πολύ ζωντανό και πολύ πολύτιμο.
Εσείς από την προσωπική σχέση που είχατε μαζί της, τι ήταν αυτό που θαυμάζατε περισσότερο;
Το ότι εννοείται οτι υπήρξε μία πρωταγωνίστρια πρώτου μεγέθους, αλλά πάντα αισθανόταν σαν ένας πολύ απλώς άνθρωπος και ποτέ δεν χρησιμοποίησε το ότι ήταν τόσο γνωστή για να επιβληθεί πάνω σε άλλους ανθρώπους. Έλεγε πάντα ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος, ένας περαστικός άνθρωπος απ τη ζωή και μου αρκεί να με αγαπούν.
Είχατε καταλάβει ποτέ αν τη φόβιζε ο θάνατος;
Ήταν πολύ ήρεμος άνθρωπος. Αντίθετα ήξερε απότι είχε πει από μικρή ότι επειδή όλοι θα φύγουμε μία μέρα είναι κάτι αναπόφευκτο και το περίμενε σαν ένα πολύ φυσιολογικό γεγονός γιατί έτσι πρέπει να το περιμένουμε. Κάποιοι απλά όσοι είμαστε τυχεροί και ζούμε περισσότερο.
Και κάποια άλλη άτυχοι φεύγουν πολύ γρηγορότερα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πλήθος κόσμου στη Μητρόπολη για το τελευταίο «αντίο» στην Μάρω Κοντού
