PLUS
Το πολυαναμενόμενο πόρισμα του καθηγητή Δημήτρη Καρώνη για την τραγωδία των Τεμπών μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολα ένα κείμενο – μνημείο αποφυγής σαφών συμπερασμάτων.
Έπειτα από 14 μήνες και 123 σελίδες, αυτό που παραδόθηκε στον εφέτη ανακριτή Λάρισας δεν φαίνεται να είναι η αλήθεια, αλλά ένα μείγμα αμφισημιών, πιθανολογήσεων και επιστημονικοφανούς ανάλυσης, που λειτουργεί αντικειμενικά ως καταλύτης για μια νέα κυβερνητική «αντεπίθεση» – όχι προς την κάθαρση, αλλά προς τη συγκάλυψη. Η απουσία χημικών αναλύσεων, πειραμάτων, ανάλυσης των ευρημάτων ξυλολίου και άλλων χημικών ουσιών που εντοπίστηκαν από το Χημείο του Κράτους στο σημείο της τραγωδίας, αλλά απεκρύβησαν στη συνέχεια, ενισχύει τις αμφιβολίες για την επιστημονική τεκμηρίωση του εν λόγω πορίσματος, το οποίο πολύ περισσότερο μοιάζει με έκθεση.
Το πόρισμα βασίζεται κατά ένα μεγάλο μέρος σε στοιχεία που συλλέχθηκαν από την Αστυνομία και την Πυροσβεστική, αλλά και στα διαβόητα βίντεο της Interstar, τα γνωστά και ως βίντεο Καπερνάρου -η γνησιότητα των οποίων αμφισβητείται ευθέως από οικογένειες θυμάτων και τεχνικούς συμβούλους-, αυτά στα οποία φέρεται να αποτυπώνεται η έλευση την εμπορικής αμαξοστοιχίας που συγκρούστηκε με το μοιραίο Intercity 62 στα Τέμπη σκορπίζοντας τον θάνατο. Στηριζόμενος σε αυτά, λοιπόν, τα αμφισβητούμενα βίντεο και όχι σε κάποια επιστημονική ανάλυση σχετική με το αντικείμενό του, αναφέρει πως η θεωρία του αδήλωτου φορτίου δεν ισχύει, λέγοντας επί της ουσίας πως αφού η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών μάς λέει πως δεν βλέπουμε κάτι, άρα αυτό το κάτι δεν υπάρχει.
Ο κ. Καρώνης με γλωσσική επιδεξιότητα διατυπώνει ισχυρισμούς, αιτιάσεις και συμπεράσματα, που στις δικαστικές αίθουσες -όπως εξηγούν νομικές πηγές- θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως τεκμήριο και για τη θεωρία πως τα έλαια σιλικόνης ευθύνονται για το πύρινο μανιτάρι αλλά και στη θεωρία που βρίσκεται στον αντίποδα, ότι δηλαδή τα έλαια σιλικόνης δεν μπορούν να ενοχοποιηθούν για την έκρηξη. Για τα έλαια σιλικόνης, ωστόσο, γίνεται ξεκάθαρη αναφορά κατά την οποία αυτά αναφλέγονται δύσκολα και επισημαίνεται πως δεν μπορούν να σχηματίσουν πύρινη σφαίρα. Ο καθηγητής σημειώνει ακόμη για τα έλαια σιλικόνης των μετασχηματιστών πως «όσον αφορά την καύση είναι λογικό να υποτεθεί ότι τα έλαια σιλικόνης συμμετείχαν στην πυρκαγιά μετά την ανάπτυξη της πύρινης σφαίρας». Ότι δηλαδή ενώ είχε ήδη δημιουργηθεί η πυρόσφαιρα αυτά άρχισαν να καίγονται, συνεπεία της φωτιάς, και όχι πως ήταν αυτά που την προκάλεσαν.
Από την άλλη πλευρά, η θεωρία που αναπτύσσεται πως «τα έλαια σιλικόνης υπό συνθήκες ηλεκτρικού τόξου μπορούν να δημιουργήσουν πυρόσφαιρα», κατά τεχνικούς συμβούλους οικογενειών καταρρέει από την ίδια την παρατήρηση πως το τόξο έσβησε μισό δευτερόλεπτο πριν από τη δημιουργία της πυρόσφαιρας. Το επιχείρημα περί διάσπασης ελαίου σιλικόνης σε υδρογόνο θα μπορούσε να είχε κάποιο βάρος αν δεν ήταν το υδρογόνο αόρατο – ενώ η πυρόσφαιρα που καταγράφηκε ήταν εκτυφλωτική. Οι αντιφάσεις είναι κραυγαλέες. Το ίδιο και η σιγή για μείζονα ζητήματα.
O κ. Μιχόπουλος
Ένα από τα βασικά ζητήματα που προκύπτουν από το πόρισμα έθεσε ο χημικός μηχανικός Αχιλλέας Μιχόπουλος, διερωτώμενος «αν τα έλαια θεωρηθούν υπεύθυνα, θα συνεχιστεί η λειτουργία των σιδηροδρόμων παγκοσμίως;». Το πόρισμα δεν δίνει απαντήσεις – αντίθετα δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα. Δεν αναλαμβάνει την ευθύνη του ρόλου του, παρά την εκχωρεί σε ερμηνείες τρίτων. Και το κυριότερο: εν μέσω κοινωνικής απαίτησης για διαφάνεια και λογοδοσία, συντηρεί το σκοτάδι. Αν η επιστήμη λειτουργεί ως άλλοθι για τη συγκάλυψη, τότε έχουμε περάσει σε μια νέα, επικίνδυνη φάση. Και το έγκλημα στα Τέμπη, δυστυχώς, μένει και πάλι χωρίς δικαίωση, δημιουργώντας περισσότερη σύγχυση στον δημόσιο διάλογο, την ώρα που οι ευθύνες των πρώην υπουργών Μεταφορών Σπίρτζη και Καραμανλή του Αχιλλέως για τις πολλαπλές παρατάσεις και τελικά τη μη υλοποίηση της σύμβασης 717 για την εγκατάσταση συστημάτων ασφαλείας στον σιδηρόδρομο αγνοούνται επιμελώς.
*Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΜΠΑΜ της Κυριακής
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
