PLUS
Σε μια χώρα που λατρεύει να αυτοαποκαλείται «κράτος δικαίου» και «ευρωπαϊκή δημοκρατία», δεκάδες παιδιά σαπίζουν μέσα σε παιδιατρικά νοσοκομεία επειδή το ίδιο το κράτος δεν έχει πού να τα βάλει. Όχι, δεν μιλάμε για παιδιά που χρειάζονται νοσηλεία.
Μιλάμε για κακοποιημένα, παραμελημένα ή εγκαταλελειμμένα παιδιά που έχουν μετατραπεί σε ανθρώπινα πακέτα προς προσωρινή… αποθήκευση μέχρι κάποιος υπουργός να θυμηθεί ότι υπάρχουν!
Η Ελλάδα του 2026 κατάφερε το ακατόρθωτο: να μετατρέψει τα νοσοκομεία παίδων σε ιδρύματα εγκλεισμού ανηλίκων. Θάλαμοι γεμάτοι παιδιά χωρίς ασθένεια, χωρίς οικογένεια, χωρίς μέλλον. Παιδιά που κοιμούνται και ξυπνούν κάτω από φθορίζοντα φώτα, ανάμεσα σε ιατρικά καρότσια και εξαντλημένους νοσηλευτές που παλεύουν να καλύψουν τρύπες ενός διαλυμένου κράτους πρόνοιας.
Και φυσικά κανείς δεν φταίει. Φταίνε οι «ελλείψεις». Οι «γραφειοκρατικές καθυστερήσεις». Οι «δύσκολες συνθήκες». Ποτέ οι πολιτικές επιλογές. Ποτέ η χρόνια
εγκατάλειψη της κοινωνικής πρόνοιας. Ποτέ οι κυβερνήσεις που φωτογραφίζονται χαμογελαστές μπροστά σε powerpoint για την «παιδική προστασία»,
ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε ένα ασφαλές κρεβάτι για ένα κακοποιημένο παιδί.
Το πιο ανατριχιαστικό, όμως, δεν είναι η κρατική ανεπάρκεια. Είναι η κοινωνική ανοχή. Η είδηση περνάει για λίγες ώρες, γίνεται τίτλος, προκαλεί μερικά σχόλια
οργής και μετά εξαφανίζεται μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας. Μέχρι να ξαναμετρήσουμε παιδιά στοιβαγμένα σε νοσοκομεία σαν «χαλασμένα» αντικείμενα που κανείς δεν θέλει να αναλάβει!
Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί αυτή η χώρα παράγει βία, εγκατάλειψη και σκοτάδι. Μα πώς αλλιώς να μεγαλώσει ένα παιδί όταν το πρώτο πράγμα που
μαθαίνει από το κράτος είναι ότι η ζωή του περισσεύει;
