Ο… κερατάς της υπόθεσης

Υπάρχουν φράσεις που μένουν στην πολιτική ιστορία. Το «λεφτά υπάρχουν», το «μαζί τα φάγαμε», το «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Και υπάρχει πλέον και το αριστούργημα του Δημήτρη Αβραμόπουλου: «Δεν έχω
να απολογηθώ σε κανέναν κερατά!».

Η ομορφιά της δήλωσης δεν βρίσκεται στην αγένειά της. Βρίσκεται στην ειλικρίνειά της! Γιατί συμπυκνώνει σε μια πρόταση ολόκληρη τη φιλοσοφία ενός πολιτικού συστήματος που έχει πάψει εδώ και καιρό να θεωρεί τη
λογοδοσία υποχρέωση! Τη θεωρεί προσβολή! Κάποτε οι πολιτικοί αισθάνονταν την ανάγκη να εξηγούν. Σήμερα αισθάνονται την ανάγκη να εξοργίζονται επειδή τους ζητούν εξηγήσεις. Δεν τους ενοχλεί η υπόνοια. Τους ενοχλεί η ερώτηση. Δεν τους εξοργίζει το σκάνδαλο. Τους εξοργίζει ο δημοσιογράφος που το αναφέρει!

Το πραγματικά ενδιαφέρον όμως είναι η λέξη «κερατάς». Ποιος είναι ο κερατάς; Ο πολίτης που πληρώνει φόρους; Ο ψηφοφόρος που εμπιστεύθηκε το πολιτικό προσωπικό; Ο δημοσιογράφος που κάνει τη δουλειά του; Ο δικαστής που ερευνά μια υπόθεση; Ή μήπως όλοι μαζί;

Διότι αν υπάρχει ένας πραγματικός κερατάς στην ελληνική δημόσια ζωή, αυτός είναι συνήθως ο πολίτης. Εκείνος που ακούει επί δεκαετίες για διαφάνεια, κάθαρση, ηθική στην πολιτική και ευρωπαϊκά πρότυπα,  μόνο και μόνο για να ανακαλύπτει ότι όταν οι ερωτήσεις γίνονται δυσάρεστες, η απάντηση δεν είναι ένα στοιχείο, ένα έγγραφο ή μια εξήγηση, αλλά μια βρισιά! Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, η λογοδοσία μετατράπηκε σε αγένεια, η αλαζονεία σε μαγκιά και ο πολίτης σε μόνιμο κερατά. Το μόνο παρήγορο είναι ότι τουλάχιστον αυτή τη φορά κάποιος είχε την ευγένεια να το πει φωναχτά!