PLUS
Όλος ο κόσμος περίμενε τη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ σαν πολιτικό υπερθέαμα υψηλής έντασης. Άλλωστε, όταν συναντιέται ο αυτοκράτορας της αμερικανικής τηλεοπτικής δημοκρατίας με τον άνθρωπο που κυβερνά τη δεύτερη ισχυρότερη δύναμη του πλανήτη, κανείς δεν περιμένει μια απλή διπλωματική φωτογράφιση.
Του Νίκου Βασιλειάδη
Αυτό όμως που παρακολουθήσαμε δεν ήταν μια ισότιμη πολιτική αναμέτρηση. Ήταν ένα μάθημα ιστορίας και στρατηγικής σε ζωντανή μετάδοση. Και μάλιστα δημόσιο.
Από τη μία πλευρά στεκόταν ο Ντόναλντ Τραμπ: προϊόν της κοινωνίας του θεάματος, των συνθημάτων, των τηλεοπτικών εντυπώσεων και της πολιτικής ατάκας των 15 δευτερολέπτων. Από την άλλη, ο Σι Τζινπίνγκ εμφανίστηκε ψύχραιμος, μετρημένος, σχεδόν ακαδημαϊκός. Όχι ως άνθρωπος που ήρθε να φωνάξει, αλλά ως ηγέτης που ήρθε να υπενθυμίσει πως οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν μόνο από τους εχθρούς τους — πέφτουν κυρίως από την ίδια τους την αλαζονεία.
Και τότε ήρθε η στιγμή που πάγωσε την αίθουσα. Η αναφορά στην περίφημη «Παγίδα του Θουκυδίδη».
Για όσους δεν γνωρίζουν, η έννοια περιγράφει το σχεδόν μοιραίο μοτίβο σύγκρουσης ανάμεσα σε μια κατεστημένη υπερδύναμη και μια ανερχόμενη δύναμη που διεκδικεί χώρο και επιρροή. Ο Θουκυδίδης το περιέγραψε μέσα από τη σύγκρουση Αθήνας και Σπάρτης. Ο Σι Τζινπίνγκ το χρησιμοποίησε για να μιλήσει για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.
Και κάπου εκεί, η διπλωματία μετατράπηκε σε πολιτικό χαστούκι με ιστορικές αναφορές.
Ουσιαστικά, ο Κινέζος πρόεδρος είπε στις ΗΠΑ αυτό που εδώ και χρόνια φοβούνται να παραδεχτούν: ότι η εποχή της απόλυτης παγκόσμιας κυριαρχίας τους φτάνει στα όριά της. Ότι η αλαζονεία μιας αυτοκρατορίας που πίστεψε πως μπορεί να επιβάλλεται παντού, χωρίς συνέπειες, οδηγεί τελικά σε στρατηγικά αδιέξοδα και ανεξέλεγκτες συγκρούσεις.
Το μήνυμα προς τον Τραμπ ήταν σαφές χωρίς να χρειάζεται φωνές: «Η υπεροψία σας θα σας οδηγήσει σε πολέμους που δεν θα μπορείτε να ελέγξετε. Και η εποχή που κυβερνούσατε μέσω φόβου τελειώνει».
Η ειρωνεία της ιστορίας είναι πως ολόκληρη αυτή η συζήτηση χτίστηκε πάνω σε έναν Έλληνα ιστορικό που έζησε πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Ο Θουκυδίδης βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της παγκόσμιας γεωπολιτικής, αποδεικνύοντας πως ορισμένες ιδέες ξεπερνούν εποχές, σύνορα και αυτοκρατορίες.
Υ.Γ. Επειδή στην εποχή μας οι ταμπέλες μπαίνουν πιο γρήγορα κι από τη σκέψη, ας ξεκαθαρίσουμε το προφανές: η διαπίστωση της παρακμής της αμερικανικής μονοκρατορίας δεν σημαίνει αυτόματα αγιοποίηση της Κίνας. Δεν αναλύουμε εδώ το πολιτικό μοντέλο του Πεκίνου, ούτε βαφτίζουμε κάποιον «σωτήρα».
Αλλά το τέλος της απόλυτης ηγεμονίας των ΗΠΑ μοιάζει πλέον ορατό.
Και όσο κι αν αυτό ενοχλεί τους επαγγελματίες υπερασπιστές της Δύσης, είναι μια ιστορική εξέλιξη που πολλοί λαοί στον κόσμο παρακολουθούν με εμφανή ικανοποίηση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο πόλεμος με το Ιράν απειλεί την τσέπη των Αμερικανών – Το δύσκολο δίλημμα του Τραμπ
Ανάλυση: Η Ταϊβάν, ο Τραμπ και η στιγμή που η Αμερική δείχνει να χάνει το στρατηγικό πλεονέκτημα
