PLUS
Όταν ο Κάλβος έγραφε «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει» δεν εννοούσε ότι πρέπει να είμαστε αντίθετοι σε όλα, ούτε ότι καθένας πρέπει να κάνει του κεφαλιού του σε αυτή τη χώρα. Εμείς όμως το ερμηνεύσαμε διαφορετικά και υιοθετήσαμε μια νοοτροπία της αντίστασης ακόμη και στα πιο βασικά και ουσιώδη πράγματα που πρέπει να κάνουμε για να είμαστε μια ευνομούμενη χώρα.
Και επειδή ο ευαίσθητος τράχηλός μας δεν δέχεται καμία υποχρέωση, για πολλούς από εμάς, τους πιο ξύπνιους, τους πιο καπάτσους, τους «πιο Έλληνες» ίσως, ανυπόφορος και απαράδεκτος κρίνεται ο ζυγός της νομιμότητας και της εντιμότητας. Κάθε συμμόρφωση στους νόμους του κράτους.
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η δυσπιστία προς τις Αρχές και τους νόμους δεν είναι και τόσο αδικαιολόγητη όταν πρόκειται για το κράτος μας, που πολλές φορές μας αφήνει απροστάτευτους και εκτεθειμένους αψηφώντας το ίδιο τις υποχρεώσεις του προς εμάς.
Γιατί το κράτος ήταν αυτό που άφησε 104 ανθρώπους αβοήθητους στο Μάτι να καίγονται και το κράτος πάλι ήταν αυτό που ενώ μας διαβεβαίωνε ότι ένα ταξίδι με το τρένο είναι απολύτως ασφαλές, ξαφνικά διαπιστώσαμε πως αν φθάσαμε στον προορισμό μας ζωντανοί, αυτό έγινε «κατά τύχη». Όπως κατά τύχη μπορεί να βγεις ζωντανός από ένα ιατρικό κέντρο μέρα μεσημέρι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο στο Χαλάνδρι.
Πώς να εμπιστευθείς λοιπόν κάτι που διαρκώς σε απογοητεύει; Μοιραία εναντιώνεσαι απέναντί του. Οι Έλληνες με το κράτος είμαστε σταθερά αντίπαλοι, δεν υπήρξαμε ποτέ σύμμαχοι. Και το κράτος έχει ακριβώς την ίδια στάση απέναντί μας. Θα μπορούσε να αλλάξει κάτι; Ίσως. Αν πρώτα το κράτος ήταν συνεπές και τηρούσε πρώτα αυτό τις υποχρεώσεις του και τους νόμους που θεσπίζει.Μετά δεν υπάρχει δικαιολογία για αμφισβήτηση και πολεμική. Ειδάλλως θα συνεχίσουμε να αναπαράγουμε τον Κάλβο και όπου μας πάει…
