PLUS
Του Νίκου Βασιλειάδη
Στο Νταβός, ενώ το χιόνι απλωνόταν ευγενικά πάνω στις μαύρες λιμουζίνες, μέσα στις πολυτελείς αίθουσες των ξενοδοχείων κλείνονταν συμφωνίες με την ίδια ευγένεια που σερβίρεται ο καφές. Οι ηγέτες περνούσαν από αίθουσα σε αίθουσα, μιλώντας για ειρήνη, ανάπτυξη και ευθύνη, σαν να πρόκειται για καθημερινά ζητήματα, κι όχι για αυτά που καθορίζουν ποιοι ζουν και ποιοι πεθαίνουν.
Μέσα σε αυτό το γνώριμο σκηνικό, εμφανίστηκε ένα νέο δημιούργημα: το «Συμβούλιο Ειρήνης». Ο Ντόναλντ Τραμπ, σε τελετή που θύμιζε βάπτιση θεσμού, υπέγραψε τον ιδρυτικό χάρτη, περιτριγυρισμένος από πρόσωπα που γνωρίζουν πώς λειτουργεί ο κόσμος — και κυρίως!… πώς τιμολογείται.
Στην επιφάνεια, το Συμβούλιο δεν διαφέρει πολύ από τα γνωστά διεθνή όργανα. Στο χαρτί, υπάρχει χάρτης, υπάρχουν μέλη, υπάρχει πρόεδρος και η απαραίτητη δέσμευση ότι όλα θα γίνουν «σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο». Η λεπτομέρεια που αλλάζει το τέμπο είναι ότι ο πρόεδρος διορίζεται ισοβίως, ενώ τα υπόλοιπα μέλη αλλάζουν σαν κηπουροί σε ανάκτορο, εκτός αν προσφέρουν ένα γενναίο οικονομικό αντίδωρο.
Μια εσωτερική έκθεση αναφέρει ότι χώρες που διαθέτουν ένα δισεκατομμύριο μπορούν να έχουν θέση μόνιμη στο τραπέζι. Πρόκειται για μια μορφή πολυμέρειας που δείχνει σχεδόν τίμια: επιτέλους, οι κανόνες γράφονται όπως εφαρμόζονται· χωρίς περιστροφές και με σαφή τιμή εισόδου.
Οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες παρακολουθούν με την ανησυχία εκείνου που βλέπει νέο ανταγωνιστικό μαγαζί να ανοίγει απέναντι από τον ΟΗΕ. Η Ουάσινγκτον, βέβαια, καθησυχάζει: το Συμβούλιο δεν αντικαθιστά τον Οργανισμό, απλώς τον συμπληρώνει. Όπως το υποκατάστατο που γρήγορα όμως γίνεται το κυρίως προϊόν.
Το παλιό ερώτημα επιστρέφει, αυτή τη φορά χωρίς ρητορικότητα: ποιος αποφασίζει για την ειρήνη και ποιος την πληρώνει; Και αν η ειρήνη μπορεί να αποκτηθεί με συνδρομή, τότε ανήκει στους συνδρομητές ή στους πληγέντες;
Σε αυτό το νέο σχήμα, η ειρήνη παρουσιάζεται ως υπηρεσία που προσφέρεται σε κοινωνίες μετά την ολοκλήρωση των διαδικασιών. Με τη διαφορά ότι οι κοινωνίες δεν βρίσκονταν στην αίθουσα όταν λήφθηκαν οι αποφάσεις, ούτε είχαν λόγο για την τιμή.
Στο Νταβός, το χιόνι εξακολουθεί να πέφτει. Είναι το μόνο πράγμα εκεί που δεν διαπραγματεύεται τίποτα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Νταβός: Δασμοί, Συμμαχίες και η Διπλωματία του “Θα το Θυμόμαστε”
Σκληρή επίθεση Ζελένσκι στην Ευρώπη από το Νταβός: «Ζούμε μια ατελείωτη Μέρα της Μαρμότας»
