PLUS
Ένα κλικ που ή θα σε κάνει να γελάσεις ή να κλάψεις. Τικ Τοκ. Μόδα, μανία, Challenges ή αλλιώς, ο εγωισμός των εφήβων.
Διάδρομοι σχολείων μια συνηθισμένη εικόνα μαθητών, προέκταση του χεριού τους το κινητό. Μια ελληνική πραγματικότητα. Όχι, δεν πρόκειται για αστεία μεταξύ φίλων ή οικογενειών. Πρόκειται για εθισμό.
Η αδρεναλίνη ανεβαίνει στα ύψη μόνο με την ιδέα μιας παγερής νίκης. Ψυχολόγοι, εκπαιδευτικοί που δίνουν τον δικό τους αγώνα μα και γονείς που, άλλοτε με σωστή προσέγγιση, άλλοτε κουνώντας το δάκτυλο, γίνονται καθημερινότητα. Παιδιά που ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα ώστε να φορέσουν το στέμμα του βασιλιά των social media.
Πίσω όμως από την οθόνη και τα εκατοντάδες «likes», κρύβεται μια βαθύτερη ανάγκη. Ίσως δεν είναι η επιθυμία για δόξα. Είναι η φωνή της αποδοχής. Μάθαμε να ζούμε στον κόσμο που ψηφιοποίησε τα συναισθήματά μας, που οι έφηβοι μετρούν την αξία τους με προβολές και ακόλουθους. Το «στέμμα» της μίας ημέρας γίνεται το άγχος της επόμενης, μια που ο αλγόριθμος ζητά πάντα κάτι παραπάνω. Πιο επικίνδυνα challenges, πιο ακραίες συμπεριφορές, μεγαλύτερη έκθεση στο διαδίκτυο.
Το τίμημα αυτού του εθισμού δεν μετριέται σε ευρώ αλλά σε όμορφες στιγμές αυθεντικής εφηβείας. Οι σχολικοί διάδρομοι σιωπούν καθώς οι ζωντανές συζητήσεις έχουν δώσει τη θέση τους στον ήχο των ειδοποιήσεων.
Παύουν οι νέοι να κοινωνικοποιούνται και όλοι δίνουν τη δική τους παράσταση.
Η λύση δεν βρίσκεται στην καθολική απαγόρευση, ούτε στην απομόνωση των παιδιών από την τεχνολογία. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή η αντιμετώπιση θα ήταν μια χαμένη μάχη. Το στοίχημα για τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς είναι να γεμίσουν το «κενό» της πραγματικής ζωής με εμπειρίες που καμία οθόνη δεν μπορεί να ανταγωνιστεί. Να τα μάθουν ξανά την αξία του να «υπάρχεις» στον πραγματικό κόσμο, χωρίς την ανάγκη να το αποδείξεις με ένα βίντεο 15 δευτερολέπτων.
Γιατί όταν η μπαταρία κλείσει, έχουμε τον χρόνο να αντιληφθούμε ότι είμαστε “βασιλιάδες” χωρίς βασίλειο.
Εύα Αλιβιζάτου
Συγγραφέας
Αρθρογράφος
