PLUS
Του Τάλλου Φουράκη
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Ο κύριος Λαζαρίδης σπούδασε πριν από χρόνια σε ένα αγγλικό κολέγιο — όχι σε Α.Ε.Ι. Το στοιχείο αυτό δεν τον εμπόδισε να βρεθεί δίπλα στη συγχωρεμένη Μαριέττα Γιαννάκου, ως σύμβουλος. Το κρατάμε: αγγλικό κολέγιο.
Περνάμε στο σήμερα. Μετά το Brexit και την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε., η κατάσταση με την αναγνώριση πτυχίων πανεπιστημίου έχει αλλάξει ριζικά. Σύμφωνα με το ΦΕΚ της 16ης Απριλίου 2024 (Τεύχος Α’, αρ. φύλλου 56), πτυχία που αποκτώνται μετά την 31.12.2020 δεν αναγνωρίζονται στην Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο.
Με απλά λόγια:
Αν ξεκίνησες πριν το 2020, είσαι «εντός». Αν ξεκίνησες μετά, είσαι «εκτός» — ανεξαρτήτως ιδρύματος.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό ερώτημα: Πώς ένα μειονέκτημα μετατρέπεται σε πλεονέκτημα; Την ίδια στιγμή, στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία εξελίσσεται υπόθεση-φωτιά γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ: καταγγελίες για ρουσφέτια, διακίνηση χρημάτων, παρακολουθήσεις, παραιτήσεις υπουργών. Ένα σκηνικό κρίσης που αγγίζει ευθέως το Μαξίμου. Και τότε εμφανίζεται ο «Λαζαρίδης».
Ένα πρόσωπο με ένα «ευαίσθητο» ζήτημα — όχι τεράστιο, αλλά αρκετό για να κυριαρχήσει στον δημόσιο διάλογο. Η πολιτική λογική είναι γνωστή: Δεν περιμένεις να καταλαγιάσει η σκόνη. Δημιουργείς νέα σκόνη. Αλλάζεις την ατζέντα. Από ένα σύνθετο σκάνδαλο, περνάς σε μια απλούστερη, πιο εύπεπτη αντιπαράθεση: «έχει ή δεν έχει πτυχίο;».
Ανακεφαλαίωση:
Μια κίνηση αρκεί για να μετατοπιστεί η συζήτηση. Από τα οικονομικά και θεσμικά ερωτήματα, σε ένα προσωπικό ζήτημα.
Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, στον Λαζαρίδη.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εμφανίζονται «ειδικοί», αναλύσεις, συγκρίσεις με το παρελθόν. Μια γνώριμη τακτική: διαχείριση κρίσης μέσω μετατόπισης.
Όμως τα πραγματικά ερωτήματα παραμένουν:
Τι συμβαίνει με τα χρήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ; Τι ισχύει για χιλιάδες φοιτητές που σπούδασαν στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά το 2021;
Και κυρίως: Γιατί αυτά δεν συζητούνται; Αντί να εγκλωβίζεται η δημόσια συζήτηση σε πρόσωπα, ίσως αξίζει να στραφεί στην ουσία. Στην αγροτική πολιτική. Στην έλλειψη νερού στα νησιά. Στη μείωση της παραγωγής. Εκεί όπου οι συνέπειες είναι πραγματικές — και όχι επικοινωνιακές.
Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι οι πρωθυπουργοί στην Ελλάδα είχαν διδακτορικό — γι’ αυτό έχουμε και μία από τις καλύτερες οικονομίες του κόσμου!
