«Η επόμενη που θα ξεχαστεί»

Καθημερινά, η προσπάθεια να ξεχάσουμε την προηγούμενη γυναικοκτονία γίνεται τιτάνια. Κάθε επόμενη και δεν θυμόμαστε την προηγούμενη. Μέρες που κυλούν με μαυρίλα να κατακλύζει ψυχές. Με αδιαφορία η είδηση της ημέρας φτάνει στα αυτιά όλων.

Οι καλοί φίλοι, οι γνωστοί, αυτοί που πάντοτε θα έχουν έναν καλό λόγο για τον δράστη… Γιατί στην Ελλάδα μιλάμε μόνο για τον δράστη. «Είναι ψεκασμένοι» ακούς, και αναρωτιέσαι τι πάει λάθος. «Φταίνε τα εμβόλια» ακούς ξανά, και δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Γυναίκες γεννούν παιδιά. Ονειρεύονται το μέλλον τους. Υπομένουν για τα «ησυχότερα»‧ εκείνα που δεν έρχονται ποτέ και γίνονται χειρότερα.

Ήταν συνάδελφοι. Δυσλειτουργικό περιβάλλον σε όλο του το μεγαλείο. Άνδρας αφέντης. Η πυγμή προέχει. Ο σεβασμός πήγε περίπατο, στο γυμναστήριο και στα όργανα που θα κάνουν τον ανδρισμό εξωτερικά να ξεχειλίζει.

Η ερώτηση μένει να αιωρείται: Τι είδους ψυχιατρικά τεστ περνούν; Αξιολογούνται; Κάθε πότε; Ζωντανό παράδειγμα, μέλος της οικογένειάς μου: η μία και μοναδική φορά που ελέγχθηκε ήταν προ 25 ετών.  Όχι, δεν το ζήτησε. Επιβάλλεται. Είναι δεδομένο ότι η «καραμέλα» του ψυχιατρικού ελέγχου επιβάλλεται σε όλες τις νευραλγικές υπηρεσίες. «Υπάρχει πρόβλεψη, πρόνοια», ακούς. Όχι, δεν υπάρχει. Στην Ελλάδα των χιλιάδων ειδικών, δεν δίνεται από το Κράτος η ευκαιρία στήριξης και πρόληψης. Όμως, η πρόληψη δεν μπορεί να είναι μια διαδικασία που συμβαίνει μια φορά στη ζωή. Όχι, όταν μιλάμε για ανθρώπους που κατέχουν θέσεις ευθύνης, εξουσίας ή οπλοφορούν. Ο τακτική και υποχρεωτική ψυχιατρική αξιολόγηση δεν είναι τιμωρία, ούτε ατίμωση, είναι προστασία. Το όπλο δεν διατίθεται προς κυκλοφορία στην οικία. Ίσως να ήταν προτιμότερο, το υπηρεσιακό όπλο να μένει στην υπηρεσία. «Μα είσαι αστυνομικός όλο το 24ωρο». Όχι, στην πράξη δεν είναι έτσι. Γιατί στο ελληνικό γίγνεσθαι, αν τολμήσεις να το προβάλεις εκτός βάρδιας, εκ προοιμίου, πας κατηγορούμενος, ακόμα κι αν προσπαθείς να προστατεύσεις το υπέρτατο έννομο αγαθό, της ζωής. Τα όπλα έγιναν παιχνίδια, στα χέρια πολλών… Τα μαχαίρια έχουν τη δική τους τιμητική. Μακελεύουν κορμιά.

Καμία γυναίκα δεν πρέπει να γίνεται άλλη μια είδηση. Και καμία γυναικοκτονία δεν πρέπει να γίνεται, απλώς, η επόμενη που θα ξεχαστεί. Δεν αντέχουμε άλλο θανατικό. Η ζωή έχει αξία. Η σχέση έχει σεβασμό.

Και τα παιδιά έχουν πάψει να είναι πια παιδιά…

Εύα Αλιβιζάτου 

Συγγραφέας-Αρθρογράφος