PLUS
Ο Ντόναλντ Τραμπ βλέπει τον εαυτό του ως κάτι ανάμεσα σε πρόεδρο, προφήτη και μεσαιωνικό σταυροφόρο. Στην προσωπική του εκδοχή της ηθικής, υπάρχει ένας απλός κανόνας: η ηθική είναι… ο ίδιος.
Σε συνέντευξη στους New York Times τον Ιανουάριο του 2026, όταν ρωτήθηκε αν υπάρχουν όρια στη χρήση στρατιωτικής ισχύος — ακόμη και για εισβολή σε άλλες χώρες — η απάντηση ήταν καθησυχαστικά λιτή:
«Η δική μου ηθική. Το μυαλό μου. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει».
Με άλλα λόγια, το Σύνταγμα, το Κογκρέσο και το διεθνές δίκαιο μπορούν να πάρουν άδεια. Η εσωτερική φωνή του προέδρου έχει αναλάβει υπηρεσία.
Στον κόσμο του Τραμπ τα πράγματα είναι απλά: «καλοί» είναι όσοι τον υποστηρίζουν· «κακοί» όσοι τολμούν να διαφωνούν. Και οι «κακοί» δεν είναι απλώς αντίπαλοι. Είναι στόχοι προς εξαφάνιση.
Πρόσφατα, σε ανάρτηση στο Truth Social, ο πρόεδρος προειδοποίησε το Ιράν ότι εξετάζει «την πλήρη καταστροφή και τον βέβαιο θάνατο» εξαιτίας της «κακής συμπεριφοράς» του. Μια φράση που θυμίζει περισσότερο μεσαιωνικό κήρυγμα πριν από σταυροφορία παρά διπλωματική δήλωση του 21ου αιώνα.
Η εικόνα του Τραμπ ως σταυροφόρου δεν είναι μόνο μεταφορά. Στα κοινωνικά δίκτυα των οπαδών του MAGA κυκλοφορούν συχνά εικόνες — δημιουργημένες με τεχνητή νοημοσύνη — που τον δείχνουν με πανοπλία και σπαθί, έτοιμο να πορευτεί προς τους Αγίους Τόπους. Ο ίδιος δεν δείχνει να ενοχλείται ιδιαίτερα από τον συμβολισμό. Αντίθετα, έχει μοιραστεί βίντεο όπου παρουσιάζεται ως ηγέτης επιλεγμένος από τον Θεό.
Και το κοινό υπάρχει. Έρευνες δείχνουν ότι ένα σημαντικό τμήμα των λευκών χριστιανών στις ΗΠΑ βλέπει στο πρόσωπό του έναν ηγέτη με θεϊκή αποστολή. Όταν ο πολιτικός ηγέτης μετατρέπεται σε θεόσταλτο σωτήρα, το κράτος δικαίου αρχίζει να μοιάζει με λεπτομέρεια.
Υπάρχει, βέβαια, μια μικρή αντίφαση. Ο Τραμπ καταγγέλλει το καθεστώς του Ιράν ως ένα από τα χειρότερα στον κόσμο — αλλά ταυτόχρονα έχει επαινέσει αυταρχικούς ηγέτες όπως τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τον Κιμ Γιονγκ Ουν και τον Σι Τζινπίνγκ ως «σκληρούς τύπους». Προφανώς το πρόβλημα δεν είναι η αυταρχική εξουσία. Είναι ποιος την κατέχει.
Για να είμαστε σαφείς: Υπάρχουν κυβερνήσεις, όπως αυτή του Ιράν, που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, διαπράττουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, χρηματοδοτούν την τρομοκρατία και απειλούν την παγκόσμια και περιφερειακή σταθερότητα. Εάν είναι απαραίτητο, οι ηγέτες τους θα πρέπει να απομακρύνονται με τη βία των όπλων για το ευρύτερο καλό και για τη διεθνή σταθερότητα και ειρήνη. Αλλά όταν είναι δυνατόν, αυτό το είδος αλλαγής καθεστώτος και επανάστασης θα πρέπει να γίνεται από τον ίδιο τον λαό μιας χώρας.
Αυτό που διακυβεύεται σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μόνο μια κρίση δημοκρατίας. Είναι κάτι πιο μεγάλο — και πιο ανησυχητικό. Ένας πρόεδρος που έχει πείσει τον εαυτό του ότι είναι ο τελικός κριτής του καλού και του κακού έχοντας θέσει τον εαυτό του πέρα από κάθε ηθική ευθύνη
Και δεκάδες εκατομμύρια ψηφοφόροι που πιστεύουν ότι αυτή είναι απλώς η αρχή της σταυροφορίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο «απρόβλεπτος» πόλεμος του Τραμπ στο Ιράν δεν έχει τέλος
Τραμπ: Θα υποστήριζα δολοφονία του ανώτατου ηγέτη του Ιράν αν δεν ικανοποιήσει τις ΗΠΑ
