PLUS
Στην τελευταία διεθνή συζήτηση περί λύσεων για παγόβουνες και κρατικές ιδιοκτησίες, επανήλθε η ιδέα πως οι Ηνωμένες Πολιτείες, διά του Προέδρου τους, θέλουν να αποκτήσουν τη Γροιλανδία. Η Δανία, οι Γροιλανδοί και αρκετοί Ευρωπαίοι αντέδρασαν όπως αντιδρούν οι Σκανδιναβοί σε τέτοιες περιπτώσεις: με ευγένεια, μετριοπάθεια και (όπως πάντα) με ένα φλιτζάνι καφέ που…κρυώνει ανελέητα.
Η ερώτηση που τέθηκε, ωστόσο, δεν ήταν «Γιατί;», αλλά «Με ποιον τρόπο;»
Διότι, ακόμη κι αν αποφασίσει κανείς να αποκτήσει ένα νησί, υπάρχει πρωτόκολλο: πρώτα ρωτάς τον ιδιοκτήτη, μετά ρωτάς τους κατοίκους, και στο τέλος εξετάζεις αν εμπίπτει στον ευρωπαϊκό ΦΠΑ ή απαιτεί ξεχωριστή φορολόγηση λόγω πάγου.
Οι Γροιλανδοί, με εκείνη την χαρακτηριστική γαλήνη ανθρώπων που έχουν μάθει να συνυπάρχουν με πολικές αρκούδες, απάντησαν ότι δεν ενδιαφέρονται να πουληθούν. «Δεν είμαστε ακίνητο», δήλωσαν, χωρίς ίχνος θυμού — μόνο με ένα βλέμμα που στη Δανία μεταφράζεται ως:
«Αυτή ήταν μια παράξενη ερώτηση, αλλά ας συνεχίσουμε με την ημέρα μας.»
Η δανική κυβέρνηση εξήγησε στην Ουάσιγκτον ότι η Γροιλανδία είναι αυτοδιοικούμενη, έχει δικό της πληθυσμό, πολιτική βούληση και την ισχυρή άποψη ότι τα νησιά δεν αλλάζουν χέρια όπως τα σουβέρ σε νυχτερινό μπαρ. Στο μεταξύ, στην Κοπεγχάγη, η συζήτηση επικεντρώθηκε στο αν χρειάζεται επίσημη διπλωματική απάντηση ή αν αρκεί μια απλή δανέζικη φράση του τύπου: «Nej tak» (η οποία σημαίνει «Όχι ευχαριστώ», αλλά χρησιμοποιείται επίσης για να αποκρούσει ενοχλητικούς πλασιέ).
Στην υπόλοιπη Ευρώπη, η είδηση έτυχε ευρείας αποδοχής, ειδικά στην κατηγορία «πρωτοποριακές ιδέες που δεν θα συμβούν ποτέ». Μάλιστα, λέγεται ότι ορισμένοι Γερμανοί οικονομολόγοι προσπάθησαν για λίγα λεπτά να υπολογίσουν το πιθανό τίμημα αγοράς, αλλά σταμάτησαν όταν συνειδητοποίησαν ότι το αντικείμενο προς αποτίμηση ήταν κυρίως πάγος και ψάρια.
Τελικά, η υπόθεση κάθε άλλο παρά έκλεισε· αντιθέτως, προκάλεσε έναν αξιοσημείωτο θόρυβο στα ευρωπαϊκά υπουργεία Εξωτερικών και μια σειρά από διακριτικά αναστενάγματα στα γραφεία του ΝΑΤΟ. Διότι, όπως διαπιστώθηκε, όταν τίθεται θέμα αγοράς νησιών, αναπόφευκτα προκύπτουν και ερωτήματα για την υπόσταση συμμαχιών που βασίζονται θεωρητικά στη συλλογική λογική και όχι στο real estate. Όμως, σε σκανδιναβικούς ρυθμούς, ακόμη κι αυτή η ταραχή εκδηλώθηκε με χαμηλούς τόνους, διπλωματικές παύσεις και εκείνο το χαρακτηριστικό χιούμορ που εμφανίζεται σαν μια αδιόρατη υποψία ειρωνείας πριν ξανακρυφτεί πίσω από φλιτζάνια καφέ.
Προς το πρόν η Γροιλανδία παραμένει εκεί που ήταν — μεγάλη, παγωμένη και ευτυχώς δανική (και γροιλανδική). Κι αν ο αμερικανός Πρόεδρος συνεχίσει να επιμένει, οι απαντήσεις είναι έτοιμες, ήδη τυπωμένες σε καρτέλες δίπλα στις διπλωματικές καφετιέρες.
Μέχρι τότε, ευχόμαστε σε όλους καλή εβδομάδα. Και παρακαλούμε: Μην αγγίζετε τη Γροιλανδία — είναι οικογενειακό κειμήλιο.
